Chapter 6

Huminga nang maluwag si Chairman Samuel. “Kung misunderstanding lang pala ang lahat, bumalik na kayo sa trabaho ninyo.”

“Yes.”

Bahagyang yumuko si Jane bilang paggalang bago mabilis na lumabas ng opisina.

Pagkabukas pa lamang niya ng p***o, nadatnan na niya si Mikaela na naghihintay sa labas. Ito ang kumatok kanina upang maagaw ang atensyon ni Director Victor. Nang makita ang magulo niyang buhok, ang namumulang mga mata, at ang napunit na manggas ng kaniyang blouse, agad na nagbago ang ekspresyon ni Mikaela. Wala na itong inusisa pa. Mabilis nitong hinawakan ang kaniyang pulsuhan at tahimik siyang hinila papunta sa restroom.

Habang naglalakad sila sa gitna ng opisina, hindi maiwasang mapalingon ang ilang empleyado sa kanilang direksyon. Maya-maya lamang ay nagsimula nang umalingawngaw ang mga pabulong na usapan.

“Grabe talaga si Atty. Jane. Wala na ba siyang hiya? Nakikipaglandian sa director sa loob mismo ng opisina, tapos nahuli pa sila ni Chairman Samuel.”

“Sabi ko na nga ba, may namamagitan sa kanila ni Director Victor. Alam na ngang may asawa ang tao, pumayag pa ring maging third party. Nakakadiri.”

“May narinig pa nga ako, ginagamit daw ni Atty. Jane ang magandang mukha niya para maakit ang mayayamang kliyente.”

Isa-isang tumama ang bawat salita sa pandinig ni Jane.

Parang matutulis na karayom na paulit-ulit na tumutusok sa kaniyang puso.

Sa tabi niya, kitang-kita niyang namula sa galit ang mukha ni Mikaela. Mabilis nitong inililis ang manggas ng blazer na suot at akmang susugod sa grupo ng mga nagtsi-tsismisan.

“Mga wala silang—”

Hindi na nito naituloy ang sasabihin nang marahan itong pigilan ni Jane.

“Hayaan mo na.”

Napalingon si Mikaela sa kaniya.

Mahina lamang ang boses ni Jane, ngunit bakas na bakas doon ang pagod.

“Hindi naman ito ang unang beses na narinig ko ang mga tsismis na iyan.”

Sandaling natigilan si Mikaela. Mahigpit nitong kinuyom ang mga kamao, ngunit sa huli ay wala na rin itong nagawa kundi lunukin ang galit at samahan siyang magpatuloy hanggang sa restroom.

Pagkasara ng p***o, saka lamang ito nagtanong.

“Sabihin mo nga sa akin...” Nag-aalala nitong sinuri ang kabuuan ni Jane. “May nagawa ba sa’yo ang matandang halimaw na si Director Victor?”

Bahagyang umiling si Jane.

“Wala.”

Pagkasabi niyon ay dahan-dahan siyang humarap sa salamin.

Doon niya napansing nakabalabal pa rin sa kaniya ang suit jacket ni Matthew.

Hindi niya namalayang marahan niyang hinawakan ang kuwelyo nito.

Kaagad na sumalubong sa kaniya ang pamilyar na halimuyak ng damo at kahoy, may bahagyang halong amoy ng halamang-gamot.

Hindi iyon mamahaling pabango.

Isa iyong medicinal incense na minsan niyang nakuha mula sa isang matandang Chinese doctor noong panahong nabulag si Matthew. Halos ikutin na niya noon ang iba't ibang lugar sa paghahanap ng mga espesyalista at posibleng lunas para rito hanggang sa may isang matandang manggagamot na nagbigay sa kaniya ng espesyal na insensong iyon. Ayon dito, nakatutulong daw iyon upang mapakalma ang isipan at makatulong sa kalusugan ng mga mata.

Mula noon, gabi-gabi niya iyong sinisindihan bago matulog si Matthew.

Habang tahimik na pinagmamasdan ang manipis na usok na unti-unting umaakyat sa hangin, lihim siyang nananalangin na sana ay dumating ang araw na muling makakita ang lalaking pinakamamahal niya noon.

Kalaunan ay nasanay na rin si Matthew sa amoy ng insensong iyon.

Kaya naman halos magmakaawa pa siya noon sa matandang Chinese doctor upang ibigay sa kaniya ang mismong resipe. Siya mismo ang bumibili ng bawat halamang-gamot, maingat na pinatutuyo ang mga iyon, saka isa-isang hinahalo gamit ang sarili niyang mga kamay upang magawa ang insensong ginagamit ni Matthew araw-araw.

Hindi niya kailanman naisip...

Na kahit lumipas na ang napakaraming taon...

Ganoon pa rin pala ang amoy na ginagamit nito.

Unti-unting humigpit ang pagkakahawak ni Jane sa suit jacket hanggang sa bahagyang magusot ang mamahaling tela.

Maya-maya ay saka lamang siya natauhan. Dahan-dahan siyang huminga nang malalim bago lumingon kay Mikaela.

“Mikaela, pakikuha naman ng ekstrang blouse ko sa cabinet sa tabi ng desk ko. Magpapalit lang ako.”

Tumango agad ang kaibigan.

“Sige. Sandali lang.”

Pagkalipas ng ilang minuto, matapos makapagpalit ng damit at maisaayos ang magulo niyang buhok sa harap ng salamin, bahagya niyang pinagmasdan ang sarili niyang repleksyon. Kahit paano ay naging maayos na muli ang kaniyang ayos, ngunit hindi pa rin maitago ang pagkapagod at pamumula ng kaniyang mga mata.

Tahimik niyang hinubad ang suit jacket ni Matthew at maingat itong isinukbit sa kaniyang braso.

“Halika na,” mahina niyang sabi.

Paglabas nila ng restroom, muling ikinawit ni Mikaela ang braso nito sa kaniya. Tila bumalik na ang pagiging madaldal nito habang naglalakad sila pabalik sa kanilang departamento.

“Jane, alam mo ba kung sino talaga ang importanteng bisitang sinalubong ni Chairman Samuel?” Hindi na nito hinintay ang sagot at agad na nagpatuloy. “Si Matthew Rivera! Ang presidente ng Rivera Financial Group!”

Napailing pa ito habang halatang humahanga.

“Naku, grabe talaga. Parang hindi totoong tao ang mukha at katawan niya. Sobrang guwapo na, napaka-gentleman pa. Ahhh... sana magkaroon din ako ng ganoong boyfriend.”

Tahimik lamang na nakinig si Jane.

Wala siyang naisagot.

Ipinanganak si Matthew sa isang prestihiyosong pamilya. Mula pagkabata ay nasa kaniya na ang lahat—kapangyarihan, kayamanan, at isang mukha na kayang makaakit ng tingin ng sinuman. Kahit saan ito magpunta, palagi itong nagiging sentro ng atensyon.

Anim na taon na ang nakalipas...

Hindi na niya mabilang kung ilang beses niyang narinig ang mga papuring iyon mula sa iba't ibang tao.

Pagbalik nila sa kanilang workstation, maingat na tinupi ni Jane ang suit jacket ni Matthew at inilagay iyon sa isang paper bag bago isinilid sa loob ng kaniyang cabinet.

Kapag nagkaroon siya ng pagkakataon...

Ibabalik niya iyon sa tunay na may-ari.

Habang isinasara niya ang p***o ng cabinet, bahagyang yumuko si Mikaela at pabulong na nagtanong, “Jane, sa tingin mo, bakit kaya personal na pumunta rito ang isang malaking tao tulad ni Mr. Matthew? Maliit lang naman ang law firm natin.”

“Hindi ko rin alam...”

Ngunit kasabay ng pagsagot niyang iyon ay unti-unting bumigat ang kaniyang dibdib.

Biglang sumagi sa isip niya ang isang posibilidad.

Hindi kaya...

Nalalaman na ni Matthew na palihim niyang itinago ang kopya ng video?

Hindi kaya...

Iyon ang tunay na dahilan kung bakit ito nagpunta rito?

Habang lalo niya iyong iniisip, lalo ring bumibilis ang tibok ng kaniyang puso. Hindi niya namalayang bahagya na niyang nahigpitan ang pagkakahawak sa gilid ng kaniyang mesa.

Ngunit bago pa man siya tuluyang lamunin ng kaniyang pag-aalala, isang pamilyar na boses ang biglang nagpabalik sa kaniya sa realidad.

“Jane.”

Agad siyang napatingala.

Nakatayo roon si Director Victor. Wala na ang galit na kanina lamang ay nasa mukha nito. Para bang walang anumang nangyari sa loob ng opisina.

“Sumama ka sa conference room,” malamig nitong sabi. “May kailangan tayong pag-usapan.”