Chapter 5: Lights Off

Sumalubong kay Astrid ang malamig na marmol. Sinubukan niyang tumayo, tinukod niya kaniyang mga kamay at binuhat paangat ang katawan. Parang ang bigat ng katawan niya. 

“Walang bagay na gusto ko na hindi ko nakukuha.” Lumapit ang isang boses. 

Pinilit niyang makilala kung sino ito sa kabila ng nanlalabo niyang paningin. Siya… ang matandang lalaking muntik manalo sa kaniya sa auction!

“Lumayo ka… L-Lumayo ka sa akin.” Gamit ang nalikom na lakas, sinanggi niya ang kamay nitong balak siyang haplusin. 

Wala itong suot na maskara kaya lantad ang nakakasora nitong mukha. Ngumiti siya ng kakaiba, halatang may masamang balak. “Hihiramin lang kita ng sandali, ibabalik din kita.”

“Huwag mo akong hawakan!”

Napataatras silang pareho dahil sa pagtulak ni Astrid. Namula sa galit ang matanda at hinila ang braso niya. Sinabunutan siya nito gamit ang kaliwang kamay at tinaas ang kanang kamay na may hawak na tungkod.

Mariing pinikit ni Astrid ang mga mata. 

Ilang segundo ang lumipas, walang kahit anong dumampi sa kaniya, biglang naalis ang kapit sa kaniyang buhok, at narinig niya ang malutong na mura ng matanda kasabay ng tunog ng pagbagsag.

“You dare to steal what’s mine?”

That cold voice…

“Ruex Villaflor! I knew it was you from earlier!”

Pumutok ang labi ng matanda dahil sa sapak ni Ruex. Nanghihinang tinutok nito ang tungkod sa kaniya. Naduwag naman nang luamapit si Ruex at dakmain ang suot niyang coat.

“Kung gusto mo pang mabuhay Gacula, ‘wag ka nang magpapakita ulit sa akin,” pagbabanta ni Ruex. Pabagsak niyang binitawan ang matanda saka binalingan si Astrid na nakasalampak na sa sahig.

Pinakatitigan ni Astrid ang nagdodobleng imahe ng dumating na lalaki. Wala na rin itong suot na maskara. Gayunpaman, nakasisiguro siyang siya ang nakabili sa kaniya.

Naramdaman niyang umangat siya sa ere. Binuhat siya ni Ruex at nilabas sa silid na ‘yon. Dumiretso sila sa tamang VIP room. Kahit nang iupo siya sa kama, nanatiling nakatitig si Astrid sa kaniya.

Ang gwapo. Iyong tipong parang hindi makatarungan para sa ibang tao. O epekto lang ito ng kung anong nainom niya? Nakakainis ang madilim na kwarto at nag-iisang lamp na hindi mabigyang hustisya ang kagwapuhan niya.

Matalim ang panga. Matangos ang ilong. At ang mga mata nito—pakiramdam niya ay lalo siyang nalasing matapos iyong tignan.

“Wala akong balak gawin ang iniisip mo. Ako ang nanalo sa bid pero hindi iyon nangangahulugang may obligasyon ka sa akin.”

Namuo ang mga tanong sa isip ni Astrid na hindi niya magawang ibuka ang bibig.

“Pwede kang magpahinga rito ngayon. May kabilang kwarto, doon ako. Bukas, aalis ka nang walang problema,” pagpapatuloy ni Ruex.

Dapat ay nakahinga siya nang maluwag. Sa halip, naging malalim ang bawat hinga niya. Umeepekto na ang gamot na hinalo sa alak. Namumuo ang mga butil ng malamig na pawis sa noo niya kasabay ng pag-iinit ng katawan niya. Hindi siya mapakali kaya tinanggal niya ang robe na suot.

Natigilan si Ruex. “Anong ginagawa mo? Sinabi ko naman sa ‘yo, you don’t have to do it.”

Wala ring alam si Astrid sa ginagawa niya. Para bang may sariling utak ang katawan niya. Hindi niya alam kung saan niya hinigot ang lakas ng loob niya at kung paano siya napalapit kahit pa ilang hakbang umatras ang lalaki. Hindi niya alam kung kailan siya huminto sa harap nito. Ang alam lang niya, sa isang iglap, hinawakan niya ang kuwelyo ng lalaki at siya mismo ang unang humalik.

Nanigas si Ruex. Para bang hindi nito inaasahan ang ginawa niya. Ngunit makalipas ang ilang segundo, bahagya rin itong tumugon. Parehong nakapikit ang mga mata nila at sinasabayan ang ritmo ng bawat isa.

Nagpalit sila ng pwesto. Now, Ruex is the one leading the kiss. Napasandal si Astrid sa bedside table at napindot ang lamp nang tinukod niya ang kamay roon. Mas dumilim ang kwarto. That didn’t stop them. Now, only the moon and city light from the window serves as their guide. 

She’s still wearing her mask. Naging sagabal iyon. Hinawakan ni Ruex ang dulo nang maskara habang patuloy ang paggalaw ng magkalapat nilang mga labi. Nang akmang aalisin niya na ito, bigla siyang natauhan.

Mariing napamura si Ruex sa ilalim ng hininga.

Pagkatapos ay agad niyang inilayo ang babae.

“You're drunk,” sambit niya, mababa at paos ang boses.

Parang nagising din ang diwa ni Astrid. Ginawa niya ‘yon?! Sa loob-loob niya gusto na niyang sapakin ang sarili… dahil nagustuhan niya rin. At gusto pa niya. May disappointment siyang nadama. 

“Hindi mo alam ang ginagawa mo. Lasing ka lang,” paliwanag ni Ruex. Sa totoo lang, sinasabi niya ba ang mga iyon para pa sa babae o sa kaniya?

“Alam ko ang ginagawa ko,” desididong sagot ni Astrid kahit pa baka pagsisihan niya ito kalaunan. 

Walang ideya si Astrid sa epekto kay Ruex ng binitawan niyang mga salita. She stared at his eyes while telling that she was giving permission despite being drunk.

Hindi gumalaw si Ruex. Tahimik ito. Nanatili lang siyang nakatingin kay Astrid, hindi nagsasalita. Tila tinitimbang ang sitwasyon. 

At nang makita nitong wala man lang bahid ng biro ang mukha niya—napapikit ito. Parang ubos na ubos ang natitirang pagpipigil.

“Fuck,” ang tangi niyang nasabi bago lumapit kay Astrid at muli itong siniil ng halik.