Chapter 6

“They want me to teach you how to defend yourself. The question is, kakayanin mo ba? Kasi sa nakikita ko…” He halted and roamed his eyes around me. Kitangkita ko ang panghuhusga sa mga mata niya. “You’re thin and fragile. Parang mababasag ka kapag hinawakan kita. Can you handle it?”

Agad na naintindihan ko kung ano ang gusto niyang iparating base sa mga sinabi niya. Hindi lang ako sigurado sa kung anong paraan iyon. Tinulak ko siya palayo sa akin at agad na tumayo. Pansin ko ang hindi niya pag galaw sa kinatatayuan niya, tila ba pinapanood bawat galaw ko.

“At kung hindi ako pumayag sa gusto niyo?” tanong ko. “Ano bang klaseng pamilya ang mayroon kayo? Bakit pakiramdam ko ay gusto nyo akong maging handa?”  

Elias chuckled and shook his head. Naglakad siya patungo sa malaking window ng opisina kung saan kitangkita ang buong city.

“You’ll know soon. What you said is true. Sa kasong kinakaharap mo ngayon, mas mabuting maging handa ka dahil hindi basta-bastang kalaban ang mga Anderson pagdating sa mga ganitong bagay. Dahil sa nakikita ko…” Elias paused and tilted his head to look at me.

Wala na ang nakakaasar na ngising iyon sa labi niya. Seryoso na ang mga mata niya habang nakatingin sa akin.

“Your husband planned everything because of one reason,” aniya.

“I’m sorry I’m late. I needed to pick someone. Are you on your way to the warehouse?” tanong ni Caleb kay Elias nang biglang sumulpot ito saka ako iginiya pasakay sa lift.

Napangiti ako dahil sa ikinilos niya. Ramdam ko ang pag init ng puso ko. Mula pa noong una ay ganito na niya ako pakitunguhan. Marahil ay ganito talaga ang pakiramdam magkaroon ng panganay na kapatid. The warmth, the tenderness, ang pag iingat na hawakan ako… lahat.

“Ipapakita ko muna sa kanya lahat kung ano ang mga kailangan niyang matutunan, and we’ll let her decide if she’ll push through,” sagot ni Elias at saglit na sinulyapan ako saka umiling.

Inirapan ko lamang siya. Ilang minuto pa ay bumukas na ang lift at iniluwa kami non sa harap ng isa pang concrete na pinto. Hindi ko alam kung anong floor na ito dahil hindi ko napansin. Nang sandaling bumukas ang concrete door, napanganga ako sa bumungad sa amin.

This is not an ordinary warehouse. This is a war ground. This warehouse looked ordinary from the outside—rusted tin walls, a dented roll-up door, nothing remarkable. But inside, it was another world. Gunfire thundered at rhythmic intervals from the far end, the smell of cordite mixing with the tang of oil and iron.

Closer to the center, figures leapt, climbed, and crawled through brutal obstacle rigs, their shadows stretched long under the harsh white floodlights. Every corner hummed with purpose. This wasn’t a gym. It wasn’t a range. It was a battlefield disguised as a training ground.

Mas lalo kong naintindihan kung bakit ganon ang sinabi ni Elias kanina. Because he was right. I don’t think I can handle this.

“So, Aeris, this will be your home once you agree. Kaya mo bang manatili rito sa loob ng tatlong buwan?” Elias turned to me with his threatening look. Nanlaki ang mga mata ko.

“Three months?!”

“Three months,” Elias stated. “We’ll give you time to decide, Aeris. You can say no,” sabat naman ni Caleb na agad tinawanan ni Elias.

“Bro, you know she needs to say yes, or else gusto mong mangyari sa kanya ang nangyari kay Ariah—”

“Shut up. Let’s go,” agad na putol ni Caleb sa sasabihin ni Elias kaya nangunot ang noo ko.

Gusto ko pa sanang tanungin kung sino ang Ariah na binanggit ni Elias, ngunit iniwan na nila akong dalawa at nauna nang maglakad.

Maya-maya pa, nakita ko na si Caleb na papalapit sa akin, ngunit hindi siya nag iisa. Dahan-dahan akong lumingon sa kanilang dalawa. Kitangkita ko ang talim ng tingin na ipinupukol sa akin ni Lucien.

Maging ang mga malalaking hakbang niya ay tila may kasamang banta na para bang nais na niyang lumipad patungo sa akin. Bakit siya nandito?

“Are you seriously going to let her do this? Hindi ba parang maaga pa? Her body is still healing, Caleb, and you know that,” matigas na sabi ni Lucien.

“Alam mo ring kailangan na niyang gawin ‘to sa lalong madaling panahon, Luke.”

“But she’s still recovering, asshole!” Lucien hissed kaya bahagya akong nagulat.

Nang tuluyan na silang makalapit sa akin ay hindi ko na nailayo ang tingin ko kay Lucien. Agad niya akong hinawakan sa braso. Ramdam kong marahas iyon ngunit hindi ako nasaktan. Hindi niya ako hinayaang masaktan.

“Tell them no. This will be the death of you, Aeris, sa oras na ginawa mo ito,” mariing sabi ni Lucien kaya nangunot ang noo ko.

“Stop coaching her, Luke!” Caleb yelled at hinila ang isa ko pang braso kaya nagpalipat-lipat ang tingin ko sa kanilang dalawa.

“Let her decide! Balak nyo ba siyang patayin? She can protect herself but not this way! Kung gusto ninyo, kaya ko siyang protektahan nang hindi niya inilalagay ang sarili niya sa kapahamakan!” Galit na sigaw ni Lucien kaya natigilan ang lahat.

Maging si Elias at ang dalawang kausap niya ay napalingon sa direksyon namin.

“Stop overthinking, Aeris. Everything’s under control. Basta gawin mo na lang ang mga itinuturo ko sayo,” aniya sa masungit na tono kaya napaismid ako.

Tuloy-tuloy siya sa pag-upo at agad na binuksan ang laptop saka seryosong may tinype doon. Katatapos lamang ng unang hearing at tingin ko’y hindi iyon naging maganda.

Pinagmamasdan ko lamang siya hanggang sa bigla niyang inangat ang tingin sa akin kaya bahagyang nagulat ako at agad na nag iwas ng tingin.

“Come here,” aniya sa ngayo’y malumanay na niyang boses. Kanina lang ay masungit at malamig ito.

Nangunot ang noo ko at hindi kaagad lumapit sa kanya kaya tinitigan niya ako hanggang sa itinaas na niya ang isang kamay niya at sinenyasan akong lumapit. Dahan-dahan akong humakbang papalapit sa kanya.

Napapikit ako nang mabilis at agad na umiwas nang bigla siyang tumayo habang nakataas pa rin ang kamay.

“Aeris…” tawag sa akin ni Lucien kaya minulat ko na ang mga mata ko’t tiningnan siya.

Umawang ang bibig ko nang makita kong nakatayo lamang siya sa harapan ko habang hawak ang coat niyang hinubad niya. Akala ko…

“You thought I was going to hurt you?” He asked in disbelief.

Dahan-dahan kong sinara ang bibig ko at nag iwas ng tingin sa kanya. It was all a muscle memory. 

Napako ang tingin ko sa mga kamay kong nasa ibabaw lamang ng hita ko—I’m trembling. Ramdam ko pa rin ang tensyon ng titig sa akin ni Lucien dahil nakikita ko iyon sa gilid ng mga mata ko. 

“I want you to know na walang kahit na sinong puwedeng manakit sayo rito habang nasa pangangalaga kita. Now tell me, anong desisyon mo? Tutuloy ka ba sa pagsasanay mo?” tanong niya kaya napatingin ako sa kanya.

“Bakit? Akala ko ay ang tungkol sa kaso ko ang pag uusapan natin kaya dinala mo ako rito sa opisina mo. Isa pa, bakit parang hindi nagreklamo sina Amora nang makita ka nila as my lawyer? You’re using a different name,” giit ko pa.

Agad na nag iwas siya ng tingin kaya mas lalong lumaki ang hinala ko na may kakaiba sa mga nangyayari. I was about to say something again when the door suddenly slammed open.

Pareho kaming napatingin doon. Napaawang ang bibig ko nang tumambad sa amin ang isang matangkad na babae na may ginger-hair color. Maputi ito at balingkinitan ang katawan, tila modelo.

“Yngrid? What are you doing here?” Lucien snapped.