Kabanata 2

“Payag na ako."

Hanggang ngayon ay nag-e-echo pa rin sa utak ko ang pagpayag ko sa deal niya tapos wala sa sariling nakipaghawak kamay ako sa kanya habang naglalakad papuntang pharmacy. Pinagbubulungan tuloy kami ng mga nakakakilala sa amin.

“H-Hindi ka ba naiilang?” nahihiyang tanong ko.

Gusto kong magtago sa likod niya dahil sa mga matang nakasunod sa amin na para bang napakalaking kasalanan na makita kaming magkahawak kamay.

Bumaba ang tingin ko sa magkadaop naming palad at mas lalo pa niyang hinigpitan ang pagkakahawak doon nang akmang bibitawan ko.

Pakiramdam ko nangangamatis na ang mukha ko sa hiya. Hindi ko magawang tumingin sa kanya. Nakayuko lang ako the whole time na magkasama kami.

Hindi ko alam kung parte ito ng gusto niyang mangyari—iyong deal na sinasabi niya kaya hinayaan ko lang din kesa naman sa pilitin ko.

“Hayaan mo silang mag-overthink,” nahimigan ko ang tuwa sa boses niya. “Mga marites lang ‘yan."

Palihim akong natawa. Hindi ko inexpect na alam niya ang salitang 'yon na madalas kong naririnig sa mga millennial.

“Paano kung ipagkalat nila na—"

“Na may relasyon tayo?” pagpapatuloy niya. “That’s the plan, Lyl. Paniwalain natin sila. Kung anuman ang marinig mo, feign ignorance. Wala silang ambag sa buhay natin kaya sa akin ka lang mag-focus na magiging asawa mo.”

Mas lalo akong napayuko. Nahihiya ako knowing na magiging mag-asawa na kami sa mga susunod na araw kahit hindi naman talaga totoo.

Hindi ko alam kung tama pa ba 'tong pinasok ko pero nandito na eh, paninindigan ko na lang kesa pagsisihan ko, na ako rin naman ang nagdesisyon.

Hindi pa naman niya nasasabi sa akin ang mga kasunduan patungkol sa kasal kaya hihintayin ko na lang na siya mismo ang magsabi sa akin. Saka gusto ko talaga maisalba ang bahay at karinderya namin kasi ‘yon na lang ang natitirang alaala sa amin nina tatay at nanay. Hindi ko kayang mawala ‘yon.

“And start calling me Raze when there are people around,” aniya. “Or much better hubby, so I can call you wifey.”

“Ha?” nabingi yata ako sa sinabi niya. “Hubby?”

“Yes, wifey…”

Umangat ang tingin ko sa kanya at nakitang nakangiti ito—ng malapad to the point na naniningkit ang mga mata niya.

“H-Hindi pa naman tayo k-kasal kaya Lylia na lang o ‘di kaya—”

“Lyl,” mahinang bigkas niya na para bang tinuldakan na 'yon ang itatawag niya sa akin. “I prefer that pero kapag mag-asawa na tayo, ako ang masusunod sa kung anong itatawag ko sa’yo at itatawag mo sa akin that's why I want you to call me hubby.” He demanded kaya wala akong nagawa kundi tumango na lang.

“P-Pero paano kung maghinala sila kasi—”

“I told you, Lyl, hayaan mo sila. Sa akin ka lang mag-focus.”

Natikom ko ang bibig. “Sorry.” Napayuko ako.

Naramdaman kong hinaplos niya buhok ko at marahang pinisil ang kamay ko. “Nandito na tayo, patingin ng hawak mong papel.”

Binigay ko sa kanya ‘yon at siya na mismo ang pumila para sa akin. Akala ko bibitawan na niya ang kamay ko pero hinila niya ako palapit sa kanya.

“Sila na ba ni kapitan?” rinig kong bulong sa paligid.

“Eh ‘di ba kakauwi lang ni Kapitan?”

“Bakit may pahawak kamay?”

“Sila na yata, eh. Tingnan mo ang higpit ng pagkakahawak sa kanya ni Kapitan. Ayaw ng bitawan.”

“Baka naman siya ang inuwian ni Kapitan?”

Gaya ng sinabi ni Raze, hinayaan ko silang pagchismisan ako. Hindi pa naman below the belt ang usapan nila tungkol sa akin kaya nagpatay malisya na lang ako na parang walang naririnig.

“Lapit ka pa, baka masagi ka dyan.” Nanigas ako nang hapitin niya ang baywang ko. Pakiramdam ko nagtaasan ang dugo ko sa mukha dahil sa init.

Maraming nakapila sa window one dahil doon binabayaran ang gamot, eh si Raze nauna nang bayaran ang gamot kaya nandito kami sa window two para kunin 'yon.

“Wag kang lalayo.”

“Ha?” napatingala ako sa kanya at napapikit nang halikan niya ako sa buhok.

“Mukha silang bagong kasal,” bulong no’ng katabi namin. “Bagay naman sila, lahat magagandang tao.”

“Siguradong maganda ang magiging anak nila.”

“Oo nga naman.”

“Aanakan ko talaga.”

Hindi ko narinig ang binulong niya at nanatiling nakatingala sa kanya. Yumuko lang ako no’ng mangalay ang leeg ko. Ang tangkad niya, eh. Kung hindi ako nagkakamali, nasa 6’3 ang height niya. Paano naman ako na 5’5?

Pagkatapos naming kumuha ng gamot ay bumalik din kami sa kwarto ni Lira—at nadatnan namin silang nagtatawanan.

Natahimik lang sila no’ng makita nila kami na magkahawak kamay pa rin.

“Bababa lang ako ha? Bibili ako ng makakain natin,” paalam nito sa akin. “Mabilis lang.”

“S-Sige, m-mag ingat ka.”

“May gusto ba kayong ipabili? I can—”

“Kuya Kapitan ice cream!” sigaw ni Lira nang tanggalin niya ang oxygen at mabilis ding ibinalik.

“Pwede ba ‘yon sa kanya?” baling sa akin ni Raze.

Hindi ako nakasagot agad kasi hindi ko rin alam.

“I’ll ask the doctor na lang,” aniya. “Ikaw?” tukoy niya kay Love.

“Kahit anong chichirya na lang kapitan,” sagot nito kay Raze. “Samahan mo na rin ng softdrinks kung okay lang hehe.”

“Hoy, kayo…” saway ko sa kanila.

Siya na nga ‘to sumalo sa lahat tapos kung maka-demand naman ‘tong dalawa parang tropa lang kung kausapin si Raze. Baka kailangan kong ipaalala sa kanila na kapitan ang kinakausap nila.

“Okay lang,” nakangiting wika ni Raze sa akin. “I’ll go na ha? Ikaw? Wala kang ipapabili?”

“Uh, wala naman.” Hilaw ko itong nginitian.

“Walang kiss?”

“Ha?”

Natulala ako nang ilang segundo at napakurap nang isara niya ang pintuan.

Tama ba iyong narinig ko? Naghihingi siya ng kiss? Parte pa rin ba ‘yon ng deal namin?