LOGINCHAPTER 85Holding him right now felt like something precious, something rare. Parang hawak ko ang pinakamahalagang bagay sa mundo, at ayokong bitawan. Being with him today felt special to me. Hearing his voice, full of life, made me feel alive too. Parang nabubuhay din ako sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya. And I wanted him to be mine today. I wanted him to feel my love for him. I wanted him to understand me again. Gusto kong malaman niya na mahal ko siya—kahit anong mangyari, kahit saan siya mapadpad.Ilang minuto nang nagtagal at kinalas na niya ang pagkakayakap sa akin. Inalalayan niya akong makaupo sa bench na inupuan ko pa lang kanina. He held my hand and pinched it."I'm fine, Cherry. How about you? Balita ko nakapag-enroll ka na raw sa college?""Yes, Ayannah put me in a different department so I can do a part-time job. May sari-sari store na rin kami," sagot ko."I am glad that you're doing fine. I am happy for that,
CHAPTER 84Nang malalim ang mga naging usapan namin ni Talia. May mga bagay rin siyang sinabi sa akin. Na hindi na niya pipilitin si Limuel na pumunta sa America. She can manage it on her own.Hanggang sa makauwi ako ay ganoon pa rin ang iniisip ko. Talia can manage to help her father with their business in America, pero nabanggit din naman niya na gustong-gusto ng Daddy niya na makita si Limuel. Paulit-ulit kong nire-replay sa isip ko ang bawat salitang lumabas sa bibig niya.After hours of deep thinking, turning everything over in my head until it felt like a tangled mess, I finally came to a decision.Kinaumagahan ay naging busy ako sa tindahan. At nang maghapon na ay iniwan ko muna si Julie upang pumunta sa lugar na napag-usapan namin ni Talia kahapon.I made a deep sigh. Hindi mapakali ang aking tuhod sa pagtaas-baba habang nakaupo, may mga dumadaang tao—panay ang labas, may mga panay rin ang pasok sa airport. Maririnig ang mga gulon
CHAPTER 83May college rito sa amin, iyong malapit ay semi-private, habang iyong state university ay may kalayuan. Dahil may sari-sari store kami na hindi puwedeng iwanan ay doon kami nag-enroll sa semi-private—dito rin naman nag-aaral si Julie at dito rin ako natigil sa pag-aaral noon. May kamahalan pero kayang tiisin ang dalawang taon ko rito.May mga teachers dito na taga sa amin lang din naman kaya agad akong nakilala."Nabalitaan namin na nag-enroll ka na sa darating na pasukan?""Opo, Ma'am Castro."Kausap ko ngayon si Ma'am Castro. Nakasalubong ko siya kanina sa hallway, malapit sa main gate ng school, kaya dinala niya ako sa faculty room—BSBA coordinator siya, kung saan ang program na pinag-enrollan ko.The faculty room smelled of old books and freshly brewed coffee. May ilang guro sa loob na abala sa pagche-check ng papers, iba naman ay nakikipag-usap habang kumakain ng merienda. The wooden tables were cluttered with fol
CHAPTER 82Do you believe in destiny? That fate pulls our strings, toying with lives for sport?They say that fate, destiny and hope are interconnected with each other. Pero ngayon, hindi ako naniniwala. All the things were not destined to happen, we have the control, fate gave people hopelessness, when destiny strikes in a bad way. They're really interconnected, but not in a way that we wanted to be.Hindi lahat ng gusto natin ay makukuha natin. Minsan may mga bagay na kailangan nating tanggapin dahil resulta iyon ng mga desisyon ng tao. Minsan kailangan nating tanggapin na wala na ang paborito nating pagkain sa tindahan dahil may mga nauna nang bumili, desisyon lang natin na pumunta roon nang hindi maaga, o desisyon lang ng tindera na huwag tayong pagbilhan. Destiny doesn't have the control of it, we have it. It's my belief right now.Kung gusto mong kumain, kumain ka lang dahil desisyon mo 'yon.
CHAPTER 81Sinusubukan ni Mama na kunin ang bag sa sahig. She's growling trying to grab the strap using her finger foot.Ginagapangan naman ako nang kaba habang unti-unting lumalapit ang paanan ni Mama sa strap ng aking bag.Isang kaluskos sa pintuan ang nagpadungaw sa amin."Hoy ano 'yan?!"A guy earlier came. Napatingin agad siya sa bag na pilit inaabot ni Mama. He kicks it out, napatili si mama, nagsitapunan ang laman ng aking bag! Gumulong din ang ballpen palabas at ang wallet ko ay dumungaw sa may zipper ng bag."Sa tingin n'yo makakatakas kayo sa amin?!" humalakhak ang lalaking hindi ko kilala.May pumasok ding lalaki sa loob. My eyes darted on my bag, malayo na 'yon dahil sa pagkakasipa ng lalaki at kung pilitin ulit ni Mama na kunin 'yon ay baka saktan nila siya.I gritted my teeth."Hoy, Bruno. Kunin mo ang wallet sa bag niya," saad ng isang kakapasok pa lang kanin
CHAPTER 80 Naramdaman ko na lamang na huminto ang Van. Bumukas ang pintuan at panay ang pagsisisigaw nina Xianny at Mama. I felt some hands pushed me ouside the van, agad akong napadaing nang napadausdos ako sa sahig. Despite the pen, a tight grip was on my shoulder trying to make me stand. Paika-ika akong naglakad kung saan man ako balak dalhin ng mga demonyong ito. Hanggang sa naramdaman ko na sumalampak ang pwetan ko sa sahig. Napadaing pa lalo ako at mas ininda ang galit kaysa sa sakit na nararamdaman. A cloth that covered my eyes, blocking my view, suddenly fell off of my face. Agad akong nasilaw sa liwanag na pumasok sa aking paningin. I squinted my eyes before I recovered my vision. There, a man standing in front of me. Napalingon ako sa paligid at nakita si Mama na humahagulhol sa iyak at wala na ring piring sa mata. Mariano Garcia, for months of being imprisoned, looked so old to me. Mahaba na ang kaniyang buhok at puwede nang pamugaran ng ibon. Iyong mukha niya ay







