ログイン“Mr. Cervantes, may problema po. Nagwawala si Miss Cynthia at pilit niyang gustong magpa-abort. Kailangan po ninyo siyang puntahan agad.”Nanlaki ang mga mata ni Vince.“Magpapa-abort si Cynthia?”Hindi na siya nagtanong pa. Mabilis siyang tumalikod at nagtungo sa parking area. Kung totoo ang sinabi
Nang marinig iyon ni Vince, agad itong nainis. Halata sa mukha nito ang pagkadismaya na tila pinag-iisipan pa rin ni Sylvie na may itinago silang gamit mula sa kanya.“Ano ba? Sa tingin mo ba magsisinungaling pa si Cynthia sa iyo?” matigas nitong sagot. “Bakit naman niya itatago ang mga gamit mo at
Paglabas ni Sylvie ng silid, agad niyang nakita si Vince na nakatayo sa may pintuan. Halatang hindi mapakali ang lalaki, at kapansin-pansing iniiwas nito ang tingin sa kanya. Sa itsura pa lamang nito, alam na ni Sylvie na malamang ay nakinig ito sa naging pag-uusap nila ni Madam Donela.Hindi na niy
Bago pa siya makapagsalita muli, malakas na ibinagsak ni Madam Donela ang palad sa mesa.“Sinabi kong lumabas ka. Hindi mo ba ako narinig?”Natigilan si Vince. Nang makita niyang totoong galit na ang kaniyang lola, wala na siyang nagawa kundi sumunod. Mariin siyang napabuntong-hininga at tumalikod,
“Sino ang nagsabing puwede kang tumayo? Lumuhod ka.”Napangiwi si Vince at pilit na pinipigilan ang inis.“Grandma, hindi naman kailangan. Nasa tabi mo na siya. Hindi ako luluhod sa harap niya.”May katigasan ang kanyang boses. Kaya niyang lumuhod sa harap ng kanyang lola bilang paggalang, ngunit pa
Kinabukasan, pagdating ni Sylvie sa department, una niyang pinuntahan si Mr. Lucas upang personal na tingnan ang kondisyon nito. Mas maayos na ang kalagayan ng matanda kumpara kahapon. Kaya na nitong kumain nang mag-isa, maayos ang pagkakalagay ng stent, wala ring nakitang senyales ng thrombosis, at
Nang tuluyan nang umalis si Solomon kasama ang kanyang mga tao, nanatili pa rin si Kerstyn sa harap ng lapida. Tahimik niyang tinitigan ang larawan sa bato, walang payong, hinayaang basain ng ulan ang kanyang balikat.Halos sampung minuto siyang nakatayo roon bago tuluyang tumalikod at maglakad pala
“Hindi pa talaga ako nakakapag-golf dito,” sabi ni Kerstyn habang naglalakad papasok. “Ang laki kasi ng Casa Merda, ang daming pwedeng gawin, hindi ko pa nalilibot lahat.”Pagbukas ng pinto, sabay-sabay na bumukas ang mga ilaw. Umupo si Kerstyn sa maliit na upuan para magpalit ng sapatos. “Nakailang
“Hindi naman,” sagot niya nang mahina, may bahagyang ngiti sa labi.Sa totoo lang, aliw na aliw si Kerstyn tuwing nakikita ang selos ni Kian, kahit kailan, kahit saan. May kakaibang lambing sa itsura nitong ganoon, at hindi niya napigilang tumingkayad at halikan ang baba ng lalaki. Mahina ngunit mal
“Kerstyn.” Halatang nagpipigil ng galit si Rodon habang binibigkas ang pangalan niya, halos nagkikiskisan ang mga ngipin. “Sa tingin mo ba, baliw ako?”Kalmado lang si Kerstyn. Nakahilig siya sa sandalan ng upuan, tila walang bigat ang usapan. “Hindi ba?” sagot niya nang walang emosyon. “Alam ng buo







