Ailenin Pişmanlık Çilesi Romanlar Hikayeler Novels & Stories

Sürünün Üstün Hizmet Ödülü'nü alacağım gün öldüm. Ölümümden üç saat sonra annemle babam, Conner ve ruh eşim Ryan, kız kardeşim Ella için düzenledikleri mezuniyet partisinin son hazırlıklarıyla meşguldü. Ella, Instagram'da sıcacık bir aile fotoğrafı paylaşırken ben evimizin bodrumuna hapsolmuş, telefonumun ekranında dilimle kaydırma yaparak yardım çağırmaya çalışıyordum. Aramama cevap veren tek kişi ruh eşim Ryan'dı. Ama bana yalnızca şunları söyledi: "Sophie, şu dramayı bırak. Ella'nın mezuniyet partisi önemli. Yeter artık şu kaprislerinden!" Bu, beni yüzüstü bıraktıkları doksan dokuzuncu seferdi. Ve sonuncusu. Kendi kanımdan oluşan bir kan gölünün içinde yatıyordum. Ciğerlerim çoktan durmuş

Apandisitim patladığında annem, babam, erkek kardeşim, hatta nişanlım bile kız kardeşimin doğum gününü kutlamakla meşguldü. Ameliyathanenin önünde, onay formunu imzalatabilmek için aklıma gelen bütün aile üyelerini panikle arıyordum. Ancak aramalarım ya cevapsız kalıyor ya da yüzüme kapatılıyordu. Nişanlım Joel Graham da telefonu yüzüme kapattıktan sonra bana şu mesajı gönderdi: "Sophie, abartmayı bırak artık. Bugün Yvette'in 18. doğum günü. Her neyse, parti bitene kadar bekleyebilir." Telefonumu sessizce bırakıp onay formunu kendim imzaladım. Bu ailemin beni değil, kız kardeşim Yvette Norton'ı tercih ettiği doksan dokuzuncu seferdi. Bu sefer umursamamayı seçtim. Onların beni kayırıp d

22 yaşıma bastığım gün, evimizin içinde birden gizemli bir oylama ekranı belirdi. 'Paralel bir dünyada hayatta olan Rosamund Silverstone'un geri dönmesi için Amelia Silverstone'un hayatından vazgeçer misiniz?' Annemle babam "Evet" oyu verdi. Benim yalnızca ablam bir kazada öldüğü için dünyaya geldiğimi söylediler. Ona bunu borçlu olduğumu düşünüyorlardı. Ardından aynı oylama Caelan Jackman'ın telefonunda belirdi. Erkek arkadaşımı izlerken nefesimi tuttum. Beş yıldır birlikteydik. Rosamund yıllar önce onun hayatını kurtarmıştı. Ama Caelan "Hayır" derse, hâlâ tutunabileceğim son bir şey kalacağını düşünüyordum Uzun bir sessizliğin ardından sonunda konuştu. "Bu sadece bir sınav. O benim ha

Erkek kardeşimle birlikte korkunç bir trafik kazası geçirdik. Kalbim parçalanmıştı; hayatta kalabilmem için derhâl ameliyata alınmam gerekiyordu. Ama hastanenin başhekimi olan annem, tüm doktorları kardeşimin odasına topladı. Oysa onun yalnızca birkaç hafif sıyrığı vardı. Buna rağmen baştan aşağı bütün tetkiklerinin yapılmasını emrediyordu. Son nefesimi tüketircesine ona yalvardım: "Anne... Lütfen... Önce beni kurtar..." Ama yüzüme bile bakmadı. Sesindeki bıkkınlıkla bana sertçe çıkıştı: "İlgi çekmeye çalışmanın da bir zamanı olur! Kardeşinin kemiği az kalsın kırılıyordu, bunun farkında mısın?" Kimse bana yardım etmedi. Ve ben...Hastanenin kimsenin uğramadığı karanlık bir köşesinde, sessizce

Doktor, son geliştirilen deneysel tedaviyi alamazsam en fazla yetmiş iki saat yaşayabileceğimi söyledi. Ama yalnızca bir kişilik yer vardı. Kaan da hiç tereddüt etmeden o hakkı Yasemin'e verdi. "Onun böbrek yetmezliği daha ağır," dedi. Sessizce başımı salladım. Sonra avucumdaki, ölümü hızlandıracak o beyaz hapları tek tek yuttum. Kalan zamanımda yapmam gereken çok şey vardı. Belgeleri imzalarken avukatın eli titriyordu. "Yirmi milyar lira değerindeki hisselerinizi… Gerçekten tamamını devretmek istediğinize emin misiniz?" "Evet," dedim. "Hepsini Yasemin'e devredin." Kızım Şeker, Yasemin'in kollarında neşeyle gülüyordu. "Yasemin anne bana yeni bir elbise aldı!" "Çok güzel olmuş," dedim. "Bunda