ログインงานแต่งงานของเขากับเธอจัดขึ้นอย่างสวยงามในสวนของโรงแรมชื่อดัง บรรยากาศรายล้อมด้วยซุ้มดอกไม้สีขาวส่งกลิ่นหอมฟุ้งราวกับอยู่ในสวนสวรรค์เจ้าบ่าวรูปหล่อยืนมองเจ้าสาวคนสวยอย่างตกตะลึง เรือนร่างบอบบางสุดเย้ายวนในชุดเจ้าสาวสีขาวงาช้างแบบเกาะอกแหวกลึก กระโปรงบานฟูฟ่องปักดอกไม้และคริสตัลเกรดดีสมราคา ผมยาวมวยต่ำที่ต้นคอประดับดอกกุหลาบสีขาวและเวลเจ้าสาวลากยาวบนพื้น ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มเครื่องสำอางกำลังพอดีเน้นขับความงามตามธรรมชาติยิ่งทำให้เธองดงามราวเจ้าหญิงเจ้าบ่าวเจ้าสาวแลกแหวนแทนใจพร้อมคำปฏิญาณ ก่อนเจ้าบ่าวรูปหล่อจะประทับริมฝีปากจุมพิตเจ้าสาวราวกับตอกย้ำคำมั่นสัญญาว่าจะรักเธอคนเดียวตลอดไปประตูห้องหอในคฤหาสน์หลังใหญ่ของผู้เป็นเจ้าสาวปิดลง เจ้าบ่าวรูปหล่อก็ช้อนอุ้มเธอไปวางบนเตียงกว้างที่เต็มไปด้วยกลีบกุหลาบสีแดงแล้วตามขึ้นทาบทับ“วันนี้เมียพี่สวยจัง”“ชอบหรือคะ”“ชอบครับ”“ถ้าชอบก็...”คนตัวบางจับมือของเจ้าบ่าวขึ้นมาลูบไล้ใบหน้า ลามเลยมาที่ซอกคอและมาหยุดอยู่ที่หน้าอกอวบอิ่มเบียดกันจนชิดภายใต้ชุดเจ้าสาวแสนสวยดวงตาสองคู่มองสบกันอย่างหวานล้ำ มือใหญ่ออกแรงเคล้นคลึงเบา ๆ ทำเอาเจ้าสาวคนสวยหอบหายใ
เช้าที่สดใสในวันที่ปลอดโปร่ง หนุ่มสาวรีบตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปพบพ่อแม่ของเธอเพื่อปรึกษาเรื่องงานแต่งงาน แถมยังสั่งให้มะปรางอาบน้ำแต่งตัวให้น้องเกลเพราะจะพาไปรู้จักคุณตาคุณยายด้วยระหว่างที่กำลังกินอาหารเช้าอยู่นั้น ภรรยาเก่าของเขาก็เดินลงมาในสภาพชุดคลุมอาบน้ำเพียงตัวเดียว“คุณจะไปไหนคะเจน แต่งตัวเสียหล่อเชียว”“ผมจะพาน้องเกลไปไหว้พ่อแม่ของน้ำตาล”“ไปทำไมคะ ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน”สาวสวยชาวต่างชาติชักสีหน้าอย่างคนเอาแต่ใจ ครอบครัวของเธอมีเงิน มีหน้ามีตาและมีธุรกิจ แม้จะไม่ได้ร่ำรวยมหาศาลแต่มีทรัพย์สมบัติมากมาย จึงถูกเลี้ยงดูอย่างเอาแต่ใจไม่ต่างจากคนตรงหน้านัก“ทำไมจะไม่เกี่ยว น้ำตาลกำลังจะมาเป็นแม่ของน้องเกลแล้ว”“แม่หรือคะ พี่น้ำตาลจะมาเป็นแม่น้องเกลหรือคะ”คนตัวเล็กโพล่งถาม ทั้งยังเคียงคอราวกับกำลังคิดตามว่านาตาลีจะมาเป็นแม่ของตนเองได้อย่างไร ในเมื่อตนมีแม่อยู่แล้ว“ครับลูก พ่อกับพี่น้ำตาลเป็นแฟนกัน ถูกไหมครับ”“ถูกค่ะ”“เรารักกัน แล้วก็รักน้องเกลมากด้วย เข้าใจไหมครับ”“เข้าใจค่ะ”“คนเป็นแฟนกัน ก็ต้องแต่งงานกันถึงจะมาอยู่บ้านเดียวกันทุกวันได้โดยไม่มีใครว่า พ่อกับพี่น้ำตาลเลย
จุดหมายปลายทางของนาตาลีคือหอพักกลางเก่ากลางใหม่ที่เธอเคยขับรถมาส่งเพื่อนในกลุ่มเมื่อนานมาแล้ว จำเลขห้องได้คลับคล้ายคลับคลาจึงขึ้นไปเคาะประตูโดยที่ไม่ได้โทรบอกล่วงหน้า“น้ำตาล มาได้ไงเนี่ย”มยุราเบิกตากว้างด้วยความดีใจที่เห็นนาตาลี คิดว่าหลังจากที่เรียนจบแล้วเธออาจจะโดนถีบหัวส่งเพราะหมดความสำคัญอย่างที่กันติชาพูดเอาไว้“ขับรถออกมา ไม่รู้จะไปไหน นึกได้ว่าหอแกอยู่แถวนี้เลยแวะมาหา”“เข้ามาก่อนสิ ห้องเล็กเหมือนเดิมนะ”“แกเป็นไงบ้างมายด์ เจอกันตอบสอบก็แทบไม่ได้คุยกันเลย ตอนนั้นฉันเครียด ๆ ทั้งเรื่องสอบเรื่องจะปิดกล้อง สมองไม่มีคิดเรื่องอื่นเลย”“ฉันสบายดี กำลังหางานทำอยู่ นี่แม่บอกว่าถ้าหางานไม่ได้จะให้กลับไปหางานทำที่บ้านนอก”“อ้าว เหรอ อยากกลับหรือเปล่าล่ะ”“ไม่อยากหรอก บ้านนอกมันไม่เหมือนในกรุงเทพฯ งานดี ๆ เงินถึง ๆ มันไม่มีหรอกนะ แต่ดีอย่างที่ค่าครองชีพต่ำและไม่ต้องเสียค่าเช่าห้อง”“ฉันฝากงานให้แกดีไหม จบเกรดดี ๆ แบบแกนี่ฝากสบาย”“ที่ไหนเหรอ”“ก็บริษัทพ่อฉันไง แกอยากทำตำแหน่งอะไร บอกมาได้เลย เดี๋ยวฉันจัดการให้”“จะดีหรือน้ำตาล บริษัทแกไม่ได้เข้ากันง่าย ๆ นะ แล้วถ้าฉันใช้เส้นเข้าไปจะไม่โ
“น้องเกล ไม่ร้องนะคะ ตกใจหรือคะที่พ่อเสียงดัง”เธอวางคนตัวเล็กลงบนเตียง ก่อนจะหยิบทิชชูมาซับน้ำตาออกจากใบหน้ากลมป้อมให้อย่างอ่อนโยน รู้สึกสงสารเหลือเกิน อุตส่าห์ได้เจอแม่ แต่เหมือนว่าการที่แม่ของเธอกลับมาในครั้งนี้ ไม่ได้ต้องการมาหาเธออย่างที่ปากพูดสิ่งที่เรียกร้องมาทั้งหมดล้วนแล้วแต่อ้างความรู้สึกของลูกสาว แต่ที่ผ่านมาก็ไม่เห็นจะทำอะไรเพื่อลูกสาวคนนี้ เพราะถ้ารักลูกจริงคงจะพยายามทำทุกอย่างเพื่อรักษาครอบครัวไว้ตั้งแต่แรก ไม่ต่างคนต่างไปจนพบกับความล้มเหลวแล้วกลับมาเรียกร้องทุกอย่างคืนแบบนี้หรอก“ค่ะ พ่อดุน้องเกล”“ไม่ใช่นะคะ พ่อดุแม่น้องเกลต่างหาก แต่ดุเรื่องอะไร เราเป็นเด็ก อย่าไปอยากรู้เรื่องของผู้ใหญ่เลยนะคะ พี่น้ำตาลเด็กกว่าพ่อก็ยังไม่รู้เลย”“เราไม่รู้เหมือนกันเลยนะคะพี่น้ำตาล”“ใช่สิคะ ก็เรายังเป็นเด็ก ๆ กับสาว ๆ เหมือนกัน ไม่เหมือนพ่อหรอก ที่แก่แล้ว”“พ่อแก่แล้ว ฮ่า ๆ ๆ”คนตัวเล็กหัวเราะออกมาเมื่อพี่น้ำตาลบอกว่าพ่อของเธอแก่แล้ว ทั้งยังทำน้ำเสียงและใบหน้าล้อเลียนคนแก่อีกต่างหาก“เมื่อกี้กินข้าวอิ่มหรือยังคะ”“อิ่มแล้วค่ะ”“อิ่มจริงหรือ ถ้าอิ่ม พุงกลม ๆ นี่ต้องยื่นออกมาเท่าลูกแตง
แต่อย่าคิดว่าการที่คนสองคนตกลงจะแต่งงานกันมันจะเป็นฉากจบที่หวานชื่นเหมือนในนิยาย เมื่อเช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากที่เธอและเขาตื่นจากค่ำคืนแสนหวานหลังจบงานเลี้ยงปิดกล้องละคร เมื่อลงมาข้างล่างก็เจอกับเรื่องที่เซอร์ไพรส์กว่า“แองจี้ คุณมาได้ยังไง”ภรรยาเก่าของเขานั่งกอดกับมิเกลอยู่ในห้องนั่งเล่น ข้างกันมีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ถึงสามใบราวกับว่าเธอขนข้าวขนของจะมาอยู่ที่นี่ถาวรอย่างไรอย่างนั้นเมื่อเห็นผู้เป็นสามีเก่า เธอก็ถลาวิ่งเข้ามากอดเขาแน่น ๆ ร้องไห้น้ำตาอาบแก้มละล่ำละลักพูดออกมา“ฉันหย่ากับเขาแล้ว เขาทำร้ายฉัน”เขาดันเธอออกมาจากอ้อมกอด เลิกคิ้วสูงด้วยความตกใจในสิ่งที่เธอพูด“จริงหรือ”“ค่ะ ฉันหย่าแล้ว ลูกของฉันกับเขา เขาเอาไปดูแล ฉันเลยจะย้ายมาอยู่ที่นี่กับมิเกลและคุณ ให้โอกาส...”ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ คนตัวบางที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของเขาก็ขยับออกมาอยู่ในระดับสายตา แองเจลิน่าเบิกตากว้าง กวาดมองหญิงสาวแสนสวยตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนตวัดสายตามองสามีเก่าของตนอย่างไม่พอใจ“นี่ใคร”“น้ำตาล แฟนของผม น้ำตาลนี่แองจี้ แม่ของมิเกล”เจนณรงค์แนะนำให้ผู้หญิงสองคนรู้จักกัน แต่ไม่มีการกล่าวทักทายใด ๆ หลุดออ
“น้ำตาลคิดถึงพี่”คนตัวบางนอนมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่มีคนรักอยู่ในนั้น ดวงตากลมรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา คืนนี้ทั้งคู่ต้องนอนบ้านใครบ้านมันเพราะถูกผู้ใหญ่จับแยกหลังจากที่ทั้งคู่เป็นแฟนกันได้แค่วันเดียวเท่านั้น“พี่ก็คิดถึงน้ำตาล”“เราไม่น่าให้พี่ธีรู้เรื่องของเราเลยนะคะ พ่อแม่เลยจับเราแยกกันเลย”“ไม่รู้วันนี้ วันหน้าก็ต้องรู้ เพราะยังไงธีธัชก็ไม่ยอมเลิกยุ่งกับน้ำตาลอยู่ดี ยังไงน้ำตาลก็ต้องบอกเขาใช่ไหมว่าเราเป็นแฟนกัน หมอนั่นก็ต้องวิ่งโร่ไปฟ้องผู้ใหญ่อยู่ดีนั่นแหละครับ ความหมายเดียวกัน”“แม่ใจร้าย รู้ทั้งรู้ว่าน้ำตาลรักพี่เจน ยังมาแกล้งให้น้ำตาลทรมานอีก”คนปลายสายส่งยิ้มละมุนเมื่อคนตัวบางหลุดคำว่ารักออกมา“รักพี่มากเลยหรือ”“รักมากสิคะ”“ครับ พี่ก็รักน้ำตาลมากนะ”“พรุ่งนี้ถ้าเลิกกองเร็ว เราไปกินข้าวกันก่อนไหมคะแล้วค่อยกลับบ้าน น้ำตาลอยากอยู่กับพี่”“หมายถึงเปิดโรงแรมหรือ”คำพูดตรงไปตรงมาอย่างไม่ต้องแปลความให้ยุ่งยากเหมือนกับเธอทำเอาคนตัวบางหน้าแดงซ่าน ใครบอกว่าเธออยากแค่เปิดโรงแรมนอนกับเขาล่ะ เธอก็อยากกินข้าว อยากพูดคุย อยากกอด อยากจูบ แล้วก็อยาก “รัก” เขาให้หายคิดถึง“พี่เจน”“ใช่ไหม เปิด
นาตาลีปลุกให้เขาลงมาเปิดประตูให้ตั้งแต่เช้ามืดแม้จะได้นอนไปเพียงไม่กี่ชั่วโมง เช้านี้เป็นวิชาสำคัญที่จะขาดเรียนไม่ได้และเธอไม่อยากตื่นสายจนคนทั้งบ้านรู้ว่าเมื่อคืนเธอนอนอยู่กับเขาในขณะที่หนุ่มสาวเดินตามกันลงมา แม่บ้านที่ตื่นมาตรียมทำความสะอาดก็รีบหลบเข้าไปในมุมมืด ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่
เจนณรงค์ตักผัดผักรวมมิตรใส่จานให้นาตาลี รู้ทั้งรู้ว่าเธอกินยากและไม่ชอบผักที่มีสีเขียวแทบทุกชนิด เธอเหลือบมองเขาเล็กน้อยแล้วเขี่ยผักที่เขาตักให้ทิ้งแล้วกินแต่กุ้ง“กินผักเข้าไปด้วย เป็นเด็กหรือไงถึงเขี่ยผักทิ้ง”“น้ำตาลโตแล้วค่ะ แล้วก็ไม่ชอบกินผัก”เธอตวัดสายตามองเขาด้วยความไม่พอใจ ข่มขืนร่างกายเธอ
เจนณรงค์อุ้มลูกสาวเข้ามาในห้องนอนของตัวเองที่ตอนนี้ไร้ซึ่งเงาของคนตัวบางแล้ว เขานอนกอดลูกสาวบนเตียง ในขณะที่มืออีกข้างกดส่งข้อความหาอีกฝ่ายที่กล้าขัดคำสั่งของเขาแต่เธอก็ไม่ยอมอ่านเลยจนเวลาผ่านไปร่วมครึ่งชั่วโมงที่ลูกสาวหลับสนิท เขาจึงย่องออกไปโทรหาเธอที่ระเบียง“อยู่ไหน”“น้ำตาลกลับถึงคอนโดแล้ว”“ใ
เขาแค่นยิ้มขำเมื่อเห็นเธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับจำนวนเงินมหาศาลที่เขาเรียก“พี่จะเอาบ้านแบบนี้อีกหลังหรือไง แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นมันก็จบไปแล้ว มันไม่เกี่ยวกับพี่ด้วยซ้ำ”“ทำไมจะไม่เกี่ยว เธอทำร้ายแป้งก็เหมือนกับทำร้ายพี่ เธอรู้ดีว่าพี่รักแป้งมากแค่ไหน พี่ขอเธอแล้วว่าจะทำอะไรกับกวินก็ได้ แต่ห้ามแ







