เข้าสู่ระบบ[May trabaho ako sa opisina. Nasa kaldero ang almusal mo. Bumalik ako mamayang tanghali.]Kinuha ni Fierra ang papel at binasa iyon nang dalawang beses. Pagkatapos, maingat niya itong tinupi at ipinasok sa ilalim ng kanyang unan.Pangatlong sulat na iyon.Sandali siyang nag-isip bago muling inilabas
Matagal na pinagmasdan ni Fierra ang kanilang mga kamay. May kung anong init siyang naramdaman na hindi lamang nagmumula sa palad ni Jaelan. Sa pagkakataong iyon, hindi na niya naisip na bumitaw. Hinayaan niyang hawakan siya nito habang magkasama silang naglakad palabas ng pasilyo ng ospital, pumaso
“Uncle…” Paos na paos ang boses ni Adrian, halos hindi na makilala. Para bang pilit niyang inilalabas mula sa kaibuturan ng kanyang dibdib ang mga salitang iyon. “Alam mo ba kung ano ang naging papel niya sa buhay ko? Alam mo ba kung gaano siya kahalaga sa akin?”Diretsong sinalubong ni Jaelan ang k
Palagi siyang pinagbibigyan ni Jaelan. Kahit hindi nito direktang sinasabi, ramdam niyang iginagalang nito ang bawat desisyon niya at hindi siya kailanman pinipilit sa mga bagay na hindi pa siya handang harapin.Dahan-dahang iniangat ni Fierra ang tingin at sinulyapan si Adrian. Nakatitig ito sa kan
Sakto namang bumukas ang mga p***o nito.Isang pamilyar na pigura ang lumabas. Nakasuot ng itim na damit si Jaelan at matikas ang tindig habang hawak ang isang tasang may mainit pang kape. Sa kabila ng karaniwang malamig niyang anyo, agad na naghanap ang kanyang mga mata sa buong pasilyo hanggang sa
Parang may mahigpit na dumakot sa puso ni Adrian. Matalim ang sakit na nararamdaman niya, hanggang sa tila sumikip ang kanyang dibdib at nahirapan siyang huminga.“Hindi ako naniniwala.” Bahagyang namamaos ang kanyang boses habang pilit na pinipigilan ang bigat ng damdamin. “Maliban na lang kung ipa
Ayaw pa ring sumama ni Jamila. Wala nang ibang magawa ang mga pulis kundi tumawag ng karagdagang tauhan para tuluyang maihatid si Jamila sa presinto.Dalawang babaeng pulis ang lumapit at walang pasabi na tinulungan si Jamila na tumayo. Mahigpit nilang hinawakan ang kanyang mga braso, hindi na siya
Si Kyro ay nag-isip saglit, ngunit nagdesisyon pa rin siyang sumama kay Jamila. "Sige, samahan kita," sabi niya.Naiwan si Vaiana, at wala siyang balak na manatili sa pribadong kwarto at makipagkita nang harapan sa assistant ni Jamila. Lalo na’t naiisip niya na ang handaan para sa buong buwan ng ana
Pinatay ni Vaiana ang makina ng kotse at tahimik na naghintay habang papalapit si Lucille.Bitbit ni Lucille ang dalang pagkain at may malamig na ngiti sa labi. “Bakit hindi ka pumasok? Nahihirapan ka bang makita akong kasama si Kyro?” may halong panunuya ang boses nito.Tahimik lang si Vaiana, saka
Ang anyo ng taong iyon mula sa likuran… parang lalaki.Pero hindi makumpirma ni Vaiana ang hinala niya. Hindi siya basta-basta gagawa ng konklusyon. Gusto lang niyang lapitan at tiyaking tama ang kanyang iniisip.Habang papalapit siya sa gilid ng kalsada, may biglang humawak sa kamay niya.“Vaiana!







