LOGINSinasabi na nga ba niya. Tama ang kutob niya pagganti ang plano nito. Lahat ng ito ay paghihiganti sa kanya. Dinadaan nito sa authorization , dinadaan siya sa pagiging may-ari ng kumpanya nito at hamak na empleyada siya. No at ngayong wala pa ring pinagkaiba ang katayuan nila .
"Okay, fine if this is your way of punishing me sige payag na ako. Wala naman akong magagawa. Pero sana pinarusahan mo ako sa ibang paraan. Hindi yung huhusgahan mo ako dahil sa isa o dalawang beses na late. You are bluntly telling me that my skills are not enough kahit man lang sa posisyun na date puncher?Samantalang ang mga hinahire nga nila diyan ay high school graduates lang. Hindi ba't napakasakit na insulto yun?" sabi ni Catherine.
"Who's punishing you? Me?" takang tanong ni Andrew.
"You know what, Mukhang lutang ka lang Miss Andres. You are the one bringing your matter here to the table," Sabi ni Andrew.
"The reason your name was not there is because of the second reason. Indeed, your skill doesn't fit the work. Like what I have said with your former boss, I don't think women fit the machinery job, and the reason why hindi naman kita inilagay sa ibang department is because your skill is way better for that position too. May mali ba doon, miss Andres?"Paliwanag ni Andrew.
"I will decide tomorrow kung ano posisyun mo. Do you have any other concerns, Miss Andres?" Tanong ni Andrew.
Hindi sumagot si Catherine. Naghahalo ang pagkapahiya at takot. Kaya tumalikod na lamang si Catherine at nag-marcha papuntang pinto, pero hinabol at pinigilan siya ni Andrew.
"Since you brought up some personal matter, I was trying my best to avoid here Miss Andres. I was suddenly reminded that you owe me big time." Nakakapaso ang titig nito kay Catherine.
"Huwag na huwag mong maisip na tatanggalin kita sa trabaho dahil gusto kong makaganti. Hindi ako baliw para ganun lamang kadali at ka simple ang parusa mo sa kasalanan mo sa akin" nang gigiggil na sabi ni Andrew.
"I will never let you get out that easy, Miss. Andres. Your depth is so big that I can't even imagine" dugtong pa nito.
"Pansamantala floating employee ka muna, which means wala kang permanenteng posisyon, so tulungan mo na lang ang mga kasama mo for a while," sabi nito.
Naubos nga ang maghapon ni Catherine sa pagtulong-tulong lang sa mga kasama. Isang lalaki galing sa packaging department ang pumalit sa puwesto niya. Tinuruan niya ito kung paano i-operate ang makina at paminsan-minsan ay binabalikan para kamustahin. Mabait ito at mababan ang loob, kaya nakapalagay agad siya ng loob. Paminsan-minsan ay nagbibiro ito na ikinatatawa naman niya.
Kinabukasan, muling sumaglit si Catherine sa tapat ng opisina ni Andrew para tingnan kung may nakapaskil na bago. Pero wala siyang nakita. Kaya tumulong na lang ulit si Catherine sa ibang mga kasama.Naging ganoon ang eksena ni Catherine sa loob ng halos tatlong araw at pakiramdam ng dalaga, naging mabagal ang oras pa na rin ang araw para sa kanya. Hindi niya nakita ang amo sa loob ng mga araw na iyon, kaya kahit papaano nakakahinga nang maluwag si Catherine. Pakiramdam kase niya masikip ang paligid kapag nakita na niya kahit ang dulo ng buhok nito. Pakiramdam niya, kahit naman nasa loob ito ng opisina, ay tinititigan siya nito.
"Ano ka, Catherine, hangal? Kinasusuklaman ka nung tao. So paano ka palaging tititigan nun, eh halos ayaw ka nga makita sa sobrang galit sa'yo. Hanggang ngayong ba, Catherine, hangal ka pa rin? " sita niya sa sarili dahil sa mga weird na naiisip niya.Kahit lutang at hindi na masaya sa posisyon, ay nangpatuloy na lamang si Catherine para lamang dumaan na naman ang isang araw.
Isang hapon ay tinawag siya ni Robert, ang bagong operator sa puwesto niya. Humingi ito ng saklolo dahil sa pagkabigo ng makina at may naipit na lata sa makina. Agad namang sumaklolo si Catherine. Agad siyang sumampa sa itaas ng makina habang inaalalayan naman siya ni Robert dahil isang paa lamang niya ang nakatukod at nakapuwersa.
Pinilit na habulin at hilahin ni Catherine ang naipit na lata habang inutusan si Robert na i-push ang dulo sa ilalim. Sa pagmamadali ni Catherine na pigilan na huwag kainin ang malaking bahagi ng lata ay napabigla siyang hatak at nagdulot yun ng pagsugat ng kanyang palad.
"Ouch!"napasigaw na sabi ni Catherine. Agad namang sumaklolo si Robert.
"Naku…! Nasugatan ka tuloy," pag-aalala nito na inalalayan agad siyang makababa ng makitid na hagdan sa likod ng makina.
"Okay lang maliit lang naman ung hiwa," sabi ni Catherine.
"I don't see that as small wounds, Miss Andres," nagulat si Catherine nang biglang may nagsalita sa likod ni Robert. Napatingin siya sa mukha ng lalaking nagsalita.
"Sir Andrew" nagulat na sabi ni Catherine.Paano nakarating doon ang lalaki nang hindi niya namalayan?
" I told you already, hindi nga kase fit sa babae ang trabahong 'yan," sabi nitong tila nagpipigil ng galit.
"It was supposed to be your work, Mr. Toledo. Why did you let Ms. Andres do it? It's your job now not hers."
Galit na baling nito kay Robert, pero hinawakan muna ang kamay ni Catherine saka pinress ang dugo gamit ang isang panyo.
"Eh, sir, nag-trouble kasi bigla, sir. Nataranta po ako dahil first time, kaya humingi ako ng tulong kay Catherine. Hindi ko po alam na ganoon pala ka-kumplikado pag-troubleshoot," pangangatwiran ni Robert.
"Why didn't you ask him or him?" turo ni Andrew sa ibang lalaking operator na nandun lang malapit.
"Anyway, your wounds need a proper treatment, Catherine.Sa susunod kase huwag masyadong pabida," sabi ni Andrew na mas naging transparent na ang galit.
"Finish that, Mr. Toledo, and learn it next time," pormal na sabi ni Andrew, saka siya kinaladkad palayo sa lugar na iyon. Hindi ito kumikibo, pero bakas ang matinding emosyon base sa pagkakahawak nito sa braso niya. Nagulat siya nang ipasok siya nito sa pribadong opisina nito.
Ang buong akala ni Catherine ay sa clinic siya papupuntahin, pero sa opisina dinala ni Andrew si Catherine. He locks the door, and he switches down the blinds.
"The next time you will flirt with men, Catherine, make sure not to do it inside my company, not in front of me, and not to the extent that you will put yourself in danger."
Pigil ang galit na sabi nito.
💥Epilogue💥 "Now that you're fine, and everything is back to normal, babe, you have a lot of explaining to do to me now," Sabi ni Andrew. "Hah, agad-agad may kasalanan na naman ako?" "Unang-una, huwag mong isiping galit ako. I know why this happened. At habang-buhay akong babawi, pangako. Huwag ka ring magagalit kung di ko muna sinabi kase nagpapagaling ka pa," sabi ni Andrew. Medyo mali yung timing nang dumating ang report ng imbestigador na inupahan ko. You were battling death ng oras na yun kaya hindi kita masesermunan. "What pinaimbistegahan mo ako?" "Di ba nga I told you ipinahahanap kita for two years walang palya walang tigil babe. Sabi ko nga, kahit maubos ang yaman ko, mahanap ka lang. Kaso, nauna kitang nakita bago ka nadiskubre ng inupahan ko.Di ba panig pa rin sa akin ang may kapal. "But after meeting him, lahat ng sermon ko para sayo bigla kung nalunok. My heart was so happy I almost choked for breath. Babe, hindi ko maipaliwanag , wala akong ginawa kundi ang yakap
"Ah, sorry, Andrew, wala akong maisip na idadahilan noong mga panahon na hinahanap ka niya.Ang hirap mag-alibi ng paiba-iba masyadong soyang bibo.Kaya nang atick ma lang ako sa iisang alibi tapos para hindi din siya mausisa eh pagsuweldo ko bumibili ako ng toys tapos kunwari padala mo" biglang lumungkot ang mukha ni Catherine. "Oh, Babe, sorry talaga sa mga panahong yun at salamat, salamat, Babe, nang sobra sa lahat ng paghihirap na sinolo mo nang mag-isa. Babawi ako; pangako ko 'yan," sabi ni Andrew, at niyakap nang mahigpit ang asawa. Naiyak na nang sandali iyon. Alam naman ni Andrew na sa pagkatao ni Catherine ay gagawin iyon ng asawa. She is the perfect ideal woman na mutikan na niyang mawala sa buhay niya, kaya mas hinigpitan pa ni Andrew ang yakap sa asawa "I'm sorry... I'm so sorry, my wife. I love you and always love you. I never stop loving you, not even for a second, babe. Please forgive me. Stay with me, please, and love me again. I need you, babe. I can't live without yo
"Pero Sir, bago ako bumalik sa Maynila noong isang linggo, dumaan ako sa bahay na iyon ulit . Wala na doon si Ma'am Catherine.Wala rin yung ate niya. Tanging ang lola ng bata ang naroon. At alam mo ba sir? Ang suwerte nyo ni Ma'am Catherine. Bibo at malambing ang anak nyo" "What? Uulitin mo nga ang sinabi mo. Anak ko?Tama ba ang narinig ko?" malakas ang boses na sabi ni Andrew. "Opo, sir, una, kamukha mo nga basta kahit dalawang taong gulang pa lang. Kasing-lago ng kilay mo, sir, eh. Wait, sir. Send ko picture sa Messenger mo. Na-receive mo na, sir?Sir. Magpapaalam na ako, sir. Nandito na ang kliyente ko." "Okay, thank you," tulalang sabi ni Andrew, habang paulit-ulit na umalingawngaw sa tenga niya ang salitang "anak ko." Agad pinatay ni Andrew ang call button at lumipat sa Messenger. At nang makita ang larawan ng batang ipinadala ng kausap. Biglang lumabas ng kotse si Andrew at doon sumigaw nang sumigaw.... "Aaaahhh.....Aaahh.......why?Why?" sigaw ni Andrew, sabay napaupo sa
"Mahal na mahal kita, Catherine. You're my one and only wife. Hindi yun mababago ninuman," sabi ni Andrew, saka nito hinalikan ang naturulog pang si Catherine sa noo nito at sa tungki ng ilong. "I miss you, babe, I love you so much. Magpagaling ka na, please." Umaasa si Andrew na hindi pa huli ang lahat para sa kanya at sa asawa niya. Marami nang araw ang lumipas. Hindi biro ang mahigit dalawang taon na naghirap ang mga kalooban nila. Pinaglaruan sila ng panahon at mga maling akala. Pinaglaruan sila ng mapagbirong tadhana. "Magpagaling ka, my wife. Huwag kang mag-alala; ako ang bahala sa lahat. Mahal na mahal kita," sabi ni Andrew, saka hinalikan ulit ang noo ni Catherine. Lumabas na si Andrew para asikasuhin ang mga dapat asikasuhin. Samantlaa.... Catherine heard everything, kahit groggy sa gamot, malinaw niyang naririnig ang pagtatapat ni Andrew. Lahat ng hinanakit sa loob ng dalawang taon, lahat ng hirap ng katawan at kalooban sa loob ng mga panahong iyon ay tila bulang naglaho.
He was so scared. Noon pa man, si Catherine na ang tanging nakakapagdulot sa kanya ng mga ganitong pakiramdam mula sa pakiramdam na parang mamamatay hanggang sa pakiramdam na parang nalulunod. Whenever he thought that he had already lost her, at paulit-ulit na parang pinapatay si Andrew. Ang lahat ng poot at hinanakit niya noon kay Catherine ay panakit-butas lamang niya sa totoong nararamdaman. Yun ang dahilan kaya kahit isang minuto hindi siya tumigil sa paghahanap dito. Kahit isang minuto hindi niya tinigilang mahalin ito, and now he regretted all his stupid actions just to hide his miserable life. Pinagsisishan ni Andrew na tiniis niya ang sariling damdamin at lumikha iyon ng mas malalim na sugat sa pinakamamahal at nagdulot iyon na mapunta siya sa alamin na delikado ang kanyang buhay. Andrew went inside Catherine's room, slowly, not to wake her up. Kailangan daw nito ng mahabang pahinga, sabi ng doktor. Kailangan daw maiwasang ma-stress ito o magalit to avoid further attack. "
"Ngayon, Andrew, sabihin mo sa akin, hindi pa ba ako bayad? Sigaw ni Catherine habang bumubuhos ang luha. Napuno ng galit at kawalan ng pag-asa si Catherine."Noong gabing ipagtabuyan ako ni Sofia sa bahay mo, noong gabing halos mamatay ako sa lamig sa labas sa kakahintay sa'yo, umaasang kahit pangunguna meron ka para sa akin.Umaasang kahit papaano pwede mo akong matulungan kahit bilang tao na lamang, pero wala ka.Ni hindi mo ako binigyan ng pagkakataon para magpaliwanag," tumigil ang luha sa mata ni Catherine , napalitan ng galit."Dalawang taon akong nagpilit na bumangon, dalawang taon akong nagtago dahil ang banta ni Sofia ay ipapaalam sa pamilya ko at sisirain ako. Dalawang taon akong namuhay mag-isa at namuhay sa kahihiyan, at lahat ng iyon hindi pa sapat sa iyo, Andrew? Napakalupit mo… napakalupit mo! Halos mamula sa galit si Catherine. "Sa apat na buwan ba, Andrew, ni minsan ba hindi ako naging mabuting asawa sa'yo? Napakalupit mo? Napakalupit n'yo pareho ni Sofia." Hagulhol mu
"What's the truth now Sofia? What the hell is going on? What are you kneeling for" Sigaw ni Andrew."She is saying the truth, Andrew. I'm her bridesmaid and not your wife. It's a long story. I'm so Sorry" umiiyak na sabi ni Catherine.Seing her kneeling lalong humulagpos ang galit si Andrew. Tiningnan
Dahil sa masamang pakiramdam ay hindi nagawang sumipot ni Catherine sa tagpuan nila ni Sofia plus hindi niya maalala kung saan ang lugar.Hindi rin siya makahanap ng tiyempo dahil hindi umalis si Andrew at binantayan lamang siya maghapon. Naghintay ng tawag si Catherine mula kay Sofia kinagabihan. Al
Nang gabing iyon kakaiba ang naging pagniniig nila. pakiramdam ni Catherine ay hindi na la,amng iyon Sex. Naging napakalambing at napakamaingat ni Andrew.Bawat halik nito ay sinusundan ng salitang i miss this, i miss this, Babe at kung ano ano pang malambing na sarili bawat hagod at pawat galaw ay t
Wala na naisuko na lahat ni Catherine pati ang kaluluwa. Sa ngayon ay sumasabay na lang siya sa agos ng pagnanasa at pagibig sa binata. Bahala na Bahala na" bulong ng dalaga kasabay ng nmahihinang daing at mahinang ungol.Nahihibang na si Catherine. Sa kanyang balintataw ay nanunbalik ang eksena ni A







