Bölüm 2

Sonunda annemle babam beni teselli etmek için yanımda kaldı.

"Bizimle beraber Caverton'a dönsene?"

Daha önce de sormuşlardı.

Koltuğuma yığılıp umutla bana bakan gözlerine baktım.

Caverton… Başkent. Civardaki en büyük hukuk firmasının bulunduğu yerdi. Ailemin hukuk bürosunun. Ben de onlar yüzünden avukat olmuştum.

Mezun olur olmaz orada işe başlayacaktım. Ama yüksek lisansta Owen'la tanıştım ve onun peşinden Ainsley'e gittim.

O, küçücük bir kasabadan geliyordu. Birinin kendisinden daha fazlasına sahip olduğundan söz edilmesinden nefret ederdi. Bu yüzden ben de kendi geçmişimden pek bahsetmedim. Beş yıl boyunca beni de kendisi gibi taşralı bir kız sanmıştı.

Yani geçtiğimiz beş yıl boyunca ona gerçeği hiç söylemedim. Onun gözünde ben de kendisi gibi küçük bir kasabadan gelen sıradan bir kızdım.

Bu beş yıl içinde mesleğe yeni başlamış bir avukattan, ortaklığa aday gösterilebilecek birine dönüştüm. Üç yıl üst üste hukuk bürosunun prim rekorlarını altüst ettik. Herkes bize altın çift diyordu.

Bir gün gerçeği öğrenince sorun etmeyeceğini düşünmüştüm. Ama o an hiç gelmedi.

İçimi çektim.

Artık bunun bir anlamı yok.

"Tamam. Geliyorum."

Annemle babamın yüzü aydınlandı. Annem elimi sıktı. "Aferin kızıma. Uçak biletini hemen ayarlarız. Burada kalıp acı çekmene izin vermeyeceğiz."

Onları yerleştirdikten sonra eve döndüm.

Her zamanki gibi soğuk, her zamanki gibi bomboştu.

Aceleyle biraz makarna hazırladım, sosyal medyayı açtım ve karşıma Vanessa'nın son paylaşımı çıktı.

Dar bir spor kıyafetiyle, Owen'a sokulmuş halde poz vermişti.

'Neredeyse damat olacak adamı kapıp benimle maç yapmaya sürükledim. Biraz suratsızdı ama evimde akşam yemeği yiyeceğine söz verdim, hihi.'

Midem bulandı.

Bu gece eve dönmeyecek. Yine aynı hikâye…

İyi ki resmi nikâh kıymamışız. Gururumun kırılmasından bıkmıştım artık.

***

Ertesi sabah, çantamı aldım ve istifamı sunmak üzere büroya gittim.

Patronum Bay Specter, kabul etmeye hiç yanaşmadı. Geçmiş performansımı öne sürerek fikrimi değiştirmem için epey uğraştı.

Biz konuşurken, Owen elinde birkaç dosyayla içeri daldı.

Görür görmez fark ettim. Boynunda bir öpücük izi vardı. Üzerine meyveli bir parfüm sinmişti. Sanki az önce başka birinin yatağından kalkıp gelmiş gibiydi.

İşin garibi, eskiden ben boynunda iz bıraktığımda bundan nefret ederdi. Profesyonellikten uzak göründüğünü söylerdi.

Bu yüzden hiç iz bırakmamıştım. En tutkulu anlarımızda bile, tırnaklarımı onun vücudu yerine çarşaflara geçirirdim.

Demek ki mesele iz bırakmak değilmiş. Asıl mesele izin kimden geldiğiymiş.

Bay Specter inleyerek başını tuttu."Tam da zamanında geldin. Git kız arkadaşınla konuş. İstifa ediyormuş. Kavga falan mı ettiniz?"

"Onunla ilgisi yok." dedim.

"İstifa mı ediyorsun?" diye araya girdi Owen, sözümü keserek.

Gözleri bana kaydı, çenesi kasıldı.

"Biliyordum." dedi. "Dünkü düğünün iptal edilmesine hâlâ kızgınsın, değil mi?"

Bay Specter bize alan açmak için dışarı çıktı.

Kapı kapanır kapanmaz, Owen bana doğru yaklaştı.

"Sana söyledim, Vanessa bacağını incitti. Bu yüzden düğünü iptal ettim. Neden bu kadar sıkıntı çıkarıyorsun?"

Ses tonumu korudum. "Kızgın değilim. Sadece yorgunum. Biraz ara vermem gerekiyor."

Kollarını kavuşturup kaşlarını çattı. "O zaman izin al. Böyle istifa etmen, Vanessa'yla bir sorunun varmış gibi gösteriyor. Onun gibi genç bir kız hakkında insanlar dedikodu yapmaya başlarsa burada nasıl tutunacak?"

Unutmuştu.

Bütün yıllık izinlerimi, onun yarıda bıraktığı düğünler yüzünden tüketmiştim.

Ama tabii, zavallı Vanessa'yı düşünmek daha önemliydi.

Bu düşünce içimde kocaman bir boşluk bıraktı.

Gözlerim boynundaki ize kaydı. Tek kelime etmedim.

Baktığımı fark edip hemen üzerini kapattı. "Sivrisinek ısırığı. Yanlış anlama."

Garipti. Kavga bile etmiyorduk; sadece bahaneler vardı.

Özensiz bahaneler… Eskiden inandığım türden…

Başımı salladım, sessiz kaldım.

Owen bir nefes verip sırıttı, kolunu omzuma attı. "İşte böyle. İyi bir avukat nasıl affedeceğini bilir. Bunun için istifa etme, tamam mı? Telafi ederim, bu akşam Lunaire'de yemek yeriz."

Tek kelime etmedim. Sessizliğimi kabul ettiğim şeklinde yorumladı.

Vedalaşıp işi temiz bitirmeyi düşünüyordum. Şimdi mi? Caverton'dan bahsetmek bile içimden gelmiyordu.

"Owen!" Vanessa sanki kendi eviymiş gibi içeri daldı.

Owen irkildi ve kolunu omzumdan çekti.

Vanessa sahte bir kahkaha attı. "Randevunuzu böldüğüm için üzgünüm ama gerçekten yardıma ihtiyacım var. Bu davada kafam karıştı."

Bana bakmadan yanına gitti, dosyayı aldı ve hangi kısmı anlamadığını sormak için eğildi.

Kadın ona iyice sokuldu. Ben orada yokmuşum gibi fısıldaştılar, kendi küçük dünyalarına kapanmışlardı.

Ardından Vanessa kolunu Owen'ın koluna doladı ve onunla birlikte kasıla kasıla dışarı çıktı. Kapı kapanmadan hemen önce dönüp bana kendinden emin bir gülümseme attı, sonra kapıyı sertçe çekip kapattı.

Güm!

Boş ofis sessizliğe gömüldü.

Ve ardından... Çat!

Bilekliğim bir anda koptu ve yere düşerek paramparça oldu.

Hiç haber vermeden…

Bu, birinci yıl dönümümüzde Owen'ın bana aldığı hediyeydi. Bilekliğin birbirimize ne kadar yakıştığımızı ve aramızdaki bağın asla kopmayacağını simgelediğini söylemişti.

Bir süre öylece baktım, sonra içimi yakan acıyı görmezden gelerek sessizce parçaları topladım. Bileklik ile birlikte aramızda kalan son şeyleri de doğrudan çöpe attım.