Chapter 4

Doon pa lamang nakahinga nang maluwag si Catherine. Pero tagos lahat sa puso niya ang mga sinabi ni Andrew. Buo ang kutob niya na para sa kanya ang lahat ang mga sinabi nito.Alam niyang sa pasimpleng paraan ay sinusumbatan siya nito at pinamumukhaan, kaya naman lalong nagkaroon ng pagnanais si Catherine na umalis na lang at maghanap ng ibang mapapasukan kapag pinayagan siya ng ate niya.

Napayuko na lamang si Catherine. Ano nga bang karapatan niyang magreklamo at masaktan gayong siya ang may malaking atraso dito. At sa totoo lang sa kabila ng lahat ng sakit ng damdamin at pangungulilang pinagdaanan niya. Alam na alam ni Catherine na hindi pa siya nakakabayad kay Andrew dahil hindi pa siya sinisingil nito. Ang buong akala niya noon nang umalis siya sa bahay nito ay ipahahanap siya sa pulis at ipakukulong, pero hindi yun naganap.

Tumagal ng dalawang taon ang kaparusahan niya. Hindi na halos namalayan ni Catherine kung paano nakaraos ang maghapon niya noong araw na iyon, basta namalayan na lang niya, pababa na siya ng jeep sa lugar nila.Nang gabing iyon, muling inatake ng anxiety ang dalaga at hindi na muling nakatulog nang maayos.

Puno ng kaba ang dibdib ni Catherine nang pumasok kinabukasan. Agad hinanap ang memo na nakapaskil, pero wala siyang nakita sa gate o sa malapit sa time clock.Nadala na kase siya sa nangyari kahapon.

Pagpasok niya sa department nila ay nakita niyang nagkukumpulan ang mga empleyado sa harap ng opisina ng may-ari ng pabrika. Lahat ay naghahanap ng pangalan sa isang papel na nakapin sa malapit sa bintana. Hindi nakipagsiksikan si Catherine sa mga ito dahil merong siyang dalaw, kahit na naligo siya ay hindi pa rin siya komportableng nasisiksik at naaamoy ng iba.

Nag-ayos muna si Catherine ng kanyang puwesto habang pinahuhupa ang bugso ng tao. Ng makita niyang halos tatlong tao na lamang ang naroon, saka siya nagpunta. Eksakto naman, siya na lamang ang naiwan nang dumating ang among kanina pa niya hinintay na makita.

"Baliw ka talaga Cathy. Gusto mo talagang makita at gustong-gusto mo talagang pinapahiya ang sarili, noh," bulong ni Catherine na hindi nakaligtas sa matalas na pandinig ni Andrew.

"Are you cursing me, Miss Andres?" tanong nitong nakakunot ang noo.

"Naku! Hindi po, sir, hindi ko lang po mahanap ang pangalan ko," pagpapalusot na naman niya.

Ewan ba niya kung bakit pag ito na ang kaharap niya, natataranta siya at nauutal. Ang pinakamalala pa nabobobo siya. Saka bakit nga ba kailangan niyang magsinungaling kase.

Ano naman kong aminin niyang malabo ang mata niya sa malayuang tingin, kaya kailangan niyang lapitan at tutukan lalo na kung kasingliliit ng printed words ang nakasulat. Bakit pa ba siya nahihiya kay Andrew.

"You're " An Andres," so it will be on top because this is alphabetically arranged. Now, if your name wasn't there. It's means you are one of the incompetent employees na tinanggal ko or probably i haven't decided kong saan ka dapat ipuwesto. Dahil hindi pumasa sa criteria ang skill mo." Deretsang sabi ng lalaking kung tingnan siya mula ulo hanggang paa ay nanunukat at nanunumbat.

Kinalkal ni Catherine ang bag saka hinanap ang reading glasses na bihira niya lang gamitin. Ayaw niya kasi masanay dito. Hinanap ang pangalan niya na, ayon sa lalaki, ay malamang nasa top list dahil letter A ang apelyido niya.

Sinulyapan muna ni Catherine ang lalaking mabilis na pumasok sa opisina, saka isinara ang pinto. Pakiramdam na naman ni Catherine ay pinagsarahan siya ng pinto ng kalangitan. Ganun na ganun ang pakiramdam niya sa huling confrontation nila ni Andrew. He left her without a word, and the sound of the shutting door left her in a very excruciating pain.

Pero nakailang ulit na si Catherine mula sa taas pababa at mula sa baba pataas, pero talagang hindi niya mabasa ang pangalan niya. Parang sinukluban ng ulap ng papalapit na bagyo si Catherine. Wala ang name niya ibig sabihin ba noon ay isa siya sa mga incompetent na empleyado.

"How dare he decide that way..." bulong ni Catherine.

She has one more option. Ayon kay Andrew, ang second option ay base sa skill niya at posibleng walang mapaglipatan sa kanya base sa skills niya. Pero sa isip isip ni Catherine, it's the same thing as being thrown out. Hindi siya mailipat sa iba dahil hindi pasok ang skills niya. Biglang tumaas hanggang mukha ang dugo ni Catherine. Bigla iyong nakaramdam ng kakaibang galit para sa lalaki.

"Paano niya nagawang insultuhin ako nang dalawang ulit sa magkaibang paraan? So ganun lang. Sa ganoong paraan niya ako gagantihan," sa isip-isip ni Catherine.

Dahil sa biglang bugso ng damdamin, natagpuan ni Catherine ang sariling malakas na kinakatok ang pinto ng silid ng presidente ng pabrika. Huli na naman nang na-realize niyang mali ang hakbang niyang iyon dahil heto na, binuksan na ni Andrew ang pinto at kunot noong nakatunghay sa kanya.

"Do you have any concerns, Miss Andres? Have you seen your name?" Nakangising tanong ni Andrew.

"Itinatanong mo ang isang bagay na alam mo na ang sagot, Mr. Kim," pasaring ni Catherine.

"But how dare you measure my ability by judging me based on your personal grudge," sabi ni Catherine. Tumaas lamang ang kilay nito, saka tinalikuran siya at muling bumalik sa pagkakaupo sa opisina.

"Come in, Miss Andres. I don't discuss matters outside my office." Pormal na sabi nito. Padabog na pumasok si Catherine sa loob ng opisina. Hindi siya sigurado kung naisara niya ang pinto.Basta inis siya. Masyadong siya nito.

Pagpasok niya sa opisina, nanuot ang lamig sa katawan niya kahit fit naman at makapal ang polo shirt na uniporme nila sa pabrika. Katahimikan ang  namayani sa loob. Nakaupo si Andrew sa lamesa nito habang nakatingin sa kanya at iniikot-ikot ang ballpen sa daliri nito na tila ba hinihintay na lumuhod siya at magmakaawa dito.

"Never, I will never do that," sa isip-isip ni Catherine, saka rin pinanindigan ang pananahimik at lumaban sa titigan kay Andrew Kim.

"Have a sit, Miss Andres," alok kay  Catherine sa nasa harap ng table niya at nakatitig sa kanya nang tagusan na mas ikinangitngit ni Andrew.

"Hindi na, sir, mabilis lang itong sasabihin ko," tanggi ni Catherine. Mas nakipagtigasan sa mayabang na bagong amo. Kung feeling nito na hindi siya qualified sa kahit anong posisyon, wala siyang magagawa, pero kailangan niyang marinig ang dapat nitong marinig.

"So may sasabihin ka sa akin, huh! Don't you think it's long overdue?" sabi ni Andrew na tila nanunukso sa kanya.

"After all these years, Catherine, nagkaroon ka na ng lakas ng loob na kausapin ako," pasarkastikong sabi nito pagkatapos ngumisi nang nakakayamot. Parang gusto niya itong hablutin at palapitn sa tabi niya at hingan ng paliwanang sa ginawa nito sa kanya pero nananaig ang pride at poot ni Andrew