LOGIN
"Who are you? What are you doing inside my room? Who let you in?" Sunod-sunod na tanong ni Andrew.
"I'm your wife, can't you recognize me? Sagot ng sopistikadong babaeng singtaas ng tore ang takong at singkapal ng snow ng Korea ang lipstick. "No! Are you not? You may look like my wife, but you're definitely not her" inis na sabi ni Andrew. Sino ba 'tong babae na ito at paano ito nakapasok sa silid nila? Siya namang pagpasok ni Catherine na nagulat sa tagpong nakita. Nabitawan nito ang hawak na plastic ng prutas at sa katarantahan ay natabig ang kape at bumagsak iyon sa tiles na sahig. Pinulot ni Catherine ang basag na tasa, but Andrew is fast enough to stop her. "Ano ka ba, Sofia? Let Manang Mila do it. Kailan mo ba makakasanayan that you are my wife and not my maid!" galit na sabi nito, sabay hablot kay Catherine, saka siya itinayo. Napatingin si Sofia sa bisitang nakapameywang habang nakangisi sa kanya. "Well, well, well, Sofia. Siguro naman, you were blessed enough at siguro naman pwede ko ng kunin ang totoong akin," sabi ng babae. "What is she talking about? What is she claiming to be hers, Sofia?" naguguluhang tanong ni Andrew. "Well, dear husband," simula ng babae. "I said I'm not your husband, damn it." Halos umusok ang ilong ni Andrew sa inis. Lalo na at nakikitan niyang namumutla si Sofia na halos hindi makatingin nang diretso sa kanya. "Well, tingnan natin kung masasabi mo pa 'yan after hearing the truth," pagmamayabang ng babaeng estranghero sa bahay niya. "Fire away and make it fast, lady, you're wasting my precious time." Inis na talaga si Andrew sa estrangherang invader sa bahay niya. Kinakabahan din siya dahil sa naginginig at namumutla ni Sofia. "May hindi ba siya alam?"May nangyayari bang wala siyang kaalam-alam?" Andrew looked at her again. "Well, my dear Andrew, ang babaeng yan is a poser. I'm your real wife, and she is my bridesmaid." Duro ng totoong Sofia kay Catherine na namumutla ng sandaling iyon. "What? What the hell is she talking about, Sofia? Tell me this, I'm just a shitty bluff, huh. Where is your camera, huh? Am I being pranked, huh?" sabi ni Andrew at umaasang magsasalita si Sofia. "Tell him the truth, Catherine or Idedemanda Kita," pagbabanta ni Sofia. Napalunod sa takot si Catherine at hinarap ang nagaapoy na mga mata ni Andrew. Si Andrew na pinakaiibig niya. "What's the truth now? Tell me, Sofia... what is going on here, damn it!" sigaw ni Andrew. "She is telling the truth, Andrew," sabi ni Sofia at tuluyang lumuhod sa harap ni Andrew. Umiiyak na lamang si Catherine sa biglang pagkaguho ng mundo niya. "I'm supposed to be the bridesmaid, not your bride. It's a long story. I'm so sorry," umiiyak na sabi ni Catherine. Nakaamba na sana ang kamay ni Andrew para pagbuhatan ng kamay si Catherine para sa panloloko nito sa loob ng isang taon. But her sad eyes stop him. Andrew walks out of that room and never looks back again.💥Epilogue💥 "Now that you're fine, and everything is back to normal, babe, you have a lot of explaining to do to me now," Sabi ni Andrew. "Hah, agad-agad may kasalanan na naman ako?" "Unang-una, huwag mong isiping galit ako. I know why this happened. At habang-buhay akong babawi, pangako. Huwag ka ring magagalit kung di ko muna sinabi kase nagpapagaling ka pa," sabi ni Andrew. Medyo mali yung timing nang dumating ang report ng imbestigador na inupahan ko. You were battling death ng oras na yun kaya hindi kita masesermunan. "What pinaimbistegahan mo ako?" "Di ba nga I told you ipinahahanap kita for two years walang palya walang tigil babe. Sabi ko nga, kahit maubos ang yaman ko, mahanap ka lang. Kaso, nauna kitang nakita bago ka nadiskubre ng inupahan ko.Di ba panig pa rin sa akin ang may kapal. "But after meeting him, lahat ng sermon ko para sayo bigla kung nalunok. My heart was so happy I almost choked for breath. Babe, hindi ko maipaliwanag , wala akong ginawa kundi ang yakap
"Ah, sorry, Andrew, wala akong maisip na idadahilan noong mga panahon na hinahanap ka niya.Ang hirap mag-alibi ng paiba-iba masyadong soyang bibo.Kaya nang atick ma lang ako sa iisang alibi tapos para hindi din siya mausisa eh pagsuweldo ko bumibili ako ng toys tapos kunwari padala mo" biglang lumungkot ang mukha ni Catherine. "Oh, Babe, sorry talaga sa mga panahong yun at salamat, salamat, Babe, nang sobra sa lahat ng paghihirap na sinolo mo nang mag-isa. Babawi ako; pangako ko 'yan," sabi ni Andrew, at niyakap nang mahigpit ang asawa. Naiyak na nang sandali iyon. Alam naman ni Andrew na sa pagkatao ni Catherine ay gagawin iyon ng asawa. She is the perfect ideal woman na mutikan na niyang mawala sa buhay niya, kaya mas hinigpitan pa ni Andrew ang yakap sa asawa "I'm sorry... I'm so sorry, my wife. I love you and always love you. I never stop loving you, not even for a second, babe. Please forgive me. Stay with me, please, and love me again. I need you, babe. I can't live without yo
"Pero Sir, bago ako bumalik sa Maynila noong isang linggo, dumaan ako sa bahay na iyon ulit . Wala na doon si Ma'am Catherine.Wala rin yung ate niya. Tanging ang lola ng bata ang naroon. At alam mo ba sir? Ang suwerte nyo ni Ma'am Catherine. Bibo at malambing ang anak nyo" "What? Uulitin mo nga ang sinabi mo. Anak ko?Tama ba ang narinig ko?" malakas ang boses na sabi ni Andrew. "Opo, sir, una, kamukha mo nga basta kahit dalawang taong gulang pa lang. Kasing-lago ng kilay mo, sir, eh. Wait, sir. Send ko picture sa Messenger mo. Na-receive mo na, sir?Sir. Magpapaalam na ako, sir. Nandito na ang kliyente ko." "Okay, thank you," tulalang sabi ni Andrew, habang paulit-ulit na umalingawngaw sa tenga niya ang salitang "anak ko." Agad pinatay ni Andrew ang call button at lumipat sa Messenger. At nang makita ang larawan ng batang ipinadala ng kausap. Biglang lumabas ng kotse si Andrew at doon sumigaw nang sumigaw.... "Aaaahhh.....Aaahh.......why?Why?" sigaw ni Andrew, sabay napaupo sa
"Mahal na mahal kita, Catherine. You're my one and only wife. Hindi yun mababago ninuman," sabi ni Andrew, saka nito hinalikan ang naturulog pang si Catherine sa noo nito at sa tungki ng ilong. "I miss you, babe, I love you so much. Magpagaling ka na, please." Umaasa si Andrew na hindi pa huli ang lahat para sa kanya at sa asawa niya. Marami nang araw ang lumipas. Hindi biro ang mahigit dalawang taon na naghirap ang mga kalooban nila. Pinaglaruan sila ng panahon at mga maling akala. Pinaglaruan sila ng mapagbirong tadhana. "Magpagaling ka, my wife. Huwag kang mag-alala; ako ang bahala sa lahat. Mahal na mahal kita," sabi ni Andrew, saka hinalikan ulit ang noo ni Catherine. Lumabas na si Andrew para asikasuhin ang mga dapat asikasuhin. Samantlaa.... Catherine heard everything, kahit groggy sa gamot, malinaw niyang naririnig ang pagtatapat ni Andrew. Lahat ng hinanakit sa loob ng dalawang taon, lahat ng hirap ng katawan at kalooban sa loob ng mga panahong iyon ay tila bulang naglaho.
He was so scared. Noon pa man, si Catherine na ang tanging nakakapagdulot sa kanya ng mga ganitong pakiramdam mula sa pakiramdam na parang mamamatay hanggang sa pakiramdam na parang nalulunod. Whenever he thought that he had already lost her, at paulit-ulit na parang pinapatay si Andrew. Ang lahat ng poot at hinanakit niya noon kay Catherine ay panakit-butas lamang niya sa totoong nararamdaman. Yun ang dahilan kaya kahit isang minuto hindi siya tumigil sa paghahanap dito. Kahit isang minuto hindi niya tinigilang mahalin ito, and now he regretted all his stupid actions just to hide his miserable life. Pinagsisishan ni Andrew na tiniis niya ang sariling damdamin at lumikha iyon ng mas malalim na sugat sa pinakamamahal at nagdulot iyon na mapunta siya sa alamin na delikado ang kanyang buhay. Andrew went inside Catherine's room, slowly, not to wake her up. Kailangan daw nito ng mahabang pahinga, sabi ng doktor. Kailangan daw maiwasang ma-stress ito o magalit to avoid further attack. "
"Ngayon, Andrew, sabihin mo sa akin, hindi pa ba ako bayad? Sigaw ni Catherine habang bumubuhos ang luha. Napuno ng galit at kawalan ng pag-asa si Catherine."Noong gabing ipagtabuyan ako ni Sofia sa bahay mo, noong gabing halos mamatay ako sa lamig sa labas sa kakahintay sa'yo, umaasang kahit pangunguna meron ka para sa akin.Umaasang kahit papaano pwede mo akong matulungan kahit bilang tao na lamang, pero wala ka.Ni hindi mo ako binigyan ng pagkakataon para magpaliwanag," tumigil ang luha sa mata ni Catherine , napalitan ng galit."Dalawang taon akong nagpilit na bumangon, dalawang taon akong nagtago dahil ang banta ni Sofia ay ipapaalam sa pamilya ko at sisirain ako. Dalawang taon akong namuhay mag-isa at namuhay sa kahihiyan, at lahat ng iyon hindi pa sapat sa iyo, Andrew? Napakalupit mo… napakalupit mo! Halos mamula sa galit si Catherine. "Sa apat na buwan ba, Andrew, ni minsan ba hindi ako naging mabuting asawa sa'yo? Napakalupit mo? Napakalupit n'yo pareho ni Sofia." Hagulhol mu
Napabuntong hininga si Catherine. Wala na nga ata siyang tamang nasabi dito. Lahat ata ng sasabihin niya ay masama ang kahulugan sa lalaki. "Ano bang kasalanan ang ginawa mo sa lalaking ito Sofia? Bakit abot hanggang buto ata ang galit nito sayo? Bakit kailangan mo siyang pakasalan?" Bulong ni Cathe
But Andrew was quicker than she thought. He grabbed her Arms again and enveloped her in his arms so tight that she gasped for air to breathe."I'm very sorry, I thought.....ooh, never mind. It was so foolish of me. I'm really sorry" bulong ni Andrew habang mahigpit na yakap si Catherine.Pero hindi ku
"You what?.................Sofia" hablot ulit sa kanya ni Andrew at pinilit siyang itayo at pasandal sa dingding na tinitigan. "You what? ulitin mo nga ang sinabi mo?" utos nito. "Ang alin ba dun? Naguguluhang tanong ni Catherine. Bagamat hinablot siya ni Andrew sa braso niya ay magaan ang kamay nit
Nabigla si Catherine sa mapangahas na kilos ni Andrew. Kumilos ang mga kamay ni Andrew, pero walang pag galang , nawala ang lamyos at nawala ang tila yelong nagdudulot sa kanya ng kapayapaan .Napalitan ito ng tila mainit na apoy. Ang mga kamay ay tila naging bakal. Pero hindi iyon ininda ni Catherin
![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






