เข้าสู่ระบบระหว่างที่ผมนั่งคุยกับเจ้าหญิงเทียน่า ระหว่างนั้นกษัตริย์เฮนรี่ก็เดินเข้ามาพอดี
“ท่านพ่อ”เธอว่างช้อนลงทันที
“เทียน่าลูกรัก ฟึ่บ”กษัตริย์เฮนรี่พูดจบก็เดินเข้ามากอดเทียน่าทันที
“ฮื่อออ ท่านพ่อหนูกลัววว”เธอโอบกอดกษัตริย์เฮนรี่พร้อมทั้งน้ำตา
“โธ่ลูกรัก พ่อขอโทษ”
“ฮื่อๆ”
“ลูกไม่ต้องห่วงนะ พ่อจะจับคนที่มันคิดจะทำร้ายลูกมาให้ได้!!!!!”เธอพยักหน้าตอบรับ ผมเห็นรู้สึกได้ทันทีเลยว่าทั้ง 2 รักกันมาก แล้วใครกันกล้าใจร้ายกับเธอได้ขนาดนี้
“กริ้งๆ”เสียงโทรศัพท์ผมแจ้งเตือน
“ถึงเวลาแล้วเหรอ”กษัตริย์เฮนรี่หันมาถามผม
“ครับท่าน”
“อืมไปเถอะ”
“คุณจะไปไหน?”เธอหันมาถามผม
“ผมมีธุระ แต่เดียวผมจะรีบกลับมา”
“ไม่เป็นไรนะลูกเดียวพอร์ชกลับมา”
“จริงนะ”แววตาของเธอเศร้าลงอีกครั้ง
“คุณไม่ต้องกลัวนะ ผมรีบทำธุระแล้วจะรีบกลับมาหาคุณทันทีผมสัญญา”ผมเดินไปหาเธอแล้วพูดกับเธอ
“สัญญานะคะ”
“สัญญา”
สนามบินประเทศเวเนซุเอลา
“พี่ผมฝากดูแลเธอด้วยนะครับเดียวผมจะรีบกลับไป”ผมบอกรุ่นพี่คนสนิทของกษัตริย์เฮนรี่
“เห้อออ เออๆ พูดเป็น100ครั้งแล้ว ฉันรู้แล้วน่า”
“ครับ ผมไปก่อนนะครับ”
“อืม”
ดอนเมือง
ผมลงเครื่องมาได้สักพักก็หันไปเห็นน้องเล็กกำลังยืนทะเลาะกับพี่ใหญ่ 2คนนี้ยังเหมือนเดิมเลยจริงๆแหะ☺️
“ตารองง”คุณแม่เดินเข้ามากอดผมทันที
“พี่รองงงง”
“พี่รองดูพี่ใหญ่สิครับ!!!”มาถึงก็ฟ้องเลยนะ
“ดูฉันทำไมฉันหล่อใช่ไหม!!!”
“แหวะจะอ้วก”
“555555พอๆ”ผมหัวเราะออกมา เพราะทั้งคู่ทะเลาะกันเป็นเรื่องปกติ
“ตารองแม่คิดถึงลูกมากนะ”
“สวัสดีครับคุณแม่ สวัสดีครับคุณพ่อ”
“ผมก็คิดถึงทุกคนครับ”
“สวัสดีค่ะ”คนนี้คงจะเป็นแฟนตารองสินะ
“สวัสดีครับบ คนนี้เหรอ”
“ใช่ครับคนนี้สวยไหมล้า”
“เทสดีนะเนี่ยยย”
“ฝากน้องพี่ด้วยนะ”ผมหันไปพูดกับแฟนของน้องเล็ก
“น้องพี่มันไม่รู้จักโตสักที”
“5555ค่ะ”
“พี่รอง!!!!”55555ก็มันจริงนิครับ แต่ว่าไปน้องเล็กเราแต่งงานคนแรกเลยแหะ
บ้านตระกูลวิทยาโสภานนท์
หลังจากที่ผมได้เข้าไปคุยกับคุณพ่อคุณแม่เรื่องที่จะต้องทำงานให้กษัตริย์เฮนรี่ ใช่ครับคำตอบเหมือนเดิมคือไม่อนุญาต(ใครอยากรู้ว่าเราพูดว่าอะไรกันให้ไปอ่านได้ในเรื่อง Achoo! แพ้รักให้กับคุณหมอ)แต่รอบนี้หนักหน่อยครับ เห้ออแล้วผมจะทำยังไงดี
“ก๊อกๆ”ผมเดินมาเค๊าะประตูห้องพี่ใหญ่
“อ้าวเข้ามาสิ”
“มีอะไร”พี่ใหญ่ถามผม
“คือ..เมื่อไหร่พี่จะแต่งงาน?”ผมเอ่ยถาม
“เหอะแกเอากับเขาด้วยเหรอหื้มม เดียวก็โดนเหมือนไอ่แสบหรอก.....”พ่อหนุ่มเย็นชาประจำตระกูลของเรา ผมเป็นห่วงพี่ใหญ่จริงๆ
“5555ผมล้อเล่นครับบ ผมถามจริงๆพี่ไม่คิดจะแต่งงานจริงๆเหรอ”ผมเอ่ยถามอีกครั้ง
“แกจะให้ฉันแต่งกับใครอีกอย่างทุกวันนี้งานก็เยอะพอแล้ว”จริงครับ พี่ใหญ่บ้างานมากกก (อย่าว่าพี่เลยตัวเองก็ไม่แพ้กัน5555)
“กับลูกพีชไง”
“เหอะ.....ลูกพีชหนะเขาไม่ได้ชอบฉัน”
“ใครบอกครับเนี่ยย ลูกพีชเขาชอบพี่ที่สุด พี่เชื่อผมสิเพราะผมสนิทกับเธอ”
“😒”
“จริงครับบ”ผมพยายามทำหน้าจริงจัง
“ว่าแต่มีอะไร”เห้อออ อุส่าห์จะเข้ามาแค่คุยให้สบายใจแต่กลับโดนพี่ใหญ่จับได้สะงั้น
“เห้ออ ผมไม่เคยปิดบังพี่ได้เลยจริงๆนะ”
“คือ...”ผมเลยเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเจ้าหญิงเทียน่าและเรื่องที่ผมไปคุยกับคุณแม่มา
“รอบนี้หนักเลยนะ”พี่ใหญ่พูดขึ้น
“ใช่ครับ”
“จริงๆฉันเข้าใจทั้งนายและก็แม่”
“นี่ รองฟังพี่นะคุณแม่เขาเป็นห่วงรองมาก เวลามีข่าวไม่ดีต่างๆคุณแม่นอนไม่เคยหลับสักครั้ง”ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคุณแม่เป็นห่วงผมมากขนาดนี้ ผมคิดว่าคุณแม่แค่เห็นว่ามันเป็นงานอันตราย เลยไม่อยากให้ผมเข้าไปยุ่ง ได้ยินจากพี่ใหญ่ก็แอบรู้สึกผิดกับคุณแม่
“จริงเหรอครับพี่ใหญ่”
“อืม พี่เลยอยากพูดให้รองเข้าใจคุณแม่ไง”
“ส่วนรอง พี่ก็เข้าใจรองเช่นกัน”
“แล้วพี่ว่าผมควรทำยังไงดีครับ”
“ถ้าเป็นพี่ พี่จะทำเหมือนที่รองทำ”
“ยังไงครับ”
“รองรับปากกับเขาไว้แล้วหนิถูกไหม และอีกอย่างรองบอกว่าเธอน่าสงสารเธออยู่ตัวคนเดียวเป็นพี่ พี่ก็จะไปช่วยเธอ”ผมฟังพี่ใหญ่ก็ได้แต่เงียบ มันจริงอย่างที่พี่ใหญ่พูดทุกอย่าง ใช่ครับผมรับปากเขาไว้แล้ว เพราะฉะนั้น
“รองไม่ต้องห่วงเรื่องคุณแม่หรอกเดียวพี่จะช่วยพูดกับท่านให้เอง”
“ขอบคุณครับพี่ใหญ่”ผมสบายใจขึ้นมานิดนึงครับ แค่พี่ใหญ่เข้าใจผม ผมก็ดีใจมากที่สุดเลยครับ
หลังจากงานแต่งได้สิ้นสุดลงผมก็กะว่าจะมาคุยกับคุณแม่อีกรอบ
“กริ้งๆ”เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
“ว่าไงครับพี่”รุ่นพี่ผมโทรมา
“เจ้าหญิงเทียน่าโดนวางยา”คำพูดของรุ่นพี่ของผมมันทำให้ผมหยุดชะงักทันที
“ห้ะ มันเกิดขึ้นได้ไง”
“คือ.....”
“ผมจะรีบกลับไปครับ”ผมเลยตัดสินใจวิ่งกลับไปที่ห้องแล้วเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าทันที
“ต้องไปแล้วเหรอ”พี่ใหญ่เดินมาถามผม
“ใช่ครับ พอดีเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยครับ”
“ไปเถอะเดียวพี่คุยกับแม่ให้เอง”พี่ใหญ่เดินมาตบไหล่ผม ผมพยักรับ
“ครอบคุณครับพี่ใหญ่ผมไปก่อนนะครับ”ต้องขอบคุณพี่ใหญ่จริงๆที่เข้าใจผม
“อืม”ผมรีบออกจากบ้านทันที เรื่องนี้เดียวผมค่อยเคลียร์ที่หลังแต่ตอนนี้มีเรื่องเกิดขึ้นกับเจ้าหญิงเทียน่าผมต้องรีบกับไปดูเธอก่อน โธ่เว้ยยย ขออย่าให้เธอเป็นอะไรเลย
“ไปไม่คิดจะลาแม่เลยเหรอตารอง?”
บทที่ 8 สัญญาผมจะนั่งทานข้าวกับคุณทุกวันวังของกษัตริย์เฮนรี่“ท่านพ่อ...ลูกคิดถึงท่านพี่”“................”กษัตริย์เฮนรี่ได้แต่มองและเงียบ“ท่านพ่อลูกขอไปหาท่านพี่ได้ไหม”“ไม่ได้!!!!!!”กษัตริย์เฮนรี่ตะคอกใส่เจ้าหญิงทีน่า“ท่านพ่อพูดกับลูกดีๆก็ได้หนิค่ะ?”“ข้าพูดดีแล้วว!!! จนกว่าเรื่องทุกอย่างจะคลีคลายเจ้าห้ามติดต่อพี่ของเจ้าเด็ดขาด!!!นี่คือคำสั่ง”“ท่านพ่อแต่!!!!”กษัตริย์เฮนรี่พูดจบก็เดินออกจากห้องท่านที“ลูกคิดถึงท่านพี่ยังไงลูกจะไปหาท่านพี่ให้ได้!!!”บ้านพัก“คุณมาทานด้วยกันสิ”บนโต๊ะมีอาหารเต็มไปหมด เธอนั่งมองอาหารสลับกับผม ก่อนที่จะชวนผมให้ไปทานอาหารกับเธอ“ไม่เป็นไรครับ”“มาเถอะน่า อีกอย่างฉันไม่อยากนั่งทานข้าวคนเดียว” “เออ......”“เดียวฉันไปหยิบจานให้นะ” เธอลุกขึ้นเดินตรงไปที่ห้องครัว“ไม่เป็นไรครับเดียวผมไปหยิบเอง”เธอไม่ฟังคำพูดของผม เธอรีบเดินไปหยิบจานและวางลงทันที“โห....ทำไมน่ากินจังง”ผมเปิดอาหารที่ปิดออก บนโต๊ะมีอาหารเต็มไปหมดและน่ากินมาก เป็นอาหารที่กษัตริย์เฮนรี่ส่งมาให้ผม“ลองชิมดูสิครับบ”“อืมม..”เธอลังเลว่าจะกินของตรงหน้าดีไหม ผมเลยนึกขึ้นมาได้เธอโดนวางยามาหลายครั้ง
บทที่ 7 ผมบอกแล้วไงว่าผมจะดูแลคุณ สวนดอกไม้ เธอเดินมาบอกผมว่าเธอขอไปดูส่วนดอกไม้ที่ข้างๆสระว่ายน้ำหน่อยได้ไหม ผมเลยอนุญาตแต่ผมก็แอบตามเธอไปนะครับ เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้น “สวยจังงง หอมอีกด้วยย” “เอ๊ะดอกนั้นก็สวยหนิ โอ้ย”ไม่ทันไรผมได้ยินเสียงของเธอร้องดังออกมาผมเลยรีบวิ่งเข้าไปหาเธอทันที “เป็นไรเหรอป่าวครับ” “ป่าวหนะ ฉันแค่ก้าวพลาดไปนิดหน่อย” “ผมขอดูหน่อย”ผมเลยก้มลงนั่งแล้วหยิบข้อเท้าเธอขึ้นมาดู เห็นรอยเชือกแล้วมันสงสารเธอขึ้นมาอีกครั้ง “ไปทายาหน่อยนะครับ” “ไม่เป็นไรหรอกแค่นี้เอง หนักกว่านี้ฉันก็โดนมาแล้ว.....”สิ่งที่เธอพูดมันเหมือนกับความเคยชินที่เธอโนดระทำมาตลอด “แต่...” “เออ...คุณมานั่งคุยเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”หลังจากนั้นผมก็ประคองเธอมานั่งศาลาข้างๆสวนดอกไม้ “เออ....ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ” “ได้สิ” “คุณโดนแบบนี้มานานยัง” “ตั้งแต่จำความได้ฉันกับท่านแม่ของฉันถูกกลั้นแกล้งมาตลอดแต่พอท่านแม่ฉันได้สิ้นใจไป ฉันก็โดนหนักก
บทที่ 6 บ้านอันไกลแสนไกลรุ่งเช้า “กรี๊ดดด...นี่มันอะไรกันนน”อยู่ๆก็มีผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามากับเจ้าหญิงทีน่า “ท่านพี่ท่านจะเสียงดังทำไม” “ท่านแม่ดูสิค่ะ ลูกสุดที่รักของท่านพ่อทำตัวหน้าไม่อาย”เสียงดังเอ๊ะอะโวยวายทำให้ผมที่นอนกอดกับเจ้าหญิงเทียน่าบนเตียงตื่นขึ้นมา “ท่านแม่”เจ้าหญิงเทียน่าเห็นคนตรงหน้าทำให้เธอตกอกตกใจ “หึ ทำตัวหน้าไม่อายเหมือนกับแม่เจ้าไม่มีผิด” “ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ” “ไม่ใช่อย่างนั้นแล้วมันยังไง?”ราชินีหันมาพูดกับผม เธอมองผมด้วยสายตาที่ไม่ดีหนัก “ขอโทษครับ เธอแค่ฝะ...” “สนิทกันมากสินะ ถึงเรียกเจ้าหญิงอย่างกับท่านพี่เป็นคนธรรมดา” “ขอโทษครับ” “พอได้แล้วค่ะ นี่พอร์ชเพื่อนของลูกเอง” “หึ เพื่อนเหรอคนอย่างเธอมีเพื่อนด้วยเหรออ?”ดูออกทันทีเลยครับว่าราชินีไม่ชอบเจ้าหญิงเทียน่า “หึ ท่านพี่ไม่เจอกันนานรู้สึกเปลี่ยนไปเยอะเลยนะคะ”“เทลน่าหยุดได้แล้ว”“ท่านพ่อ...”“ทุกคนออกไป เหลือแค่พอร์ช”“ท่านพ่อ!!!”เจ้าหญิงเทลน่าเอ๊ะอะโวยวาย
บทที่ 5 ต่อจากนี้คุณอยู่ที่ไหนก็ปลอดภัย เพราะผมจะอยู่กับคุณ“ผมไม่เข้าใจ เธอก็ดูปกติดีหนิ”ผมพูดขึ้นเพราะสงสัย ทั้งๆที่เธอดูปกติ ย้อนไปอาทิตย์ก่อน“ทำไมทำหน้าแบบนั้นหล่ะ”กษัตริย์เฮนรี่เดินเข้ามาแล้วนั่งลงข้างเจ้าหญิงเทียน่า“ป่าวค่ะ”“ท่านพ่อพอร์ชจะกลับมาตอนไหนค่ะ”“พ่อก็ไม่แน่ใจเหมือนกันทำไมเหรอ”“เอออ...หนูแค่ไม่อยากอยู่กับคนอื่น หนูกลัวค่ะท่านพ่อหนูกลัวว”“หนูรู้สึกเขาเป็นคนแรกที่มาช่วยหนู แม้อาจจะไม่ทันก็เถอะ”เธอพูดพลางคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ“โธ่...ลูกพ่อไม่ต้องกลัวนะพ่ออยู่ตรงนี้”กษัตริย์เฮนรี่โอบกอดเจ้าหญิงเทียน่า“ท่านพ่อ.....????”“เออ..วันนี้พ่อจะให้ราเชนมาเฝ้าลูกนะ”“ท่านพ่ออยู่กับลูกไม่ได้เหรอค่ะ”“พ่อก็อยากจะอยู่แต่วันนี้พ่อมีเรื่องต้องไปสะสาง”“ค่ะ”ตกดึกกษัตริย์เฮนรี่ได้กลับไปยังที่วังของเขาและปล่อยให้องครักษ์คนสนิทของกษัตริย์ดูแลเจ้าหญิงเทียน่“กรี๊ดดดด~~~อย่าเข้ามานะ ฮือๆฉันกลัวแล้วววว ฮือๆๆ”เจ้าหญิงเทียร้องออกมาทุกครั้งที่เจอพวกองครักษ์“ขนาดฉัน นางยังกลัวเลย”รุ่นพี่ของผมเล่าให้ฟัง“ฉันยังแปลกใจเวลาเธออยู่กับนายเธอดูปกติมากๆ”รุ่นพี่ของผมหันหน้ามามองผมพลางแปลกใจ
บทที่ 4 ถ้ามีคุณคงดีกว่านี้“คุณแม่”ผมหันไปเจอคุณแม่กำลังเดินออกมาผมกับ ใบหน้าที่เศร้า“นี่ลูกไม่รักแม่แล้วจริงๆใช่ไหม”คุณแม่เอ่ยถามด้วยเสียงสั่นคลอ“ไม่ใช่อย่างนั้นครับคุณแม่”ผมเดินเข้าไปกอดคุณแม่“แล้วทำไมไม่คิดจะบอกลาแม่เลย?”“เออ...ผมกลัวว...”“แม่ไม่ให้ไปใช่ไหม”ผมพยักหน้า“แม่ขอโทษที่พูดแบบนั้นออกไป แต่แม่แค่เป็นห่วงลูกเท่านั้น”“ครับผมเข้าใจ”“อืม นั้นแม่ขออะไรอย่างได้ไหม”“อะไรเหรอครับ”“หลังจากเสร็จงานนี้ลูกกลับมาอยู่กับแม่นะ”“ครับผมสัญญา”ผมจะทำเพื่อแม่ครับ “ไปเถอะ”“ผมไปก่อนนะครับสวัสดีครับ”ผมบอกลาแม่และพี่ใหญ่เสร็จก็รีบขึ้นเครื่องกลับทันทีโรงพยาบาลหลังจากลงเครื่องมาผมก็รีบกลับมาหาเจ้าหญิงเทียน่าทันที แต่ตอนนี้เธอกำลังอยู่ในห้องไอซียูครับ ผมได้แต่เฝ้ามองเธอหน้าห้องเท่านั้น“ลูกพ่ออย่าเป็นอะไรนะ”กษัตริย์เฮนรี่พูดขึ้นมา“พี่เป็นยังไงบ้าง”“หนักเลยว่ะ”“แล้วมันเกิดขึ้นได้ยัง”“คือ.....เธอทานอาหารที่น้องของเธอนำของมาเยี่ยมก็เลยเป็นแบบนี้”ผมได้ยินแล้วก็แปลกใจ“เธอมีน้องสาวด้วยเหรอครับ”“คนละแม่กันหนะ”“แปลว่าเธอเป็นคนวางยาเหรอครับ”“อันนี้พี่ก็ไม่แน่ใจ”“ฮื่อๆ ท่านพ่อทีน่าไม่ไ
บทที่ 3 เรื่องที่ต้องเข้าใจระหว่างที่ผมนั่งคุยกับเจ้าหญิงเทียน่า ระหว่างนั้นกษัตริย์เฮนรี่ก็เดินเข้ามาพอดี “ท่านพ่อ”เธอว่างช้อนลงทันที “เทียน่าลูกรัก ฟึ่บ”กษัตริย์เฮนรี่พูดจบก็เดินเข้ามากอดเทียน่าทันที “ฮื่อออ ท่านพ่อหนูกลัววว”เธอโอบกอดกษัตริย์เฮนรี่พร้อมทั้งน้ำตา “โธ่ลูกรัก พ่อขอโทษ” “ฮื่อๆ” “ลูกไม่ต้องห่วงนะ พ่อจะจับคนที่มันคิดจะทำร้ายลูกมาให้ได้!!!!!”เธอพยักหน้าตอบรับ ผมเห็นรู้สึกได้ทันทีเลยว่าทั้ง 2 รักกันมาก แล้วใครกันกล้าใจร้ายกับเธอได้ขนาดนี้ “กริ้งๆ”เสียงโทรศัพท์ผมแจ้งเตือน “ถึงเวลาแล้วเหรอ”กษัตริย์เฮนรี่หันมาถามผม “ครับท่าน” “อืมไปเถอะ” “คุณจะไปไหน?”เธอหันมาถามผม “ผมมีธุระ แต่เดียวผมจะรีบกลับมา” “ไม่เป็นไรนะลูกเดียวพอร์ชกลับมา” “จริงนะ”แววตาของเธอเศร้าลงอีกครั้ง “คุณไม่ต้องกลัวนะ ผมรีบทำธุระแล้วจะรีบกลับมาหาคุณทันทีผมสัญญา”ผมเดินไปหาเธอแล้วพูดกับเธอ “สัญญานะคะ” “สัญญา”







