ตอนที่ 5-1

เช้าวันจันทร์ที่แสนวุ่นวายเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับเสียงนาฬิกาปลุกที่แผดร้อง มันเดย์สะดุ้งตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนหนานุ่มในคอนโดของตัวเอง หญิงสาวเอื้อมมือไปกดปิดเสียงน่ารำคาญนั้น ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหงาย ฝ่ามือเล็กยกขึ้นก่ายหน้าผากพลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เมื่อความทรงจำอันเร่าร้อนในช่วงสุดสัปดาห์ที่ผ่านมาย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัวราวกับม้วนฟิล์มที่ถูกกดเล่นอัตโนมัติ

หลังจากค่ำคืนแห่งความบ้าบิ่นที่จบลงด้วย ‘ข้อตกลงลับฉบับ FWB’ โซนก็กลับไป ทิ้งไว้เพียงร่องรอยความยับเยินบนเตียงนอนและรอยสีกุหลาบที่กระจายอยู่ทั่วลาดไหล่และลำคอขาวเนียนของเธอ

มันเดย์ผุดลุกขึ้นนั่งแล้วเดินตรงไปที่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำ เธอปลดกระดุมชุดนอนออก เลื่อนคอเสื้อลงเพื่อสำรวจร่องรอยสมรภูมิรัก รอยจูบสีแดงช้ำหลายจุดเด่นหลาอยู่บนผิวขาวจัดจนน่าตกใจ หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ วันนี้เธอมีเรียนเช้า และแน่นอนว่าเธอไม่สามารถปล่อยให้ใครเห็นรอยพวกนี้ได้เด็ดขาด หากความลับแตกว่า ‘แม่พระประจำสาขา’ แอบไปมีอะไรกับ ‘แบดบอยตัวอันตราย’ อย่างโซน โลกทั้งใบที่เธอพยายามสร้างมาตลอดคงพังทลายลงไม่เป็นท่า

มันเดย์ใช้เวลาหน้ากระจกนานกว่าปกติ เธอหยิบคอนซีลเลอร์และรองพื้นปกปิดมาแต้มลงบนรอยช้ำพวกนั้นอย่างเบามือ เกลี่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนมั่นใจว่าสีผิวดูเนียนเรียบสม่ำเสมอ จากนั้นจึงเลือกหยิบเสื้อนักศึกษาตัวโคร่งที่ติดกระดุมได้จนถึงเม็ดบนสุดมาใส่ ก่อนจะสวมทับด้วยเสื้อช็อปสีเขียวเข้ม สีประจำสาขาวิศวะสิ่งแวดล้อม และเพื่อความปลอดภัยขั้นกว่า เธอเลือกที่จะปล่อยผมยาวสลวยให้สยายลงมาปรกต้นคอ แทนที่จะมัดรวบเป็นหางม้าเหมือนทุกที

เมื่อเช็กความเรียบร้อยจนแน่ใจว่าไม่มีจุดบกพร่อง มันเดย์ก็สูดลมหายใจเรียกความมั่นใจ ปั้นรอยยิ้มละมุนละไมแบบที่ทำเป็นประจำ แล้วก้าวออกจากห้องเพื่อไปสวมบทบาทเดิมที่ทุกคนคุ้นเคย

บรรยากาศใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ยังคงพลุกพล่านไปด้วยนักศึกษา ทันทีที่มันเดย์เดินเข้ามาในห้องเรียนวิชาภาค จอยและกลุ่มเพื่อนสนิทในสาขาก็โบกมือเรียกให้มานั่งที่โต๊ะประจำแถวหน้าสุด ทว่าทันทีที่เธอนั่งลง คำถามที่เตรียมใจเอาไว้แล้วก็ถูกยิงตรงเข้ามาทันที

“มันเดย์ วันศุกร์มึงหายไปไหนมาวะ!” จอยเบิกตากว้าง พุ่งเข้ามาจับแขนเธอเขย่าเบาๆ “ตอนไอ้โซนลากมึงออกไปหลังร้าน แล้วพอพวกกูวิ่งตามออกไป พวกมึงก็หายตัวไปทั้งคู่เลย โทรหาก็ไม่ติด มึงรู้ไหมว่าพวกกูเป็นห่วงแทบแย่!”

“ชะ... ใช่ กูกระวนกระวายใจมาก นึกว่าไอ้โซนมันจะโมโหที่มึงไปด่ามันแล้วทำร้ายมึงซะอีก” เพื่อนผู้ชายอีกคนเสริมหน้าตาตื่น

มันเดย์ลอบกลืนน้ำลายลงคอ พยายามรักษาระดับอัตราการเต้นของหัวใจไม่ให้เต้นแรงจนเกินไป เธอปรับสีหน้าให้ดูอ่อนล้าเล็กน้อย ก่อนจะตอบคำถามด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้มที่ซ้อมมาเป็นร้อยรอบหน้ากระจก

“อ๋อ... ไม่มีอะไรหรอกจอย” เธอยิ้มเจื่อนๆ “วันนั้นฉันเมามากน่ะ เมาจนพูดไม่รู้เรื่อง โซนเขาก็คงรำคาญที่คนมองเยอะ เลยลากฉันออกไปข้างนอก พอเขาเห็นว่าฉันอ้วกแตกแถมยืนแทบไม่อยู่ เขาก็เลย... เอิ่ม... พาไปเรียกแท็กซี่ส่งกลับคอนโดน่ะ ไม่มีอะไรจริงๆ”

“เหรอวะ?” จอยหรี่ตามองอย่างจับผิด “ไอ้โซนเนี่ยนะคนดีพาไปส่งขึ้นแท็กซี่? ปกติเห็นมันไม่เคยแคร์ใคร”

“เขาคงรำคาญฉันแหละมั้ง อยากตัดรำคาญไวๆ” มันเดย์รีบไหลตามน้ำ พยายามเปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียนด้วยการหยิบชีทสรุปในกระเป๋าออกมาวางบนโต๊ะ “เออ นี่ชีทสรุปวิชานี้ที่ฉันทำมาเมื่อคืน ฉันถ่ายเอกสารมาเผื่อทุกคนด้วยนะ เอาไปแบ่งกันอ่านสิ”

“เช็ดดด! แม่พระของพวกเรากลับมาแล้วเว้ย!”

ทันทีที่เห็นชีทสรุปสีสันสดใสที่จดด้วยลายมือเป็นระเบียบเรียบร้อย ความสงสัยเรื่องของโซนก็ถูกปัดตกไปอย่างง่ายดาย เพื่อนๆ ทุกคนต่างรุมล้อมเข้ามาขอบคุณและแย่งชีทกันอย่างอารมณ์ดี มันเดย์ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก รอยยิ้มแสนดีถูกประดับขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง เธอแจกจ่ายชีทและคอยอธิบายเนื้อหาที่เข้าใจยากให้เพื่อนๆ ฟังอย่างใจเย็น การแสดงละครฉากใหญ่ของเธอเริ่มต้นได้อย่างสวยงาม

ทว่าความสงบสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน...

ครืดดด...

เสียงเลื่อนเก้าอี้ดังขึ้นจากทางด้านหลังห้องเรียน เรียกให้สายตาหลายคู่หันไปมอง มันเดย์ชะงักคำพูดที่กำลังอธิบายเนื้อหาให้จอยฟัง เธอเหลือบตามองตามสัญชาตญาณ ก่อนที่ก้อนเนื้อในอกซ้ายจะกระตุกวูบ

โซนเดินเข้ามาในห้องเรียนด้วยสภาพแบดบอยตามมาตรฐานของเขา เสื้อช็อปสีเขียวเข้มพาดอยู่บนบ่า เสื้อยืดสีดำด้านในยับยู่ยี่นิดๆ เข้ากันกับกางเกงยีนส์สีเข้มและรองเท้าผ้าใบหุ้มข้อ ทรงผมที่ไม่ได้เซ็ตอย่างตั้งใจกลับดูเท่และเซอร์ในแบบที่ผู้หญิงหลายคนต้องแอบลอบมอง นัยน์ตาคมดุภายใต้คิ้วเข้มกวาดมองไปรอบห้องด้วยท่าทีเบื่อโลก ก่อนที่เขาจะเดินล้วงกระเป๋าไปทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้แถวหลังสุด ซึ่งเป็นอาณาเขตประจำของกลุ่มเด็กหลังห้อง

จังหวะที่เดินผ่านแถวหน้า โซนไม่ได้ปรายตามองมันเดย์เลยแม้แต่นิดเดียว เขาทำเหมือนเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ ไม่มีบทสนทนา ไม่มีการทักทาย ไม่มีแม้แต่การพยักหน้าให้ ราวกับว่าค่ำคืนที่ร่างกายของทั้งสองหลอมรวมกันจนแทบจะกลายเป็นเนื้อเดียวนั้น ไม่เคยเกิดขึ้นจริง

มันเดย์หันกลับมาโฟกัสการติวให้จอย พยายามจดจ่ออยู่กับหนังสือและชีทสรุป แต่ในใจกลับปั่นป่วนจนควบคุมไม่ได้ จนอาจารย์เดินเข้ามาในห้องสำหรับการเรียนภาคเช้า

‘เขาทำตามข้อตกลงได้ดีเยี่ยม... ดีจนน่าหงุดหงิดเลยล่ะ’