ตอนที่ 4-1

แสงแดดอุ่นจัดในยามสายลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านทึบแสงเข้ามาแยงตา ปลุกร่างเล็กที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาให้ตื่นจากการหลับใหล

มันเดย์ขมวดคิ้วเข้าหากัน ครางฮือในลำคอเมื่อความรู้สึกแรกที่โจมตีระบบประสาทคืออาการปวดหนึบที่ศีรษะราวกับถูกค้อนทุบ อาการแฮงก์โอเวอร์จากการดื่มแอลกอฮอล์เกินขนาดเล่นงานเธออย่างหนัก แต่ทว่า นั่นยังไม่เลวร้ายเท่ากับความปวดร้าวระบมที่แล่นริ้วขึ้นมาจากช่วงล่างและสะโพก ทุกครั้งที่ขยับตัว เธอรู้สึกเหมือนร่างกายถูกจับแยกชิ้นส่วนแล้วประกอบใหม่

หญิงสาวค่อยๆ ปรือตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานห้องสีขาวคุ้นตา แต่เป็นแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและรอยสักสีดำเข้มดุดันของผู้ชายที่นอนหันหลังอยู่ข้างๆ

ความทรงจำเมื่อคืนไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก

ภาพที่เธอเดินไปด่าเขาที่ร้านเหล้า ภาพที่เธอท้าทายเขาด้วยความเมา ภาพที่เธอดึงคอเสื้อเขาลงมาจูบ และภาพความเร่าร้อนดิบเถื่อนบนเตียงนี้ที่สาดซัดเข้าใส่เธอครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงครางของตัวเองที่ดังระงมไปทั่วห้องยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท

‘บ้าไปแล้ว... มันเดย์ เธอทำบ้าอะไรลงไป!’

หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุอก ความตื่นตระหนกตีตื้นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่คอหอย เธอเสียความบริสุทธิ์ที่เก็บรักษามาตลอดยี่สิบปีให้กับผู้ชายเสเพลที่สุดในคณะ ผู้ชายที่เพื่อนในแก๊ง 7’Days เกลียดขี้หน้าและไม่อยากให้เธอเข้าใกล้!

ในขณะที่มันเดย์กำลังสติแตกอยู่ภายในใจ ร่างสูงใหญ่ที่นอนอยู่ข้างๆ ก็เริ่มขยับตัว โซนพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ นัยน์ตาคมกริบที่เพิ่งตื่นนอนยังคงมีความงัวเงีย แต่เพียงเสี้ยววินาทีที่สบตากับเธอ แววตาของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยและอ่านไม่ออก

โซนลอบประเมินสถานการณ์เงียบๆ เขาเตรียมใจรับมือกับพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำ ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เสียครั้งแรกมักจะตื่นมาพร้อมกับน้ำตา เสียงโวยวาย การด่าทอ หรือไม่ก็การเรียกร้องให้เขารับผิดชอบเป็นแฟน ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่แบดบอยรักสนุกอย่างเขาเกลียดและรำคาญที่สุด เขากระชับผ้าห่มขึ้นมาปิดระดับเอว นั่งพิงพนักเตียงเงียบๆ รอให้เธอเป็นฝ่ายระเบิดอารมณ์ออกมาก่อน

ทว่า... ผิดคาด

มันเดย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ จนเต็มปอด เธอหลับตาลงนับหนึ่งถึงสามในใจ พยายามดึงตรรกะและสติสัมปชัญญะของนักเรียนหัวกะทิกลับมาให้เร็วที่สุด เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความตื่นตระหนกในแววตาถูกแทนที่ด้วยความเยือกเย็นราวกับสวิตช์ไฟที่ถูกสับเปลี่ยนโหมด

หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นนั่ง รวบผ้าห่มขึ้นมาปกปิดหน้าอกเปลือยเปล่าของตัวเองเอาไว้ เธอไม่ได้กรีดร้อง ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย และไม่ได้หยิบหมอนขึ้นมาฟาดเขาอย่างที่โซนจินตนาการไว้

“ตื่นแล้วก็ลุกไปอาบน้ำสิ หรือนายจะกลับไปสภาพนี้” มันเดย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก ก่อนจะก้าวลงจากเตียง คว้าเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของตัวเองที่หล่นอยู่บนพื้นมาสวมลวกๆ แล้วเดินตรงไปที่ห้องน้ำโดยไม่หันกลับมามองเขาสักนิด

ปัง!

เสียงประตูห้องน้ำปิดลง ทิ้งให้โซนนั่งอึ้งอยู่บนเตียงด้วยความงุนงง

‘อะไรวะเนี่ย... ไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย แถมยังไล่กูไปอาบน้ำอีก?’

สิบนาทีต่อมา มันเดย์เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพที่ดูเป็นปกติที่สุด เธอสวมเสื้อยืดคอกลมสีขาวกับกางเกงขาสั้น ล้างหน้าบ้วนปากจนสดชื่น ในขณะที่หัวใจข้างในยังคงเต้นตึกตักด้วยความประหม่า แต่ภายนอกเธอสวมหน้ากาก ‘แม่พระผู้มีเหตุผล’ เอาไว้อย่างแนบเนียน

โซนที่เพิ่งสวมกางเกงยีนส์เสร็จ หันมามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย เขาเดินเข้าไปหาเธอที่กำลังยืนกอดอกพิงโต๊ะเครื่องแป้งอยู่

“เธอโอเคป่ะเนี่ยมันเดย์?” โซนถาม หยั่งเชิงดูท่าที

“โอเค ทำไมจะไม่โอเค” มันเดย์ตอบกลับเสียงนิ่ง สบตาเขากลับอย่างไม่ลดละ “เราโตๆ กันแล้ว เรื่องเมื่อคืน... ถือซะว่ามันเป็นอุบัติเหตุจากความเมาก็แล้วกัน ฉันจำได้ว่าฉันเป็นคนเริ่มก่อน เพราะงั้นนายไม่ต้องกังวลว่าฉันจะเรียกร้องให้นายมารับผิดชอบอะไร”

คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของแม่พระประจำสาขา ทำเอาโซนถึงกับเลิกคิ้วสูง ความประหลาดใจก่อตัวขึ้นในอก แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกโล่งใจที่เรื่องมันง่ายกว่าที่คิด