Chapter 2

First Night

The elevator doors slid open with a soft chime, revealing a penthouse that took my breath away - not with warmth, but with the sheer, cold grandeur of it. High ceilings, marble floors that gleamed under soft recessed lighting, floor-to-ceiling windows framing the entire city like a glittering kingdom laid out at our feet. Everything was pristine, expensive, and utterly untouched. It felt less like a home and more like a museum beautiful to look at, but nowhere you could ever truly belong.

Tumayo ako roon sa pasukan, mahigpit na hawak ang maliit na maleta, at bigla akong nakaramdam ng paninikip ng dibdib.

'Jules, kaya mo'to okay? nag practice na tayo kagabi diba?' Napapailing nalang ako dahil sa kabang nararamdaman ko, kong ano-anu na ang naglalaro sa isip ko.

Ganito ba talaga siya ka yaman? Talagang maswerte ang magiging asawa niya — siyempre hindi ako 'yon — I'm just his wife on the contract.

Killian stepped past me, not glancing back. He loosened his tie with one sharp tug, his movements precise and impatient, as if every second spent standing still was a second wasted. His stride was long and confident, as if every inch of this place already belonged to him — which, of course, it did.

"This is the main living area," he said, his voice echoing slightly off the polished walls. "Kitchen is fully stocked. Staff comes in twice a week. Your room is upstairs."

Bahagyang gumaan ang loob ko. Salamat naman. Hiwalay kaming matutulog. Iyon lang naman ang inaasahan ko. Hindi kami totoong mag-asawa. Kontrata lang ito. Kasunduan. Kaya tama lang na may sarili akong kwarto - isang lugar kung saan makakahinga ako, kung saan hindi ko kailangang mag-ingat sa bawat salita at galaw.

Sumunod ako sa kanya pataas ng hagdan, ang tunog ng aking sapatos ay tila sumasabay sa tibok ng aking puso. He led me down a long hallway lined with closed doors, then stopped at the very last one at the end. He pushed it open and stepped aside.

I walked in, expecting something modest - perhaps a guest room, soft and quiet, where I could stay out of his way. But as I stepped across the threshold, I froze.

This was not a guest room.

Ito ang pinakamalaking kwartong nakita ko sa buong buhay ko. Yes,may master's bedroom kami but not like as huge as this. Malawak, maaliwalas, at punong-puno ng mamahaling kagamitan. Sa gitna ay isang napakalaking kama - kulay pilak at uling ang telang nakalatag, tila hinihintay kang pumasok. Sa kabilang dako ay may malaking bintana na nakabukas sa balkonahe. And along the sides... two rows of large wardrobes-facing each other, identical in size, seemingly meant for two people.

Dahan-dahan akong lumingon sa kanya.

"Nasaan po ang kwarto ko?" tanong ko, halos hindi marinig ang sariling boses.

Killian leaned against the doorframe, arms crossed over his chest, watching me with that unreadable, cool expression of his. "This is it."

Nanlaki ang mga mata ko. "Dito? Ibig sabihin... dito tayo? Tayo?! Akala ko ba contract lang? bakit same bedrooms?"

"There is no other bedroom allocated for us in this arrangement, Julianna."

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Hindi ko nabasa iyon sa kontrata. Hindi ko naisip na magkakasama kami sa iisang silid - sa iisang kama - gabi-gabi.

anak ng.... jusq naman bakit may pa same bedroom siyang nalalaman?

"Pero..." napalunok ako, naramdaman ko ang pag-init ng aking mukha. "May ibang kwarto naman siguro. Puwede akong doon. Oh, kahit sa couch kaya ko 'yon."

"There are guest rooms," he said flatly. "They are for guests. You are my wife. Not my guest. You sleep here."

"Hindi nabanggit ito sa kontrata," mariin kong wika.

"Read the fine print," he said calmly. "And understand this, appearances matter. Everything about this marriage is a performance. If we look like we are hiding something, questions will be raised. Speculation will follow. And I did not pay a fortune to silence rumors only to give them new life beneath my own roof."

Those words was cold, direct, devoid of any trace of pity pierced my heart. He was right. I signed the paper. I accepted every condition. And I needed this. My family needed this. I had no right to complain. I had no right to be angry. Because I had sold myself the moment I signed my name.

Huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang sarili. "Sige. Kung ganoon... what about us?"

Killian walked past me, tossed his suit jacket over the back of a chair, and sat down on the edge of the bed as if claiming it. He looked up at me, his gaze steady, unflinching, impossible to read.

"The bed is big enough for two people who hate each other," he said, his voice low and even. "Stay on your side. Do not touch me. Do not cross the line. And for God's sake - do not make this difficult."

Ang sakit ng mga salitang iyon. Dalawang taong nagkakainitan. Dalawang taong pinaglapit lamang ng pangangailangan at kapalaran.

"Tama," wika ko, mahina 'yon pero may diin. "I will stay on my side. I won't bother you. I won't approach you. Rest assured.."

"Good." Tumayo siya at dahan-dahang binuksan ang butones ng kanyang damit - sa harapan ko, na tila wala akong nakikita. "Rules for the room: No talking after ten unless necessary. No entering the bathroom while I am in there. Keep your things on your side. If you need anything - ask. Do not take liberties. We are not friends. We are barely even acquaintances. Do not forget that."

"Hindi ko makakalimutan," sabi ko at mabilis na pumasok sa banyo, isinara ang p***o at sumandal dito habang pinipilit na humupa ang kaba sa aking dibdib. Tumingin ako sa salamin - namumutla, tila takot sa lahat ng bagay na darating. Ano ang ginawa ko? Bakit pumayag ako sa ganitong kalagayan?

Nagbihis ako nang mabilis - sa pinakasimpleng damit na dala ko, walang palamuti, walang halong pagpapakitang-tao. Naghilamos, inayos ang buhok, at huminga nang malalim bago lumabas muli.

Nakahiga na siya sa kanyang panig. Nakatakip ng braso ang kanyang mga mata, tila pagod na pagod. Walang lingon. Walang salita. Para bang wala akong kasama. Para bang hangin lang ako sa kanyang paningin.

Dahan-dahan akong humiga sa kabilang dulo ng kama - malayo sa kanya, hangga't maaari, nang hindi nahuhulog. Napakalawak ng kama, ngunit tila napakaliit ng espasyong aming ginagalawan. Ang bawat galaw niya ay naririnig ko. Ang bawat paghinga niya ay tila bumabalik sa akin. Tahimik ang paligid, ngunit sa loob ng dibdib ko ay tila may bagyong nagngangalit.

Ilang sandali pa, nagsalita siya nang hindi tumitingin.

"Why did you agree to this?"

Natigilan ako. Hindi ko inaasahang magtatanong siya.

"Mahalaga ba?" sagot ko sa halip.

"It does to me. I want to know what I'm dealing with."

Tumingin ako sa kisame, sa dilim na tila yumayakap sa amin. "Huwag na nating pag-usapan. Napirmahan ko na. Nandito na ako. Gagampanan ko ang bahagi ko. Gagampanan mo rin ang sa iyo. Iyon lang ang mahalaga."

He turned his head then, and for the first time all night, he looked at me. His eyes were dark, unreadable, searching mine in the dim light.

"You gave up everything," he said quietly. "Your freedom. Your name. Your life. All for a debt you did not choose. Why?"

Dahan-dahan akong lumingon sa kanya.

"Because, I love my Dad, Killian. Handa akong ibigay ang lahat — kahit ang sarili ko — para sa kaniya. Mayroon ka bang handang isakripisyo nang ganoon? O baka wala kasi wala ka namang mahal nang ganoon?"

Natigilan siya. Tinitigan niya ako nang matagal, tila sinusuri kung nagsasabi ako ng totoo. May kumislap sa kanyang mga mata - ngunit nawala agad bago ko pa man matukoy kung ano iyon.

"Go to sleep," he said, turning away. "We have a long day tomorrow."

At iyon na. Wala nang kasunod. Pinatay niya ang ilaw at nanahimik muli ang silid.

Ngunit hindi ako nakatulog. Buong gabi, nakatingin lang ako sa kisame, binibilang ang bawat paghinga niya, bawat kaluskos ng kumot. Sa bawat galaw niya, naninigas ako. Sa bawat sandaling tila lalapit siya, lumalayo pa lalo ako. Napakalayo ng distansya sa pagitan namin — ilang pulgada lang ang layo ngunit tila magkabilang dulo ng mundo.

Kinaumagahan, nagising ako sa liwanag na tumatagos sa kurtina. Naninigas ang katawan, hindi makapagpahinga nang maayos dahil sa pag-iingat na huwag siyang mahawakan. Pagmulat ko ng mata... wala na siya sa kama.

Nakatayo siya sa gilid, bihis na bihis, inaayos ang kanyang kurbata. Tumingin siya sa akin - kalmado, walang emosyon, tila walang napag-usapan kagabi. Tila hindi kami magkasama sa iisang kama. Tila hindi ako nagpuyat sa kabilang dulo.

Umupo ako, hinila ang kumot sa aking dibdib. "Gising ka na?"

"Long enough," maikli niyang sagot. Tinitigan niya ako — mula ulo hanggang paa — bago magsalita sa tonong walang bahid ng pag-aalinlangan.

"Tonight," he said smoothly, "you make your debut."

Nanlaki ang aking mga mata. "Ano?"

"The Blackwood Annual Gala. Everyone will be there. Business partners. Rivals. Society. They will all be watching you, Julianna. Watching how you walk. How you speak. How you stand beside me. Remember everything I told you. Remember the rules. And do not - under any circumstances - make me regret bringing you."

Lumapit siya sa p***o at huminto, at lumingon sandali.

"Be ready by six," he said. "And Julianna... wear something befitting your name. You are Mrs. Blackwood now. Act like it."

Umalis na siya. Isinara ang p***o at naiwan akong mag-isa tumitibok nang mabilis ang puso, hindi alam kung matatakot ba o haharapin ang hamon.

But as I stood up and approached the window, gazing at the city waking up in the sunlight... I made a promise to myself. I would not fail. I would not be put to shame. Whatever happens tonight... I will handle it. Because I have no other choice.