ログインNasa huling klase pa noon si Fierra sa paaralan nang hapon. Naka-silent ang kaniyang telepono, ngunit nang silipin niya ito, napansin niyang mahigit isang dosenang missed calls na ang natanggap niya. Iisa lamang ang numerong paulit-ulit na tumatawag, ang kay Fiona.Bahagya siyang napataas ng kilay.
Sa unang pagkakataon matapos malaman ang mga banta ni Fiona, hindi na ganoon kabigat ang takot na nararamdaman niya. Kahit may iba pa itong itinatagong plano, hindi na niya kailangang harapin ang lahat nang mag-isa.Kinabukasan ng gabi, natanggap ni Jaelan ang resulta ng ipinagawang imbestigasyon.N
Napansin ni ang bahagyang pagod sa mga mata ni Fierra. Iniabot niya ang kamay at marahang ginulo ang buhok nito bago nagsalita. “Well done. Magaling ang ginawa mo. Kung ilalabas natin ang mga ebidensiyang ito, sapat na ang mga iyon para patunayang ikaw ang orihinal na gumawa ng mga disenyong inaang
“Tumanggi ka?”“Mm.”Dalawang segundo munang natahimik ang kabilang linya bago muling narinig ang tinig ni Jaelan. Kalmado iyon, ngunit may katiyakang sapat para mapanatag siya. “Nasaan ka ngayon? Susunduin kita.”“Hindi na kailangan. Magta-taxi na lang ako pauwi.”“Send me your location.”Hindi nag
Pagkatapos, iniangat niya ang ulo at muling tiningnan si Fiona. Kalmado man ang kaniyang mukha, hindi nag-iwan ng puwang para sa pag-aalinlangan ang kaniyang tinig.“Hindi ako aatras.”Agad na nagbago ang ekspresyon ni Fiona. Halatang hindi nito inaasahan ang naging sagot niya.“Ano'ng sinabi mo?” B
Sandaling nawala ang ngiti sa mukha ni Fiona, ngunit agad din nitong naibalik ang dati nitong kalmadong anyo. Para bang hindi ito nagustuhang kontrahin ni Fierra, subalit pilit pa rin nitong pinanatili ang kumpiyansa sa sarili.“Kung ganoon, maghintay ka na lang at tingnan mo kung ano ang magiging t
Tumango si Avi, medyo alanganin ang tingin, tila natatakot na baka magalit si Kerstyn. “May iba pang bagay na halo-halo na ro’n. Mahaba pa ang kwento…”Hindi agad nakasagot si Kerstyn. Hinaplos niya ang sentido, pilit inaayos ang gulo ng impormasyon sa isip niya. Ngunit bago pa siya makapagsalita, u
Halata namang hindi kumbinsido si Kian. Bahagya siyang napakunot-noo, ang boses ay mababa ngunit may diin. “Saan mo naman narinig ang mga tsismis na ’yan?”Ngunit sa halip na sagutin nang diretso, nagpakita si Kerstyn ng isang inosente at tila takot na ekspresyon. Tinaas niya ang kamay at inakbayan
“Then you may leave.” “Opo, Miss Kerstyn.” Nang tuluyang magsara ang pinto ng opisina, ilang segundo ang lumipas bago biglang umalingawngaw ang mababang tawa ni Kerstyn, walang pagtatago, puno ng panunuya. Isang tawang nagsasabing: Talaga bang iniisip n’yo na hindi ko alam ang laro n’yo? Matapos
Makalipas ang ilang oras, muling humarap si Kerstyn sa lapida ng kanyang ina, ngunit sa pagkakataong ito, may kasama na siya.Iniabot ni Kian ang itim na payong sa kanya upang salagin ang ulan. Lumapit siya sa lapida, inilapag ang mga puting krisantemong inihanda niya, at inayos ang ilang matatamis






