Kabanata 1

Pinanliitan ko siya ng mata bago lumayo. “Nahihibang ka na ba?”

Seryoso siyang timitig sa akin at maya-maya pa ay umangat ang sulok ng labi niya na para bang nagpipigil na ngumiti.

“Kapag ba sinabi kong oo, maniniwala ka?”

“Baliw na nga,” bulong ko.

“I heard that, miss.” Tumawa ito ng mahina.

Nahuli ko siyang nakatitig sa namamawis kong dibdib kaya mabilis siyang nag-iwas ng tingin at tumikhim.

Maski ako ay nakaramdam ng hiya kasi ngayon ko lang napansin na nakikita pala ang cleavàge ko.

“Look, I'm offering you a deal. Dapat kanina pa nasimulan ang demolition pero dahil mabait ako—”

Natawa ako. “Wow! Mabait? Mabait ka na niyan, Kapitan?” puno ng sarkasmo kong tanong.

Nagsalubong ang kilay niya at humalukipkip na nakipagsukatan ng tingin sa akin.

“Hindi ba? So dapat pala hindi na ako nagpaalam sa 'yo?” naglaro ang ngisi niya sa labi na mas nagpainis sa akin. “Very well…”

Dinukot niya ang selpon sa bulsa ng slacks nito ngunit mabilis kong naagaw ‘yon nang akmang may tatawagan ito.

Sinamaan ko siya ng tingin nang tumawa siya ng malakas.

“Anong nakakatawa?”

Landakan kong ipinakita sa kanya ang pagtago ng selpon niya sa bulsa ng jeans ko.

“Ikaw.” Turo niya sa akin habang natatawa kaya naniningkit ang mga mata niya. Eh ‘di siya na ang gwapo.

Hindi dahil maganda siyang lalaki ay mababaliktad na niya ang sitwasyon. Hindi agad ako bibigay. I'm still annoyed by the fact na ide-demolish niya ang bahay namin pati itong karinderya.

“Direstuhin mo nga ako Kapitan, ano ba talaga ang gusto mo? Wala ako sa mood para sabayan ang trip mo,” sabi ko habang mariing nakatitig sa kanya. “Stop fooling around.”

“I'm not fooling around,” nabura ang ngisi niya sa labi at napilitan ‘yon ng pakagat labi. “I'll ask you then, may maibabayad ka ba sa akin ngayon? That's two million.”

Natahimik ako. Kung magbabayad ako sa kanya ngayon, hindi rin sapat at wala ring matitira sa amin. Kailangan kong bumili ng gamot para sa kapatid ko. Hindi rin namin pwedeng itigil ang pagbebenta rito sa karinderya dahil hindi pa ako bayad kay tiya na siyang nagpautang sa akin ng puhunan.

Ano na lang ang sasabihin niya? Na kinain ko ang hiniram niya sa akin? Iba pa naman ‘yon mag-isip.

“I'm here to do you a favor, Lyl,” masuyong wika niya na marahas kong inilingan.

“Favor ba kamo? Alam mo ba kung anong dating sa akin? Na parang pinambabayad ko ang sarili ko sa ‘yo once na nagpakasal—”

“Lylia! Si Lira inaatake ng hika niya!” sigaw ni Love.

Agad kong tinalikuran si Raze at hindi magkandaugagang tumakbo sa kinaroroonan ng kapatid ko.

Lumuhod ako sa tabi niya habang marahang hinahaplos ang mukha nito.

“Lira! Lira!” nagpapanic kong sambit, hindi alam ang gagawin. “Nasaan ang inhaler mo?” tarantang tanong ko. “Nasaan na ‘yon?!”

Mas lalo akong nataranta no'ng hindi ko mahanap ang inhaler sa loob ng bag na dala namin. Nandito lang ‘yon eh! Ako ‘yong nagimpake kanina!

“A-Ate…” habol hiningang tawag sa akin ng kapatid ko.

Bumuhos ang luha ko nang maramdaman kong nanlalamig na ang kamay niya.

“Lira! Huwag kang pumikit!” humahagulgol na sigaw ko. “Lira! Lira!”

“S-Sorry ate…”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig nang dahan-dahan itong pumikit.

“Tulong—”

“Let me!”

Umangat ang tingin ko sa lalaking bumuhat sa kapatid ko.

“K-Kapitan…”

“Ashel, ang kotse!” sigaw niya sa lalaki at muling tumingin sa akin. “Sumama kayo sa akin. Ang mga tauhan ko na ang bahala rito.”

Inakay ako ni Love patayo at sumunod kay Raze patungo sa nakaparadang kotse nito sa labas.

—

“Stable na ang lagay ng kapatid mo but make sure na kapag may pupuntahan kayo wag kalimutan magdala ng paper bag o ‘di kaya inhaler kasi hindi natin alam kung kailan siya aatakihin ng hika niya. Also, nagdagdag ako ng gamot for her vitamins and maintenance. Huwag mong bakantihan ng oxygen ang kapatid mo ha? We all know na moderate ang hika niya.” Pagbibigay alam ni Doctor Carlos. “I know it's hard kaya nandito lang ako para tumulong.”

Marahan niya akong tinapik sa balikat. “Salamat doc.” Kagat-labing sabi ko dahil nagsisimula na namang manlabo ang mata ko dahil sa luha.

“Always welcome, Lylia. Here, you can go to the pharmacy para sa gamot niya.” Binigay niya sa akin ang maliit na papel na agad kong tinanggap. “Iyong kasama niyo pala kanina, si Raze ba ‘yon? Barangay chairman?” nahihiwagaang tanong niya.

“Ah, opo,” sagot ko.

“Good to know. Siya kasi ang nagbayad ng bills pati na rin gamot ng kapatid mo at oxygen. O siya sige, maiwan mo na kita ha? May mga pasyente pa ako.” Paalam niya.

“S-Sige po doc, salamat.” Tulalang tugon ko rito.

Si Kapitan ang nagbayad ng lahat? B-Bakit hindi niya pinaalam sa akin?

“Are you okay?”

Mabilis kong nilingon ang nagsalita.

“K-Kapitan…” halos pabulong kong sambit sa pangalan niya kasabay ng pagbuhos ng luha ko.

Nag-aalala ang itsura niya nang humagulgol ako kaya mabilis itong lumapit sa akin.

“What happened? May nangyari ba? Tell me…” sinapo niya ang pisngi ko habang umiiling ako. “Inatake na naman ba siya ng—”

Napasinghap siya nang kabigin ko siya ng mahigpit na yakap.

“Salamat, Kapitan.”

Nanigas ang katawan niya pero kalaunan ay lumambot din at niyakap ako pabalik.

Katahimikan ang namayani hanggang sa nakaramdam ako ng hiya kasi nag-aaway kami kanina lang eh, tapos ngayon ako pa nag-initiate ng yakap.

“Iyong tungkol nga pala sa deal—”

“Don't pressure yourself. I'll give you time to think—”

Kumalas ako ng yakap at nag-angat ng tingin sa kanya. “Hindi na kailangan. May sagot na ako para ro'n.”

His eyes twinkle, amused. “And?”