เข้าสู่ระบบ“คุณแม่”ผมหันไปเจอคุณแม่กำลังเดินออกมาผมกับ ใบหน้าที่เศร้า
“นี่ลูกไม่รักแม่แล้วจริงๆใช่ไหม”คุณแม่เอ่ยถามด้วยเสียงสั่นคลอ
“ไม่ใช่อย่างนั้นครับคุณแม่”ผมเดินเข้าไปกอดคุณแม่
“แล้วทำไมไม่คิดจะบอกลาแม่เลย?”
“เออ...ผมกลัวว...”
“แม่ไม่ให้ไปใช่ไหม”ผมพยักหน้า
“แม่ขอโทษที่พูดแบบนั้นออกไป แต่แม่แค่เป็นห่วงลูกเท่านั้น”
“ครับผมเข้าใจ”
“อืม นั้นแม่ขออะไรอย่างได้ไหม”
“อะไรเหรอครับ”
“หลังจากเสร็จงานนี้ลูกกลับมาอยู่กับแม่นะ”
“ครับผมสัญญา”ผมจะทำเพื่อแม่ครับ
“ไปเถอะ”
“ผมไปก่อนนะครับสวัสดีครับ”ผมบอกลาแม่และพี่ใหญ่เสร็จก็รีบขึ้นเครื่องกลับทันที
โรงพยาบาล
หลังจากลงเครื่องมาผมก็รีบกลับมาหาเจ้าหญิงเทียน่าทันที แต่ตอนนี้เธอกำลังอยู่ในห้องไอซียูครับ ผมได้แต่เฝ้ามองเธอหน้าห้องเท่านั้น
“ลูกพ่ออย่าเป็นอะไรนะ”กษัตริย์เฮนรี่พูดขึ้นมา
“พี่เป็นยังไงบ้าง”
“หนักเลยว่ะ”
“แล้วมันเกิดขึ้นได้ยัง”
“คือ.....เธอทานอาหารที่น้องของเธอนำของมาเยี่ยมก็เลยเป็นแบบนี้”ผมได้ยินแล้วก็แปลกใจ
“เธอมีน้องสาวด้วยเหรอครับ”
“คนละแม่กันหนะ”
“แปลว่าเธอเป็นคนวางยาเหรอครับ”
“อันนี้พี่ก็ไม่แน่ใจ”
“ฮื่อๆ ท่านพ่อทีน่าไม่ได้ทำนะคะ”ผมหันไปเห็นเด็กสาวคนนึงกำลังนั่งร้องไห้
“ถ้าเทียน่าเป็นอะไรไปเธอต้องรับผิดชอบ!!!!”คนที่พูดคือกษัตริย์เฮนรี่
“ท่านพ่อ”
มันน่าแปลกจริงๆนะครับที่ดูเหมือนกษัตริย์เฮนรี่จะปกป้องเจ้าหญิงเทียน่าเป็นพิเศษ ทั้งๆที่เด็กสาวคนเมื่อกี้ก็เป็นลูกเขาท่านเหมือนกัน
30 นาที ผ่านไป
มีรถเข็นออกมาจากห้องไอซียู และมาหยุดตรงหน้ากษัตริย์เฮนรี่
“โธ่ลูกพ่อออ...”
“ท่านพี่”
“คุณหมอครับเป็นยังไงบ้างครับ”ผมเดินเข้าไปถามคุณหมอที่เดินออกมา
“ปลอดภัยแล้วครับ ดีนะครับที่ล้างท้องทันถ้าไม่ทันถึงตายได้เลยนะครับ”
“ตาย!!!!”กษัตริย์เฮนรี่พูดขึ้นด้วยความตกใจพร้อมหันไปมองเจ้าหญิงทีน่า
“ท่านพ่อลูกไม่ได้ทำท่านพี่จริงๆ”
“พาตัวทีน่าออกให้ห่างจากเทียน่าเดียวนี้”
“ท่านพ่อออ” พูดจบมีทหารมาลากตัวเจ้าหญิงทีน่าออกจากร่างเจ้าหญิงเทียน่าทันที
“ต่อไปนี้ห้ามใครเข้าห้องเทียน่าเด็ดขาด!!!ยกเว้นข้ากับบอร์ดี้การ์ดคนนั้น”กษัตริย์เฮนรี่พูดพลางชี้มาทางผม
ห้องพักฟื้น
ผมและกษัตริย์เฮนรี่นั่งรอเจ้าหญิงเทียน่าฟื้น
“ท่านครับผมขอโทษนะครับที่ทำใหเกิดเรื่องแบบนี้”ผมพูดขึ้นมา
“ไม่เป็นไรเจ้าไม่ผิดหรอก เจ้าไม่อยู่หนิ คนที่ผิดควรเป็นเรามากกว่า ขนาดเทียน่าอยู่ข้างๆเราแท้ๆเรายังปกป้องเทียน่าไม่ได้เลย”กษัตริย์เฮนรี่พูดพร้อมกับก้มหน้า
“อะ..ทะท่านพ่อ”เจ้าหญิงเทียน่าตื่นขึ้นมาพอดี
“ลูกของพ่อค่อยๆลุกนะ”กษัตริย์เฮนรี่เข้ามาประคองเทียน่า
“ท่านพ่ออย่าโทษตัวเองเลยค่ะ”
“พ่อขอโทษ”
“ท่านพ่อ หนูไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ”
“อ้าวว คุณ...”เธอหันหน้ามาทักทายผม
“เป็นไงบ้างครับ”
“ก็ดี แต่ถ้ามีคุณคงดีกว่านี้”
“...........”
“เออ...หมายถึงคุณอาจจะช่วยฉันไว้ได้ไง”
“อ่ออครับบ”
“เออ...ท่านพ่อค่ะ แล้วทีน่าหละค่ะ”
“พ่อไล่กลับไปแล้ว กล้าดียังไงมาทำกับลูกพ่อยังงี้”
“ท่านพ่อ อย่าบอกนะคะว่าท่านพ่อต่อว่าทีน่า”
“ท่านพ่อ!!!!”
“ก็ทีน่าทำให้ลูกพ่อเจ็บตัวหนิ”
“อาจจะไม่ใช่ฝีมือทีน่าก็ได้นะคะ”
“คุณช่วยไปตามทีน่าให้ฉันหน่อยได้ไหม”
“เอออ....”ผมหันไปมองกษัตริย์เฮนรี่ กษัตริย์เฮนรี่พยักหน้าตอบ
“ครับ”ผมเลยออกไปตามเจ้าหญิงทีน่าที่โดนจับแยกอยู่อีกห้องนึงและพาเธอมาเจอเจ้าหญิงเทียน่า
“ท่านพี่....ฟึ่บบบ”เธอวิ่งเข้ากอดเจ้าหญิงเทียน่าทันที
“ท่านพี่หนูขอโทษ แต่หนูไม่ได้ทำจริงๆนะ”
“โธ่น้องพี่ พี่รู้ว่าเธอไม่ทำพี่หรอก”
“แต่ท่านพ่อไม่เชื่อ”
“เหอะ มาถึงเจ้าก็ฟ้องลูกข้าเลยนะ”
“ท่านพ่อ!!!!”
“แต่ลูกไม่ทำจริงๆหนิท่านพ่อ”
“แล้วมันยาพิษมันเข้าไปอยู่ในอาหารได้อย่างไร”
“ท่านพ่อไม่เอาน่า ทีน่ากลัวหมดแล้วว”
“ฮื่อๆ”
“เห็นไหมท่านพ่อ”เจ้าหญิงเทียน่าเธอหันไปดุกษัตริย์เฮนรี่ ดูท่าทางเธอจะรักเจ้าหญิงทีน่าน่าดู ผมเห็นแล้วอดคิดถึงน้องเล็กไม่ได้เลย
“ลูกก็ให้ท้ายนาง”
ผมปล่อยให้ทั้ง3คุยกันไปสักพัก เลยออกมาคุยกับรุ่นพี่ของผมของนอก
“เจ้าหญิงเป็นไงบ้าง”รุ่นพี่ผมหันมาถามผม
“ปกติครับ เธอดูปกติ”
“เห้อออ....ตอนที่นายไม่อยู่รู้ไหมเกิดเรื่องมากมาย”
“เรื่องอะไรเหรอครับ”
“นางกลัวผู้ชายทุกคน”ผมได้ยินสิ่งที่รุ่นพี่พูดถึงกับอดสงสัยไม่ได้เพราะเธอดูปกติมากจริงๆ ทั้งๆที่เธอโดนเรื่องราวร้ายๆมาตั้งเยอะ
บทที่ 8 สัญญาผมจะนั่งทานข้าวกับคุณทุกวันวังของกษัตริย์เฮนรี่“ท่านพ่อ...ลูกคิดถึงท่านพี่”“................”กษัตริย์เฮนรี่ได้แต่มองและเงียบ“ท่านพ่อลูกขอไปหาท่านพี่ได้ไหม”“ไม่ได้!!!!!!”กษัตริย์เฮนรี่ตะคอกใส่เจ้าหญิงทีน่า“ท่านพ่อพูดกับลูกดีๆก็ได้หนิค่ะ?”“ข้าพูดดีแล้วว!!! จนกว่าเรื่องทุกอย่างจะคลีคลายเจ้าห้ามติดต่อพี่ของเจ้าเด็ดขาด!!!นี่คือคำสั่ง”“ท่านพ่อแต่!!!!”กษัตริย์เฮนรี่พูดจบก็เดินออกจากห้องท่านที“ลูกคิดถึงท่านพี่ยังไงลูกจะไปหาท่านพี่ให้ได้!!!”บ้านพัก“คุณมาทานด้วยกันสิ”บนโต๊ะมีอาหารเต็มไปหมด เธอนั่งมองอาหารสลับกับผม ก่อนที่จะชวนผมให้ไปทานอาหารกับเธอ“ไม่เป็นไรครับ”“มาเถอะน่า อีกอย่างฉันไม่อยากนั่งทานข้าวคนเดียว” “เออ......”“เดียวฉันไปหยิบจานให้นะ” เธอลุกขึ้นเดินตรงไปที่ห้องครัว“ไม่เป็นไรครับเดียวผมไปหยิบเอง”เธอไม่ฟังคำพูดของผม เธอรีบเดินไปหยิบจานและวางลงทันที“โห....ทำไมน่ากินจังง”ผมเปิดอาหารที่ปิดออก บนโต๊ะมีอาหารเต็มไปหมดและน่ากินมาก เป็นอาหารที่กษัตริย์เฮนรี่ส่งมาให้ผม“ลองชิมดูสิครับบ”“อืมม..”เธอลังเลว่าจะกินของตรงหน้าดีไหม ผมเลยนึกขึ้นมาได้เธอโดนวางยามาหลายครั้ง
บทที่ 7 ผมบอกแล้วไงว่าผมจะดูแลคุณ สวนดอกไม้ เธอเดินมาบอกผมว่าเธอขอไปดูส่วนดอกไม้ที่ข้างๆสระว่ายน้ำหน่อยได้ไหม ผมเลยอนุญาตแต่ผมก็แอบตามเธอไปนะครับ เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้น “สวยจังงง หอมอีกด้วยย” “เอ๊ะดอกนั้นก็สวยหนิ โอ้ย”ไม่ทันไรผมได้ยินเสียงของเธอร้องดังออกมาผมเลยรีบวิ่งเข้าไปหาเธอทันที “เป็นไรเหรอป่าวครับ” “ป่าวหนะ ฉันแค่ก้าวพลาดไปนิดหน่อย” “ผมขอดูหน่อย”ผมเลยก้มลงนั่งแล้วหยิบข้อเท้าเธอขึ้นมาดู เห็นรอยเชือกแล้วมันสงสารเธอขึ้นมาอีกครั้ง “ไปทายาหน่อยนะครับ” “ไม่เป็นไรหรอกแค่นี้เอง หนักกว่านี้ฉันก็โดนมาแล้ว.....”สิ่งที่เธอพูดมันเหมือนกับความเคยชินที่เธอโนดระทำมาตลอด “แต่...” “เออ...คุณมานั่งคุยเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”หลังจากนั้นผมก็ประคองเธอมานั่งศาลาข้างๆสวนดอกไม้ “เออ....ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ” “ได้สิ” “คุณโดนแบบนี้มานานยัง” “ตั้งแต่จำความได้ฉันกับท่านแม่ของฉันถูกกลั้นแกล้งมาตลอดแต่พอท่านแม่ฉันได้สิ้นใจไป ฉันก็โดนหนักก
บทที่ 6 บ้านอันไกลแสนไกลรุ่งเช้า “กรี๊ดดด...นี่มันอะไรกันนน”อยู่ๆก็มีผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามากับเจ้าหญิงทีน่า “ท่านพี่ท่านจะเสียงดังทำไม” “ท่านแม่ดูสิค่ะ ลูกสุดที่รักของท่านพ่อทำตัวหน้าไม่อาย”เสียงดังเอ๊ะอะโวยวายทำให้ผมที่นอนกอดกับเจ้าหญิงเทียน่าบนเตียงตื่นขึ้นมา “ท่านแม่”เจ้าหญิงเทียน่าเห็นคนตรงหน้าทำให้เธอตกอกตกใจ “หึ ทำตัวหน้าไม่อายเหมือนกับแม่เจ้าไม่มีผิด” “ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ” “ไม่ใช่อย่างนั้นแล้วมันยังไง?”ราชินีหันมาพูดกับผม เธอมองผมด้วยสายตาที่ไม่ดีหนัก “ขอโทษครับ เธอแค่ฝะ...” “สนิทกันมากสินะ ถึงเรียกเจ้าหญิงอย่างกับท่านพี่เป็นคนธรรมดา” “ขอโทษครับ” “พอได้แล้วค่ะ นี่พอร์ชเพื่อนของลูกเอง” “หึ เพื่อนเหรอคนอย่างเธอมีเพื่อนด้วยเหรออ?”ดูออกทันทีเลยครับว่าราชินีไม่ชอบเจ้าหญิงเทียน่า “หึ ท่านพี่ไม่เจอกันนานรู้สึกเปลี่ยนไปเยอะเลยนะคะ”“เทลน่าหยุดได้แล้ว”“ท่านพ่อ...”“ทุกคนออกไป เหลือแค่พอร์ช”“ท่านพ่อ!!!”เจ้าหญิงเทลน่าเอ๊ะอะโวยวาย
บทที่ 5 ต่อจากนี้คุณอยู่ที่ไหนก็ปลอดภัย เพราะผมจะอยู่กับคุณ“ผมไม่เข้าใจ เธอก็ดูปกติดีหนิ”ผมพูดขึ้นเพราะสงสัย ทั้งๆที่เธอดูปกติ ย้อนไปอาทิตย์ก่อน“ทำไมทำหน้าแบบนั้นหล่ะ”กษัตริย์เฮนรี่เดินเข้ามาแล้วนั่งลงข้างเจ้าหญิงเทียน่า“ป่าวค่ะ”“ท่านพ่อพอร์ชจะกลับมาตอนไหนค่ะ”“พ่อก็ไม่แน่ใจเหมือนกันทำไมเหรอ”“เอออ...หนูแค่ไม่อยากอยู่กับคนอื่น หนูกลัวค่ะท่านพ่อหนูกลัวว”“หนูรู้สึกเขาเป็นคนแรกที่มาช่วยหนู แม้อาจจะไม่ทันก็เถอะ”เธอพูดพลางคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ“โธ่...ลูกพ่อไม่ต้องกลัวนะพ่ออยู่ตรงนี้”กษัตริย์เฮนรี่โอบกอดเจ้าหญิงเทียน่า“ท่านพ่อ.....????”“เออ..วันนี้พ่อจะให้ราเชนมาเฝ้าลูกนะ”“ท่านพ่ออยู่กับลูกไม่ได้เหรอค่ะ”“พ่อก็อยากจะอยู่แต่วันนี้พ่อมีเรื่องต้องไปสะสาง”“ค่ะ”ตกดึกกษัตริย์เฮนรี่ได้กลับไปยังที่วังของเขาและปล่อยให้องครักษ์คนสนิทของกษัตริย์ดูแลเจ้าหญิงเทียน่“กรี๊ดดดด~~~อย่าเข้ามานะ ฮือๆฉันกลัวแล้วววว ฮือๆๆ”เจ้าหญิงเทียร้องออกมาทุกครั้งที่เจอพวกองครักษ์“ขนาดฉัน นางยังกลัวเลย”รุ่นพี่ของผมเล่าให้ฟัง“ฉันยังแปลกใจเวลาเธออยู่กับนายเธอดูปกติมากๆ”รุ่นพี่ของผมหันหน้ามามองผมพลางแปลกใจ
บทที่ 4 ถ้ามีคุณคงดีกว่านี้“คุณแม่”ผมหันไปเจอคุณแม่กำลังเดินออกมาผมกับ ใบหน้าที่เศร้า“นี่ลูกไม่รักแม่แล้วจริงๆใช่ไหม”คุณแม่เอ่ยถามด้วยเสียงสั่นคลอ“ไม่ใช่อย่างนั้นครับคุณแม่”ผมเดินเข้าไปกอดคุณแม่“แล้วทำไมไม่คิดจะบอกลาแม่เลย?”“เออ...ผมกลัวว...”“แม่ไม่ให้ไปใช่ไหม”ผมพยักหน้า“แม่ขอโทษที่พูดแบบนั้นออกไป แต่แม่แค่เป็นห่วงลูกเท่านั้น”“ครับผมเข้าใจ”“อืม นั้นแม่ขออะไรอย่างได้ไหม”“อะไรเหรอครับ”“หลังจากเสร็จงานนี้ลูกกลับมาอยู่กับแม่นะ”“ครับผมสัญญา”ผมจะทำเพื่อแม่ครับ “ไปเถอะ”“ผมไปก่อนนะครับสวัสดีครับ”ผมบอกลาแม่และพี่ใหญ่เสร็จก็รีบขึ้นเครื่องกลับทันทีโรงพยาบาลหลังจากลงเครื่องมาผมก็รีบกลับมาหาเจ้าหญิงเทียน่าทันที แต่ตอนนี้เธอกำลังอยู่ในห้องไอซียูครับ ผมได้แต่เฝ้ามองเธอหน้าห้องเท่านั้น“ลูกพ่ออย่าเป็นอะไรนะ”กษัตริย์เฮนรี่พูดขึ้นมา“พี่เป็นยังไงบ้าง”“หนักเลยว่ะ”“แล้วมันเกิดขึ้นได้ยัง”“คือ.....เธอทานอาหารที่น้องของเธอนำของมาเยี่ยมก็เลยเป็นแบบนี้”ผมได้ยินแล้วก็แปลกใจ“เธอมีน้องสาวด้วยเหรอครับ”“คนละแม่กันหนะ”“แปลว่าเธอเป็นคนวางยาเหรอครับ”“อันนี้พี่ก็ไม่แน่ใจ”“ฮื่อๆ ท่านพ่อทีน่าไม่ไ
บทที่ 3 เรื่องที่ต้องเข้าใจระหว่างที่ผมนั่งคุยกับเจ้าหญิงเทียน่า ระหว่างนั้นกษัตริย์เฮนรี่ก็เดินเข้ามาพอดี “ท่านพ่อ”เธอว่างช้อนลงทันที “เทียน่าลูกรัก ฟึ่บ”กษัตริย์เฮนรี่พูดจบก็เดินเข้ามากอดเทียน่าทันที “ฮื่อออ ท่านพ่อหนูกลัววว”เธอโอบกอดกษัตริย์เฮนรี่พร้อมทั้งน้ำตา “โธ่ลูกรัก พ่อขอโทษ” “ฮื่อๆ” “ลูกไม่ต้องห่วงนะ พ่อจะจับคนที่มันคิดจะทำร้ายลูกมาให้ได้!!!!!”เธอพยักหน้าตอบรับ ผมเห็นรู้สึกได้ทันทีเลยว่าทั้ง 2 รักกันมาก แล้วใครกันกล้าใจร้ายกับเธอได้ขนาดนี้ “กริ้งๆ”เสียงโทรศัพท์ผมแจ้งเตือน “ถึงเวลาแล้วเหรอ”กษัตริย์เฮนรี่หันมาถามผม “ครับท่าน” “อืมไปเถอะ” “คุณจะไปไหน?”เธอหันมาถามผม “ผมมีธุระ แต่เดียวผมจะรีบกลับมา” “ไม่เป็นไรนะลูกเดียวพอร์ชกลับมา” “จริงนะ”แววตาของเธอเศร้าลงอีกครั้ง “คุณไม่ต้องกลัวนะ ผมรีบทำธุระแล้วจะรีบกลับมาหาคุณทันทีผมสัญญา”ผมเดินไปหาเธอแล้วพูดกับเธอ “สัญญานะคะ” “สัญญา”







