ตอนที่ 4-2

“หึ... ก็ดี” โซนกระตุกยิ้มมุมปาก เดินเข้าไปใกล้เธออีกก้าว “ฉันก็ไม่ได้อยากมีปัญหาหรือต้องมานั่งเล่นบทแฟนผู้แสนดีให้ใครเหมือนกัน”

“งั้นเรามาคุยเรื่องข้อตกลงกันให้ชัดเจน” มันเดย์เข้าประเด็นทันที ไม่ปล่อยให้บรรยากาศนำพาไปสู่ความอึดอัด “ข้อแรก... เรื่องเมื่อคืนต้องเป็นความลับขั้นสุด ห้ามมีใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด โดยเฉพาะเพื่อนในแก๊ง 7’Days ของฉัน ถ้านายหลุดปากบอกใคร หรือทำให้พวกซันหรือมาร์สรู้ พวกนั้นเอานายตายแน่ และฉันก็ไม่อยากให้ใครมองฉันเปลี่ยนไป ฉันยังต้องเป็นเด็กดีของสาขาเหมือนเดิม”

“เข้าใจแล้ว ห่วงหน้าตาทางสังคมสินะ” โซนตอบรับอย่างกวนๆ พลางพยักหน้า “เรื่องเงียบปากมันงานถนัดฉันอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วง”

“ข้อสอง... เวลาอยู่ที่คณะ หรือต่อหน้าคนอื่น เราก็แค่เพื่อนร่วมสาขาที่ไม่สนิทกันเหมือนเดิม ห้ามทำตัวแปลกๆ ห้ามทักทายเกินเบอร์ ห้ามก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของกันและกัน” มันเดย์ไล่เรียงกฎราวกับกำลังเจรจาธุรกิจ

“ห้ามหึง ห้ามหวง ห้ามทำตัวเป็นเจ้าของด้วย ถูกไหม?” โซนต่อประโยคให้เสร็จ แววตาของเขาฉายแววท้าทายเล็กๆ

“ถูกต้อง” มันเดย์พยักหน้า “เราแค่เผลอพลาดกันไปคืนนึง ทุกอย่างจบลงตรงนี้ วันจันทร์ไปเรียนก็นับหนึ่งใหม่ในฐานะเพื่อน”

“ก็แฟร์ดี ฉันชอบผู้หญิงพูดรู้เรื่องแบบเธอว่ะ” โซนยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ เขาหยิบเสื้อช็อปสีเขียวเข้มที่พาดอยู่บนปลายเตียงขึ้นมาพาดบ่า “ในเมื่อคุยกันรู้เรื่องแล้ว งั้นฉันกลับล่ะ ลืมๆ มันไปซะก็แล้วกัน ถือว่าให้ทานคนเมา”

ชายหนุ่มหมุนตัวเดินตรงไปที่ประตูห้อง เขารู้สึกแปลกใจนิดหน่อยที่ตัวเองไม่ได้รู้สึกรำคาญผู้หญิงคนนี้เลย กลับกัน เขารู้สึกว่ายัยแม่พระนี่มีอะไรซ่อนอยู่อีกเยอะที่คนอื่นไม่รู้ การรับมือกับสถานการณ์ด้วยความเยือกเย็นแบบนี้ มันโคตรมีเสน่ห์ในแบบที่เขาไม่เคยเจอ

มือหนาเอื้อมไปจับลูกบิดประตู เตรียมจะเปิดออกเพื่อจบเรื่องราวบ้าบอของค่ำคืนที่ผ่านมา

“เดี๋ยว... โซน”

เสียงหวานที่เอ่ยเรียกชื่อเขาเบาๆ ทำให้โซนชะงัก ชายหนุ่มหันกลับมามอง เลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม “อะไรอีก? หรือว่าเปลี่ยนใจอยากจะเรียกค่าเสียหาย?”

มันเดย์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้ง ภายในสมองกำลังคำนวณผลดีผลเสียอย่างรวดเร็ว

จริงอยู่ที่เธอตั้งใจจะจบเรื่องนี้ แต่เมื่อนึกถึงสัมผัสเมื่อคืน ความร้อนแรงที่เขาปรนเปรอให้ มันช่วยปลดปล่อยความอึดอัดและความเครียดที่สะสมมานานนับปีจนหมดสิ้น เมื่อคืนเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึก ‘มีชีวิต’ และได้รับอิสระอย่างแท้จริงโดยไม่ต้องแคร์ความถูกต้อง

โซนคือผู้ชายที่ตรงสเปกเธอทุกอย่าง หล่อ ดิบ เถื่อน และที่สำคัญ... เขาไม่ต้องการความผูกพัน ซึ่งนั่นตอบโจทย์เธอที่สุด เธอไม่ต้องมานั่งเอาใจใส่ ไม่ต้องตอบคำถามพ่อแม่ และไม่ต้องเปิดตัวให้วุ่นวาย

มันเดย์ช้อนตาขึ้นสบตากับแบดบอยหนุ่ม ก่อนจะตัดสินใจยื่นข้อเสนอที่ทำให้คนฟังถึงกับเบิกตากว้าง

“เซ็กส์นาย... ดีมากนะ”

“...” โซนอึ้งกิมกี่ไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าจะได้ยินคำวิจารณ์เรื่องบนเตียงตรงๆ จากปากผู้หญิงที่เพิ่งเสียเวอร์จิ้นให้เขาไปหมาดๆ

“ช่วงนี้ฉันเครียดเรื่องสอบ แล้วก็เครียดเรื่องครอบครัว...” มันเดย์อธิบายต่อด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้แก้มจะเริ่มแดงปลั่งขึ้นมาอีกรอบ “ถ้าวันไหนฉันมีอารมณ์ หรือเครียดมากๆ อีก ฉันขอให้นายมาหาได้ไหม?”

ประโยคคำถามนั้นทำเอาบรรยากาศในห้องหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

โซนจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าราวกับเห็นมนุษย์ต่างดาว ยัยแม่พระหน้าใสที่เอาแต่ด่าเขาฉอดๆ เมื่อคืน ตอนนี้กำลังชวนเขาทำข้อตกลงเรื่องเซ็กส์อย่างหน้าตาเฉย?

ความเงียบกินเวลาไปเพียงไม่กี่วินาที ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกของโซนจะค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมา มันเป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่เต็มไปด้วยความถูกใจขั้นสุด เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นในลำคออย่างกลั้นไม่อยู่

ชายหนุ่มปล่อยมือจากลูกบิดประตู แล้วเดินก้าวช้าๆ กลับเข้ามาหามันเดย์อีกครั้ง ท่วงท่าการเดินของเขาเต็มไปด้วยสัญชาตญาณของนักล่าที่เจอเหยื่อถูกใจ เขาหยุดยืนประชิดตัวเธอจนหน้าอกแกร่งแทบจะชนกับจมูกรั้น กลิ่นอายความเป็นชายผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ทำให้มันเดย์ต้องแอบกลืนน้ำลาย

โซนยกมือขึ้น นิ้วชี้และนิ้วโป้งที่หยาบกร้านบีบปลายคางมนของเธอเบาๆ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา นัยน์ตาคมพราวระยับไปด้วยไฟปรารถนาที่ถูกจุดขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

“เอาสิ...” โซนกระซิบเสียงแหบพร่าชิดริมฝีปากบาง “ทักมาได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเลย แม่พระตัวแสบ”

มันเดย์ใจเต้นรัวแรงจนแทบระเบิด เธอพยักหน้ารับช้าๆ โดยไม่หลบสายตา

“แต่จำกฎไว้ให้ดีนะมันเดย์...” โซนเสริมพลางลูบไล้ริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ ด้วยหัวแม่มือ “แค่เรื่องบนเตียงเท่านั้น ห้ามเอาใจลงมาเล่นเด็ดขาด เพราะถ้าเธอเผลอรักฉันขึ้นมา ฉันไม่รับผิดชอบนะ”

“ไม่ต้องห่วง” มันเดย์เชิดหน้าขึ้น ตอบกลับด้วยความมั่นใจ “ฉันไม่มีวันหลงรักคนแบบนายแน่นอน”

“หึ... ปากดีให้ได้ตลอดรอดฝั่งก็แล้วกัน”

โซนกระตุกยิ้ม ก่อนจะโน้มหน้าลงมากดจูบที่ริมฝีปากบางอย่างดูดดื่มและหนักหน่วง เป็นการประทับตรา ‘สัญญาลับ’ ระหว่างกันอย่างเป็นทางการ

สัญญาลับฉบับ Friends with Benefits ที่มีกฎเหล็กว่าห้ามรัก ห้ามผูกพัน และห้ามให้ใครรู้ ได้เริ่มต้นขึ้น... โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่า กฎเกณฑ์บ้าบอพวกนั้น กำลังจะกลายเป็นกับดักที่ย้อนกลับมามัดหัวใจของพวกเขาเองจนดิ้นไม่หลุด!