บทที่ 6 รางวัลผู้แพ้

@สนามแข่งรถอีลีท

ภายในพื้นที่กว้างใหญ่คละคลุ้งไปด้วยไอควันและกลิ่นน้ำมันเครื่อง ผู้คนที่เสียงเงินซื้อบัตรเพื่อมาเข้าชมการแข่งขันรถมอเตอร์ไซต์ต่างจับจ้องสายตาไปยังสนามพร้อมส่งเสียงโห่เสียงดังลั่นสร้างความตื่นเต้นไปทั้งสนาม

บรื้นน บรื้นน~

ท่ามกลางสายฝนโปรยลงมากลับมีเสียงเครื่องยนต์ดังคำรามอย่างไม่มีใครยอมใคร แม้จะมีอุปสรรคมากมายแต่ชายหนุ่มทั้งสองกลับมุ่งมั่นจะเอาชนะให้ได้ ราวกับว่าการแข่งขันในครั้งนี้คือเส้นทางชี้ชะตาของพวกเขาเลยทีเดียว ใครพลาดคือคนที่แพ้

ในขณะที่ในสนามเต็มไปด้วยกลิ่นอายของชัยชนะ ทว่าข้างสนามบนอัฒจรรย์กลับเต็มไปด้วยความเป็นห่วงใยจากหญิงสาวคนหนึ่ง ดวงตาคู่สวยมองรถมอเตอร์ไซต์ของแฟนหนุ่มไม่คลาดสายตาพลางยกมือเล็กขึ้นมากุมเอาไว้บริเวณหน้าอกแล้วภาวนาในใจ...ขอให้แดนปลอดภัยด้วยเถอะ

ยิ่งใกล้เข้าเส้นชัยร่างบางที่คอยเชียร์ก็เริ่มนั่งไม่อยู่กับที่ เอาแต่ชะเง้อมองหาไม่อยากให้คาดสายตาแม้วินาทีเดียว สายฝนก็ตกลงมาเริ่มกระหน่ำแรงขึ้นเรื่อย ๆ นึกเป็นห่วงแฟนหนุ่มจับใจเธอกลัวถนนลื่นจนเกิดอุบัติเหตุ ด้วยความเร็วและแรงของรถขนาดนั้นหากล้มมาก็คงจะเจ็บหนักเอาการเหมือนกัน

ปึ่ง!!

เสียงพลุควันดังขึ้นพร้อมกับไอควันสีขาวลอยขึ้นเหนืออากาศ บ่งบอกว่าตอนนี้ได้ผู้ชนะของการแข่งขันแล้ว ทำเอาบรรยากาศที่เคยครึกครื้นพลันเงียบสงัดลงทันที ทุกสายตาในที่นี้หันไปจับจ้องยังหน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่อย่างจดจ่อ ไม่นานใบหน้าของผู้ชนะก็ปรากฏขึ้นพร้อมเสียงจุดพลุดังขึ้นอีกครั้งราวกับเฉลิมฉลองยินดี

WINNER ราม รวิศว์อัครเดช

ในวินาทีนั้นเองโลกทั้งใบของไอริเหมือนแหลกสลายเธอหันไปมองผู้คนรอบข้างที่ยิ้มปริ่มอย่างดีอกดีใจ บ้างก็กระโดดกอดกันพร้อมสบทความอัดอั้นออกมาด้วยความดีใจ ไอริเห็นแบบนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจออกเฮือกใหญ่ก่อนจะหันไปมองหน้าจอมอนิเตอร์อีกครั้งเพื่อย้ำให้แน่ใจว่า...ผู้ชนะในวันนี้ไม่ใช่แดน

ร่างเล็กหันมาหยิบกระเป๋าแล้วสอดส่องสายตามองหาแฟนหนุ่มที่พึ่งได้รับความพ่ายแพ้มา เธอเข้าใจดีว่าแข่งขันครั้งนี้สำคัญกับแดนมากแค่ไหน ถึงแม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลาแต่ไอริก็สัมผัสได้ว่าแดนคาดหวังกับผลการแข่งขันครั้งนี้มากเพียงใด และในเมื่อวันนี้เขาล้มและผิดหวัง...เธอก็จะคอยให้กำลังใจไม่ห่างจะคอยปลอบคอยดูแลและตามใจทุกอย่างเลยคอยดู

“แดนน!”

ไอริลงจากที่นั่งมายืนรอแฟนหนุ่ม เธอโบกมือให้ชายร่างสูงที่เดินถือหมวกกันน็อคใบใหญ่มาด้วยใบหน้าบึ้งตึง คิ้วหนาขมวดเป็นปมบ่งบอกถึงอารมณ์ของเขาในตอนนี้ ไอริฉีกยิ้มกว้างตั้งใจจะส่งพลังบวกให้กับคนที่พึ่งผิดหวังมาหมาด ๆ ทว่าฝ่ายชายกลับไม่ยินดีที่จะรับมันมา

“แต่งตัวอะไรมาเนี่ย โคตรป้าเลยไอ!”

แดนว่าอย่างไม่สบอารมณ์พร้อมใช้สายตามองแฟนสาวในชุดเดรสโอเวอร์ไซส์แขนยาวแล้วถอนหายใจออกเฮือกใหญ่ เขาคิดในใจว่า ไอริไม่เคยทำอะไรได้ถูกใจเขาเลยสักอย่าง อย่างวันนี้บอกให้แต่งตัวสวย ๆ มาก็ใส่เสื้อผ้าที่วัยรุ่นสมัยนี้ไม่ใส่กัน

“อะ..เอ่ออ ไม่สวยหรอ”

ไอริที่ถูกตำหนิก็ก้มมองตัวเองแล้วยกยิ้มแหยะ ๆ อย่างหมดความมั่นใจ ชุดนี้เธอยืนเลือกตั้งนาน พอรู้ว่าแดนจะลงแข่งรถไอริก็รีบไปตลาดเพื่อหาซื้อชุดสวย ๆ งาม ๆ มาใส่ ถึงแม้จะเป็นเสื้อผ้ามือสองที่แขวนราวในราคาถูกก็ตามเถอะ แต่เธอก็มองว่ามันน่ารักดีเหมาะกับเธอมาก ๆ แต่ก็ลืมนึกไปว่าแดนไม่ชอบ

“จิ๊!! แม่ง!!”

แดนสบทเสียงดังอย่างหงุดหงิด แข่งรถก็แพ้ ยัยป้านี่ก็โง่เง้าไม่ได้ดั่งใจอีก ตอนแรกก็คิดจะเสียดายอยู่หรอกที่เสียยัยนี่ให้ไอ้ราม...แต่ตอนนี้ ใครจะเอาไปก็เอาเถอะ กูไม่เอาละ แม่ง!

“ขอโทษนะ...ที่แต่งตัวไม่ได้ดั่งใจอีกแล้ว”

ไม่รู้ว่าคำขอโทษกลายเป็นคำติดปากเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ทุกครั้งที่แดนสบทออกมาไอริมักจะพูดคำนี้ออกมาทุกครั้ง

พรึ่บ!!

“รักษาคำพูดด้วย ไปหากูที่ห้องรับรอง”

ในขณะที่ชายหญิงกำลังยืนคุยกันอยู่ จู่ ๆ ก็มีร่างสูงเดินมาสะกิดไหล่แดนแล้วเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ดวงตาคมเข้มเหลือบมองไอริเล็กน้อยก่อนจะเดินผ่านไปราวกับเจ้าถิ่น

“นายไปเถอะ ฉันรออยู่รงนี้นะ”

ไอริที่เห็นว่ามีคนมาตามเลยรีบบอกแฟนหนุ่ม ทว่าอีกฝ่ายกลับส่ายหน้าเป็นพัลวันพร้อมคว้าข้อมือเล็กมาถือไว้แน่น

“เธอต้องไปกับฉัน”

เพราะหากถ้าไอริไม่ไป การมอบของเดิมพันก็คงไม่สิ้นสุด

ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่บรรยากาศเงียบสงัดชวนให้อึดอัดตกแต่งด้วยโทนสีเข้ม ตามผนังมีรูปภาพรถและเครื่องยนต์ประดับประดา ดวงตาคู่สวยกวาดมองรอบ ๆ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาสัมผัสกับเบื้องหลังการแข่งขันรถบิ๊กไบค์

ปึก!

เงินปึกใหญ่จำนวน 10 ปึก ถูกโยนให้แดนอย่างขอไปที ด้วยสัญชาตญาณของมนุษย์เมื่อมีสิ่งที่กำลังจะตกต้องรีบคว้ามือรับทันที คิ้วหนาขมวดเป็นปมด้วยความสงสัยก้มมองเงินในมือก่อนจะเงยขึ้นมองคู่แข่งที่เขาไม่ชอบขี้หน้า

“อะไร?”

“อยากได้ไม่ใช่หรอ เงินรางวัลน่ะ”

เสียทุ้มของผู้ชนะดังขึ้นอย่างเรียบเย็น ทำเอาหญิงสาวที่ยืนหลบอยู่ข้างหลังแฟนหนุ่มเกิดอาการกลัวขึ้นมาทันที สงสัยจังว่าหมอนั้นมีความรู้สึกบ้างไหม คำพูดคำจาเย็นชาจริง ๆ

“มึงหมายความว่าไงไอ้ราม?”

แดนส่ายหน้าพลันอย่างไม่เข้าใจ เพราะตามสัญญาที่คุยกันไว้คือ...ผู้ชนะต้องได้รับเงินรางวัล ซึ่งคนที่ควรได้คือราม ไม่ใช่แดน ถึงเขาจะเลวแค่ไหนแต่ก็ลูกผู้ชายพอ พูดคำไหนคำนั้นไม่มีคืนคำแน่นอน กฎก็ต้องเป็นไปตามกฎอยู่แล้ว

“เงินนี่กูไม่อยากได้ ถือว่ากูให้รางวัลความพยายามของมึงก็แล้วกัน”

แม้จะเป็นน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ความหมายกลับแอบแฝงความเยาะเย้ยอยู่นัยที หรือจะให้พูดในภาษาชาวบ้านหน่อยก็คงจะเป็น...นี่คือรางวัลของคนที่กระเสือกกระสน ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง...อะไรประมาณนั้น

“...”

“ฉะนั้นมึงได้เงินไปแล้ว...ยัยนั่นเป็นของกู!”

รามว่าพร้อมเอียงใบหน้าหล่อเล็กน้อยเพื่อมองหาหญิงสาวที่หลบอยู่หลังแดน เขากระตุกยิ้มมุมปากราวกับคนที่ถือไพ่เหนือกว่าก่อนจะหันมากระตุกคิ้วให้แดนที่ยืนนิ่งอยู่พักใหญ่

“หวังว่ามึงจะลูกผู้ชายพอ...เดิมพันที่มึงวางเป็นของกูแล้วว่ะ ไอ้แดน ฮึ!”