บทที่ 5 กฎเดิมพัน

พรึ่บ!

กระดาษขนาด A4 แผ่นหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะไม้เก่า ตามด้วยปากกาลูกลื่นสีน้ำเงินธรรมดา เจ้าของกระดาษแผ่นนั้นปรายตามองก่อนจะบู้ปากส่งสัญญาณให้แดนที่ยืนกอดอกขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัย

“อะไร?”

แดนเอ่ยถามเสียงเรียบ ขณะหยิบกระดาษขึ้นมาอ่านทีละบรรทัดด้วยสีหน้าจริงจัง ดวงตากวาดผ่านตัวอักษรช้า ๆ อย่างพินิจ รามที่เห็นดังนั้นจึงขยับตัวไปนั่งพิงโต๊ะไม้เก่าอย่างไม่เร่งรีบ ทว่าในแววตาคมคู่นั้นกลับฉายแววมั่นใจราวกับเขาคือผู้ชนะเกมนี้ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มแข่งเลยด้วยซ้ำ

“กฎการใช้ของเดิมพัน”

“เหอะ! ปริ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?”

แดนเค้นหัวเราะพลางเหลือบสายตามองคนตรงหน้า ก็เมื่อกี้พึ่งตกลงกันเสร็จว่ารามจะเข้าร่วมแข่งขัน นี่เขาเผลอแปบเดียวก็เปิดโอกาสให้รามไปร่างสัญญามาเลยรึไง

“สด ๆ ร้อน ๆ อ่านสะ จะได้ไม่ต้องมาเสียใจทีหลัง”

จะบอกว่ารามมั่นใจเกินไปก็คงจะใช่ เพราะตั้งแต่เข้าวงการแข่งรถบิ๊กไบค์มา รามไม่เคยแพ้ใครและก็จะไม่มีวันแพ้ด้วย

-สัญญาการเดิมพันมีอายุ 6 เดือน เท่านั้น

-ผู้ที่ชนะจะได้ของเดิมพันเป็นของตัวเองโดยปริยาย ห้าม! แย่งหรือต่อรองใด ๆ ทั้งสิ้น

-ผู้ชนะมีสิทธิ์ในตัวของเดิมพันทุกอย่าง

-ห้าม!! ผู้แพ้เข้ามายุ่งเกี่ยวกับของเดิมพัน หากผิดสัญญาต้องจ่ายค่าปรับ 10 เท่าของเงินรางวัลที่สนามมอบให้หรือจำนวนเงิน 10 ล้านบาท

“เหอะ! เอาเปรียบกันเกินไปรึเปล่าวะ?”

แดนเค้นหัวเราะแล้วหันไปเอ็ดรามทันทีที่อ่านจบ ทว่าเจ้าตัวกลับไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ เพราะทั้งหมดทั้งมวลนี้รามคิดมาดีแล้วว่า...โคตรยุติธรรม

“เอาเปรียบยังไงไม่ทราบ?” รามเลิกคิ้วพลางยกมือทั้งสองขึ้นในท่าทางประชด “มึงเองไม่ใช่หรอที่เสนอของเดิมพันให้กูก่อน นี่ก็กฎโคตรจะเบสิค...หรือแม่งกลัวแพ้กู ฮึ!”

เป็นประโยคคำถามที่แฝงคำพูดเหน็บแหนบทิ่มแทงใจของแดนเหลือเกิน

“ถ้ากูกลัวแพ้แม่งไม่มาชวนมึงลงแข่งหรอกเว้ย”

“ก็ดี!”

“ที่บอกว่าเสียเปรียบคือ...ถ้ามึงชนะมึงมีแต่ได้กับได้”

“แล้วไม่ถูกตรงไหนวะ คนชนะก็ต้องได้ดิ” รามขมวดคิ้วเอ่ยถามเสียงเหี้ยมอย่างไม่เข้าใจ ไอ้เวรนี่พูดจาไม่เข้าหูกูอีกละ

“ก็ถ้าคิดให้มุมกลับกัน ถ้ากูชนะกูไม่ได้อะไรเลย”

“ไม่ต้องคิดให้ปวดสมองหรอก เพราะมึงไม่ชนะ...” รามพูดจาเย้ยหยัดดูถูกคู่ต่อสู้ออกนอกหน้าจนอีกฝ่ายกำหมัดแน่นข่มอารมณ์โทสะเอาไว้

“...”

“เอ้อๆๆ ไม่กวนแล้วก็ได้” รามที่เห็นว่าแดนเริ่มนิ่งจึงยอมลดละความเย่อหยิ่ง “ถ้ามึงชนะมึงก็จะได้ตำแหน่งอย่างที่มึงต้องการไง นี่แหละคือสิ่งที่มึงจะได้”

“โคตรไม่คุ้ม กูเสียแฟนกูไปทั้งคน!”

“เอ้า!! แล้วไอ้เหี้ยตัวไหนมันมาท้ากูเองวะ กูไม่ได้ขอด้วยซ้ำมึงเสนอเอง”

รามเอ็ดเสียงดังพร้อมชี้นิ้วใส่แดนอย่างเอาเรื่อง ก็มีอย่างที่ไหนมาท้าคนอื่นแล้วมาโวยวายว่าได้ไม่คุ้ม ประสาทแดกละไอ้เวร

“ตามมารยาทมึงก็ควรจะลงเดิมพันกับกูด้วย”

“กูไม่ใช่คนมีมารยาท” รามว่าเสียงเรียบเย็นแล้วถอนหายใจปลดความร้อนรุ่มที่ลุกโซนในหัวออก

“งั้นกูขอถอนตัว...ไม่ลงแข่งกับมึงแล้ว”

“!!”

“กูเอาไอริไปเดิมพันกับคนอื่นดีกว่า อย่างไอ้ปั้นมันก็บอกกูว่าจะให้เงินกูตั้ง 10 ล้านเพื่อแลกกับไอริ”

แดนรีบวางกระดาษลงแทบจะทันทีเมื่อไม่ได้อย่างใจหวังก่อนจะเอ่ยกับรามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ราวกับสิ่งที่พูดเป็นแค่เรื่องปกติทั่วไป แต่สำหรับรามคำพูดเหล่านั้นคือหนามแหลมคมที่ทิ่มแทงหัวใจของไอริ เขาไม่อยากจะคิดว่าถ้าเธอมาได้ยิน...จะรู้สึกผิดหวังกับตัวเองมากแค่ไหนที่หลงไปรักคนอย่างแดน

“ไอริไม่ใช่สิ่งของนะเว้ย!!”

รามตวาดดังลั่นอย่างควบคุมอารมณ์ความรู้สึกเดือดดาลของตัวเองไม่ได้ มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดตามท่อนแขน ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง

“เธอคือคน! คนที่มีหัวใจ และที่สำคัญ! ไอริเป็นแฟนมึง! กระดากปากตัวเองบ้างเถอะว่ะตอนที่พูดว่าจะยกเธอให้คนนั้นคนนี้!! มึงเป็นใครมาจากไหนถึงมีสิทธิ์ตัดสินใจให้เธอไปอยู่กับคนอื่นตามใจชอบ”

“สิทธิ์อะไรงั้นหรอ? ...สิทธิ์ที่กูเป็นแฟนยัยนั่นไง มึงคอยดูเลยแค่ขอร้องไอริก็ทำให้กูได้ทุกอย่าง”

เพราะไอริตามใจแดนมาตลอด จนเขาเคยชินกับการได้ทุกอย่างที่ต้องการ เขาขออะไร เธอก็ยอมให้ ไม่เคยปฏิเสธเลยสักครั้ง แต่หารู้ไม่ว่าที่เธอไม่ปฏิเสธ…ไม่ได้แปลว่าเธอจะโอเคกับทุกอย่าง เธอแค่อดทน...อดทนจนแดนไม่เคยรู้เลยว่าเธอก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน

แดนใช้ความใจดีและความรักของเธอเป็นเครื่องมือเพื่อที่จะแลกมันมาทุกอย่างที่เขาอยากได้ แบบนี้...ไม่เรียกว่าเห็นแกตัวจะเรียกว่าอะไร??

“แมงดา!”

รามว่าลอดไรฟันอย่างข่มอารมณ์ สายตาจ้องเขม็งคนตรงหน้าด้วยความโกรธจัด คิดอยู่ในใจว่า...โชคชะตาแม่งเล่นตลกให้คนดี ๆ ไปอยู่กับไอ้แมงดานี่

“กูไม่ได้เกาะผู้หญิงกิน ก็แค่...อึก!”

ปึก!!

แดนยังพูดไม่ทันจบดีหมัดหนัก ๆ ก็กระแทกฟาดเข้าหน้าของเขาเต็มแรง ใบหน้าคมคายหันสะบัดตามแรงหมัดจนร่างเซถอยไปก้าวหนึ่ง

“มึงอยากได้อะไรก็ว่ามา!!”

รามตะคอกเสียงดัง หลังจากชกหน้าแดนเต็มแรง เขาไม่ได้ตั้งใจจะใช้กำลังแต่ครั้งนี้มันเกินจะทนจริง ๆ ถ้าแดนพูดถึงใครคนอื่นเขาคงไม่ว่าอะไรเลย แต่คนที่แดนเอ่ยถึง…คือไอริผู้หญิงที่อ่อนโยน น่ารัก และมีค่าเกินกว่าจะถูกมองเป็นของแลกเปลี่ยน

รามเห็นคุณค่าในตัวเธอแต่แดนกลับมองไม่เห็นอะไรเลย และถ้าจะต้องยอมทำทุกอย่าง เพื่อไม่ให้เธอตกเป็นของคนอื่นเขาก็จะยอม

“ถ้ากูชนะ มึงลาออกจากสนามสะ!”

แดนเลื่อนนิ้วโป้งขึ้นเช็ดเลือดที่ออกตรงมุมปากก่อนจะพูดน้ำเสียงเรียบเย็นพร้อมยกยิ้มมุมปากเบาๆ

“เออ! ได้!”

“เฮ้ยย ง่าย ๆ แบบนี้เลยหรอวะ? ไม่คิดหน่อยหรอ?”

“ทำไมกูต้องคิด เพราะกูมั่นใจว่าคนอย่างกูไม่แพ้มึงแน่นอน!”

“เหอะ!”

“แต่...ถ้ามึงแพ้ ไอริเป็นของกูและมึงก็ต้องลาออกจากสนามเช่นกัน!”

“!!”

“กล้าเสี่ยงเล่นเกมกับกูไหมล่ะ แล้วอย่าคิดจะเล่นตุกติกโกงกูนะ...ถ้ากูจับได้มึงจองเมรุไว้รอเลย”

“ได้!!”

สุดท้ายแดนก็ยอมเอ่ยปากตอบตกลงข้อเสนอของรามเพราะพอคิดไปคิดมาการเสียไอริไปก็ไม่ได้เสียเปรียบขนาดนั้นหากเปรียบเทียบกับเงินรางวัลและชื่อเสียงในวันข้างหน้า ส่วนเรื่องลาออกจากสนามก็ถือว่าแฟร์กันทั้งคู่ ผู้แพ้ย่อมเป็นฝ่ายถอยหลังออกมาเสมอ

“ก็ดี! ถ้ากูแพ้ กูไปเอง แต่ถ้ามึงแพ้...อย่ามาให้กูเห็นหน้าอีก เสือสองตัวมันอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้หรอกเว้ย”