Prologue

“Puwede ba, umalis ka na!”

Hindi nagpatinag si Liza Mae sa sigaw na iyon. Kahit pa halos lumabas na ang ugat sa leeg ni Luther, hindi niya sinunod ang gusto nitong umalis siya. Hindi ang sigaw nito ang makakapigil sa gusto niya. Hindi porque sumigaw ito ay titigil na siya. Hindi porque gusto nitong umalis siya ay tapos na ang lahat. Hindi gano’n kadaling patigilin ang isang Liza Mae.

Madiin siyang pumikit at huminga nang malalim, lihim na bumulong ng isang panalangin.

Dios ko, bakit ba ganito? Mahina niyang bulong. Gusto lang naman niyang maging straight na lalaki itong kaharap niya pero bakit ang hirap? Gusto lang naman niyang makita nito ang nakikita niyang posibilidad na kaya pa nitong magbago. Gusto niyang ipamukha rito na hindi porque naging ganito ay katapusan na ng mundo. Muli siyang nagdilat at lihim na pinagalitan ang sarili. Bakit ba kasi pumasok siya sa ganito?

Dahan-dahan pa siyang lumapit sa puwesto ni Luther bitbit ang maliit na tupperware na may lamang ulam na niluto pa niya talaga. Lihim siyang napangiwi nang maalala ang ginawa niya kanina. Hindi niya maisip na nagluto pa talaga siya para sa lalaking ‘to.

Erase, bulong niya sa sarili. Hindi pala ito lalaki.

“Sabi ko, umalis ka na! Bingi ka ba?” muli na naman nitong sigaw at padabog na inilapag ang hawak nitong bote.

Bingi ba siya? Hindi siya bingi. Wala na siya sa matinong pag-iisip. Sino ba namang matino ang gagawa katulad nang ginawa niya kanina? Wala! Katangahan na siguro ‘to talaga.

Napayuko siya at nakita niya ang kamay niyang may bahid na sugat bunga sa ginawa niyang pagluto. Marami siyang naging sugat dahil sa kagustuhan niyang magluto para may madala siyang ulam sa baklang broken hearted ngayon. Palagi naman itong broken hearted kaya hindi na issue.

“Dinalhan kita ng—”

Tumingin ito sa kaniya na para bang siya pa ang inoobserbahan nito. “Bingi ka ba talaga? Bakit ayaw mong lumabas?”

“Dinalhan kita ng pagkain,” pagpatuloy niya sa naudlot na sasabihin niya dapat kanina. “Kasi feeling ko hindi ka—”

“Yes, feeling ko hindi talaga kita gusto kaya umalis ka na!” sigaw na naman nito at pinapamukha talaga nitong wala itong gusto sa kaniya.

Huminga siya nang malalim at inilapag ang dala niyang tupperware sa mesa kung saan nagkalat ang mga walang laman na bote ng beer. Ano na naman kaya ang problema nito at naisipan na namang maglasing? Kung hindi siya nagkakamali, halos araw-araw na lang itong umiinom ngayon pagkatapos ng eksena na ‘yon. Kahit siya siguro, hindi niya kayang tanggapin. Pero mali talaga ‘yon, eh. Mali ‘yon.

Bakit, Liza? Ano ba ang tama? Tanong ng utak niya at hinarap na naman ang binata pagkatapos niyang mailapag sa mesa ang tupperware na dala.

Kami, kami ang tama, bulong niyang sagot.

Ngumiti siya kahit kunot na kunot ang noo ng lalaki. Kahit pa ilang beses pa nitong ikunot ang noo nito ay wala siyang pakialam. Gustong-gusto pa nga niya tuwing kumukunot ang noo nito. Parang handa na itong patayin siya gamit lamang ang titig nitong parang pinapaligiran ng apoy. Wala naman sigurong dahilan para patayin siya nito, maliban sa hindi niya ito sinusunod na lumabas siya.

“Dinala ko lang itong ulam na niluto ni Mama, sabi niya kasi hindi ka pa raw kumakain,” aniya na nagawa pang magsinungaling. Siya naman talaga ang nagluto no’n kahit pa pagod ang mga kamay niya dahil maghapon siyang nagtahi. Hindi niya lang talaga kayang tiisin na hindi na naman ito kakain ngayon.

Hindi sumagot si Luther at tinitigan lang siya. Sanay na siya sa ganito pero mas sanay siyang inaayawan siya ng lalaki, kahit na seventy percent na feeling babae ito. Ewan din ba at bakit ganito siya, pakiramdam niya kaya lalaki pa rin ito kahit iba ang paraan nito ng pananalita.

“Thank you, girl. Pakisabi sa Mama mo na malapit na akong maka-move on, kaunting push na lang talaga.” Mabilis nitong naabot ang bote at uminom na naman do’n.

Ang unfair talaga ng baklang ‘to! Kapag si Mama ang nagbigay biglang bumabait pero kapag ako, demonyo pa rin, aniya sa sarili at pinaikot ang mga mata.

Napailing na lang siya. Kung may picture lang talaga siya sa lalaking nagpaiyak sa crush niya, baka bumili na siya ng barbie doll at karayom, kukulamin na niya talaga ang lalaking ‘yon. Ang problema nga lang, hindi siya marunong mangkulam. Pero madali na lang naman siguro ‘yon. Kung may picture lang siya sa nagpaiyak dito, marami naman sigurong tutorial sa internet kung paano gawin ‘yon, eh.

Bago pa siya makaisip ng kung ano-ano ay kinuha na niya ang mga bote na walang laman para iligpit at ilagay sa basurahan. Itatago na rin niya ang mga may laman pa baka hindi makapasok sa trabaho ang lalaking ‘to dahil sa kalasingan. Pero bago pa siya matapos sa pagkuha sa mga bote ay nahawakan ni Luther ang braso niya.

“Anong ginagawa mo?” tanong nito sa kaniya na walang halong kabaklaan. Titig na titig ang maiitim nitong mata sa kaniya.

Napalunok siya ng dalawang beses. Ito na ba ‘yon? Ito na ba ang hinihintay niya? Hahalikan na ba siya nito gaya sa mga nakikita niyang pelikula? Ito na ba talaga ‘yon? Pero teka, hindi pa siya ready! Bakit naman binibigla siya nitong baklang ‘to!

“Nililigpit ang mga kalat mo. Umayos ka na nga, may pasok ka pa bukas.”

Gusto niyang palakpakan ang sarili dahil nakaya niyang makipagtitigan dito at sabihin ang linyang ‘yon na hindi nauutal. Ilang beses pa niyang pinractise ‘yon. Pinanood pa nga niya iyon nang ilang beses dahil pakiramdam niya ay bagay na bagay iyon sa pag-acting na gusto niya.  Nababaliw na nga yata talaga siya.

Pero ngayon pa ba niya tatawaging baliw ang sarili? Matagal na siyang baliw. No’ng una pa lang na nagkagusto siya sa isang bakla.

Pinilit niyang makawala sa pagkakahawak nito pero hindi niya magawa. “Bitiwan mo ‘ko, para matapos ko na ‘to.”

“Totoo ba?”

“Totoo ang alin?”

“Totoo ba na may gusto ka sa’kin?”

Bigla siyang natigilan at kung totoo man ang linyang ‘gumuho ang mundo’ ay ganoon ang nararamdaman niya. Dios mio ! Ilang beses na siyang nagmukhang tanga para lang ipaalam dito na may gusto siya rito pero tatanungin siya nito ngayon na totoo bang may gusto niya rito?

Gusto niya tuloy tampalin ang noo niya ng ilang beses. So, hindi pala effective ang mga kagagahan niya noon? Halos isigaw na niya sa buong mundo na crush niya ang baklang ‘to pero baliwala lang pala iyon lahat!

Pilit niyang pinakalma ang sarili at bumalik sa huwesyo. Ano ba talaga itong pinasok niya? Hindi na niya maintindihan.

Nang bitiwan siya ng binata at umiling-iling ay lumunok siya. “Lasing lang ako,” mahina nitong saad at muli na namang umaksiyon na hahawak sa bote pero agad niya itong pinigilan.

Gulat itong tumingin sa kaniya na nangtatanong ang mga mata. Pero imbes na sumagot, sinakop niya ang labi nito. Hinawakan niya ito sa leeg para hindi kumawala. Habang ginagalaw niya ang kaniyang labi ay mas lalong humihigpit ang kaniyang mga kamay sa paghawak dito. Bawat galaw ay tantyado, baka isang pagkakamali niya lang ay magbago ang takbo.

Wala siyang nakuhang reaksyon sa lalaki. Hindi man lang ito nagpumiglas gaya nang inakala niya. Hindi siya nito tinulak, ni hindi rin siya nito sinampal. Wala itong reaksyon. Pero hindi rin nito sinagot ang kaniyang halik, hindi ito gumalaw.

Nang magmulat siya ng mga mata ay nakita niyang nakadilat si Luther. Wala pa rin siyang mabasa na reaksyon dito sa ginawa niya. Walang galit siyang nababasa sa mga mata nito. Pero titig na titig ito sa kaniya na para bang isa galaw lang niya ay kakainin siya nito ng buhay.

Ibang kain kasi ang gusto ko, hirit pa ng utak niya.

Agad niyang winaksi ang idea na ‘yon at baka magpakain nga siya. Delikado na. Wala pa ‘yan sa plano.

Humakbang si Luther at tinanggalan ng space ang pagitan nila. Muli na naman niyang naamoy ang alak sa hininga ni Luther. Pero bakit gano’n? Kahit amoy alak ito ay mabango pa rin para sa kaniya ang lalaki. Nababaliw na nga siguro talaga siya.

“Ganito ba ang gusto mo, Liza?” seryosong tanong nito sa kaniya. Muli na naman nitong hinakbang ang mga paa at inilapat ang mukha nito sa kaniyang leeg. Siya naman ngayon ang parang naparalisa, hindi niya magalaw ang kaniyang katawan para lumayo.

Warning! Warning! Sigaw ng kaniyang utak. Parang ito lang yata ang warning na hindi niya pakikinggan.

“Ito ba talaga ang gusto mo?” muli na naman nitong tanong. At bawat salitang binibigkas nito ay nagdulot ng kiliti sa kaniyang leeg.

Ito na ba ‘yon? Bakit naman ganito ang kiliti? Parang ‘di ko kayang magpigil.

Pumikit pa siya nang maramdaman na dumampi ang labi ni Luther sa kaniyang leeg at dinilaan. Mababaliw na yata siya!

“Ganito ba?” anito na parang iba na ang boses at mas lalong idiniin ang mga labi sa kaniyang leeg. Wala siyang ibang nagawa kun’di ang kagatin ang kaniyang pang-ibabang labi at pinilit na ‘wag umungol.

Dios mio, isang mali ko lang ay baka mawala ang pinaghirapan ko.

Nang handa na sana siyang sumagot ay saka niya naramdam ang basang likido sa kaniyang leeg na dumaloy pa hanggang sa kaniyang damit.

“Pucha! Luther! Bakit mo naman ako sinukahan!”