เข้าสู่ระบบ“ผมไม่เข้าใจ เธอก็ดูปกติดีหนิ”ผมพูดขึ้นเพราะสงสัย ทั้งๆที่เธอดูปกติ
ย้อนไปอาทิตย์ก่อน
“ทำไมทำหน้าแบบนั้นหล่ะ”กษัตริย์เฮนรี่เดินเข้ามาแล้วนั่งลงข้างเจ้าหญิงเทียน่า
“ป่าวค่ะ”
“ท่านพ่อพอร์ชจะกลับมาตอนไหนค่ะ”
“พ่อก็ไม่แน่ใจเหมือนกันทำไมเหรอ”
“เอออ...หนูแค่ไม่อยากอยู่กับคนอื่น หนูกลัวค่ะท่านพ่อหนูกลัวว”
“หนูรู้สึกเขาเป็นคนแรกที่มาช่วยหนู แม้อาจจะไม่ทันก็เถอะ”เธอพูดพลางคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ
“โธ่...ลูกพ่อไม่ต้องกลัวนะพ่ออยู่ตรงนี้”กษัตริย์เฮนรี่โอบกอดเจ้าหญิงเทียน่า
“ท่านพ่อ.....????”
“เออ..วันนี้พ่อจะให้ราเชนมาเฝ้าลูกนะ”
“ท่านพ่ออยู่กับลูกไม่ได้เหรอค่ะ”
“พ่อก็อยากจะอยู่แต่วันนี้พ่อมีเรื่องต้องไปสะสาง”
“ค่ะ”
ตกดึก
กษัตริย์เฮนรี่ได้กลับไปยังที่วังของเขาและปล่อยให้องครักษ์คนสนิทของกษัตริย์ดูแลเจ้าหญิงเทียน่
“กรี๊ดดดด~~~อย่าเข้ามานะ ฮือๆฉันกลัวแล้วววว ฮือๆๆ”เจ้าหญิงเทียร้องออกมาทุกครั้งที่เจอพวกองครักษ์
“ขนาดฉัน นางยังกลัวเลย”รุ่นพี่ของผมเล่าให้ฟัง
“ฉันยังแปลกใจเวลาเธออยู่กับนายเธอดูปกติมากๆ”รุ่นพี่ของผมหันหน้ามามองผมพลางแปลกใจ กับสิ่งที่เกิดขึ้น
“แล้วอีกอย่างนะเธอจะฝันร้ายทุกคืน”
“เอออ...พี่ครับแล้วเธอได้เข้าพบจิตแพทย์บ้างไหม”เพราะสิ่งที่เธอเจอมาผมคิดว่ามันหนักเกืนกว่าที่เธอจะรับไหว
“เข้าสิ”
“แล้วเธอจะมีทางหายไหมครับ”
“มีสิ แต่อาจจะต้องใช้เวลาและ...”รุ่นพี่พูดพลางหันมาสบตาผม
“อะไรเหรอครับ”
“ใช้นาย”
“ผม?”
“ใช่เพราะนายเป็นคนเดียวที่เธอไว้ใจที่สุดในตอนนี้”
หลังจากรุ่นพี่พูดจบผมก็ได้นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนเวลาผ่านไปสักพัก
“อ้าวว ท่านเฮนรี่”
“เรากลับก่อนนะ ฝากลูกสาวเราด้วย”
“ครับ”
“ฝากพี่สาวของฉันด้วยนะคะ คุณบอร์ดี้การ์ด”ทีน่าพูดพลางส่งยิ้มให้กับผม ผมก็ได้แต่ก้มหน้า
หลังจากทั้งคู่ออกไปผมเลยเดินเข้าห้องไปหาเจ้าหญิงเทียน่า
“.........”ผมเข้าห้องไป แล้วสังเกตเห็นเจ้าหญิงเทียน่ากำลังก้มหน้าก้มตา
“เป็นอะไรเหรอป่าวครับ”
“เอออ..ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”
“เดียวพรุ่งนี้คุณก็ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วนะครับ”
“จริงเหรอคะ”
“ทำไมเหรอครับ ไม่ดีใจเหรอครับ”
“ค่ะ แค่รู้สึกอยู่ที่นี้แล้วปลอดภัย”
“คุณไม่ต้องกลัวนะครับ เพราะต่อจากนี้คุณอยู่ที่ไหนก็ปลอดภัย เพราะผมจะอยู่กับคุณ”
“เอออ.....”คำพูดของผมทำให้เจ้าหญิงเทียน่าตกใจเล็กน้อย
“เอออ...แล้วคุณไปธุระมาเป็นไงบ้างค่ะ”
“ก็ดีครับ น้องชายผมเขาแต่งงานหนะครับเลยต้องกลับไปหน่อย”
“อ่อ...ค่ะ”
“เอออ...คุณเทียน่าเคยไปประเทศไทยไหมครับ”
“ไม่ค่ะฉันไม่เคยไปที่ไหนทั้งนั้นไกลสุดก็คงเป็นที่โดนจับไปขังนั้นแหละค่ะ”เธอพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก เพราะตลอดชีวิตเธอต้องอยู่แบบหลบๆซ่อนๆ โธ่....เธอยิ่งพูดผมยิ่งรู้สึกอยากพาเธอออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกเลยครับ
“เออ...ไว้มีโอกาสผมคุณไปประเทศที่ผมอยู่นะครับ”
“จริงนะคะ คุณสัญญาแล้วนะคะ”คำพูดของผมทำให้เธอกลับมายิ้มได้อีกครั้ง
“จริงครับ ผมสัญญา”
หลังจากที่ผมกับเธอได้คุยกันสักพัก เจ้าหญิงเทียน่าเธอรู้สึกสบายใจขึ้นอย่างมาก จนทำให้วันนี้เธอนอนหลับอย่างสนิท ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้รุ่นพี่บอกกับผมว่าเธอหลับๆตื่นๆ
“กรี๊ดด อย่าทำอะไรนะ ฉันขอ ฉันกลัวแล้วววว”อยู่ๆเธอก็เผลอละเมอขึ้นจนทำให้ผมลุกขึ้นมาดู
“คุณๆ คุณๆ”
“ฮื่อๆฉันเจ็บบบ ฮื่อออๆ”
“ฟึ่บบบ..”ผมคว้าเจ้าหญิงเทียน่าเข้ามากอดทันที
“ปล่อยฉัน ปล่อยย”เธอพยายามสบัดผมออกจากอ้อมกอดแต่ก็ทำไม่ได้
“ผมเองคุณ ผมเองง”เจ้าหญิงเทียน่าเริ่มได้สติขึ้น
“คุณ.....????ฮื่อออๆๆๆ ฉันกลัว ฉันกลัวจริงๆ”เธอร้องไห้ออกมา
“ไม่ต้องกลัวผมอยู่ตรงนี้”
“คุณจะไม่ไปไหนจริงๆใช่ไหม”เธอพูดพลางหันมาสบตาผม ตอนนั้นแววตาเธอเศร้ามาก
“ครับ ผมจะไม่ไปไหน”
หลังจากนั้นเจ้าหญิงเทียน่าก็เผลอหลับในขณะที่อยู่ในอ้อมกอดของผม
เทียน่า
[ฉันรู้สึกถูกชะตากับชายคนนี้ยังไงไม่รู้ วันแรกที่เจอกันเขาเป็นคนมาช่วยฉันเอาไว้ เขาเป็นบอร์ดี้การ์ดคนเดียวที่มาช่วยฉันสำเร็จ เขาเป็นคนเดียวที่ฉันรู้สึกปลอดภัยทุกครั้งที่อยู่ใกล้ๆ เขาเป็นคนเดียวที่ชิมอาหารให้ฉัน และเขาเป็นคนเดียวที่ฉันคุยด้วยแล้วสบายใจที่สุด]
บทที่ 8 สัญญาผมจะนั่งทานข้าวกับคุณทุกวันวังของกษัตริย์เฮนรี่“ท่านพ่อ...ลูกคิดถึงท่านพี่”“................”กษัตริย์เฮนรี่ได้แต่มองและเงียบ“ท่านพ่อลูกขอไปหาท่านพี่ได้ไหม”“ไม่ได้!!!!!!”กษัตริย์เฮนรี่ตะคอกใส่เจ้าหญิงทีน่า“ท่านพ่อพูดกับลูกดีๆก็ได้หนิค่ะ?”“ข้าพูดดีแล้วว!!! จนกว่าเรื่องทุกอย่างจะคลีคลายเจ้าห้ามติดต่อพี่ของเจ้าเด็ดขาด!!!นี่คือคำสั่ง”“ท่านพ่อแต่!!!!”กษัตริย์เฮนรี่พูดจบก็เดินออกจากห้องท่านที“ลูกคิดถึงท่านพี่ยังไงลูกจะไปหาท่านพี่ให้ได้!!!”บ้านพัก“คุณมาทานด้วยกันสิ”บนโต๊ะมีอาหารเต็มไปหมด เธอนั่งมองอาหารสลับกับผม ก่อนที่จะชวนผมให้ไปทานอาหารกับเธอ“ไม่เป็นไรครับ”“มาเถอะน่า อีกอย่างฉันไม่อยากนั่งทานข้าวคนเดียว” “เออ......”“เดียวฉันไปหยิบจานให้นะ” เธอลุกขึ้นเดินตรงไปที่ห้องครัว“ไม่เป็นไรครับเดียวผมไปหยิบเอง”เธอไม่ฟังคำพูดของผม เธอรีบเดินไปหยิบจานและวางลงทันที“โห....ทำไมน่ากินจังง”ผมเปิดอาหารที่ปิดออก บนโต๊ะมีอาหารเต็มไปหมดและน่ากินมาก เป็นอาหารที่กษัตริย์เฮนรี่ส่งมาให้ผม“ลองชิมดูสิครับบ”“อืมม..”เธอลังเลว่าจะกินของตรงหน้าดีไหม ผมเลยนึกขึ้นมาได้เธอโดนวางยามาหลายครั้ง
บทที่ 7 ผมบอกแล้วไงว่าผมจะดูแลคุณ สวนดอกไม้ เธอเดินมาบอกผมว่าเธอขอไปดูส่วนดอกไม้ที่ข้างๆสระว่ายน้ำหน่อยได้ไหม ผมเลยอนุญาตแต่ผมก็แอบตามเธอไปนะครับ เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้น “สวยจังงง หอมอีกด้วยย” “เอ๊ะดอกนั้นก็สวยหนิ โอ้ย”ไม่ทันไรผมได้ยินเสียงของเธอร้องดังออกมาผมเลยรีบวิ่งเข้าไปหาเธอทันที “เป็นไรเหรอป่าวครับ” “ป่าวหนะ ฉันแค่ก้าวพลาดไปนิดหน่อย” “ผมขอดูหน่อย”ผมเลยก้มลงนั่งแล้วหยิบข้อเท้าเธอขึ้นมาดู เห็นรอยเชือกแล้วมันสงสารเธอขึ้นมาอีกครั้ง “ไปทายาหน่อยนะครับ” “ไม่เป็นไรหรอกแค่นี้เอง หนักกว่านี้ฉันก็โดนมาแล้ว.....”สิ่งที่เธอพูดมันเหมือนกับความเคยชินที่เธอโนดระทำมาตลอด “แต่...” “เออ...คุณมานั่งคุยเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”หลังจากนั้นผมก็ประคองเธอมานั่งศาลาข้างๆสวนดอกไม้ “เออ....ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ” “ได้สิ” “คุณโดนแบบนี้มานานยัง” “ตั้งแต่จำความได้ฉันกับท่านแม่ของฉันถูกกลั้นแกล้งมาตลอดแต่พอท่านแม่ฉันได้สิ้นใจไป ฉันก็โดนหนักก
บทที่ 6 บ้านอันไกลแสนไกลรุ่งเช้า “กรี๊ดดด...นี่มันอะไรกันนน”อยู่ๆก็มีผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามากับเจ้าหญิงทีน่า “ท่านพี่ท่านจะเสียงดังทำไม” “ท่านแม่ดูสิค่ะ ลูกสุดที่รักของท่านพ่อทำตัวหน้าไม่อาย”เสียงดังเอ๊ะอะโวยวายทำให้ผมที่นอนกอดกับเจ้าหญิงเทียน่าบนเตียงตื่นขึ้นมา “ท่านแม่”เจ้าหญิงเทียน่าเห็นคนตรงหน้าทำให้เธอตกอกตกใจ “หึ ทำตัวหน้าไม่อายเหมือนกับแม่เจ้าไม่มีผิด” “ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ” “ไม่ใช่อย่างนั้นแล้วมันยังไง?”ราชินีหันมาพูดกับผม เธอมองผมด้วยสายตาที่ไม่ดีหนัก “ขอโทษครับ เธอแค่ฝะ...” “สนิทกันมากสินะ ถึงเรียกเจ้าหญิงอย่างกับท่านพี่เป็นคนธรรมดา” “ขอโทษครับ” “พอได้แล้วค่ะ นี่พอร์ชเพื่อนของลูกเอง” “หึ เพื่อนเหรอคนอย่างเธอมีเพื่อนด้วยเหรออ?”ดูออกทันทีเลยครับว่าราชินีไม่ชอบเจ้าหญิงเทียน่า “หึ ท่านพี่ไม่เจอกันนานรู้สึกเปลี่ยนไปเยอะเลยนะคะ”“เทลน่าหยุดได้แล้ว”“ท่านพ่อ...”“ทุกคนออกไป เหลือแค่พอร์ช”“ท่านพ่อ!!!”เจ้าหญิงเทลน่าเอ๊ะอะโวยวาย
บทที่ 5 ต่อจากนี้คุณอยู่ที่ไหนก็ปลอดภัย เพราะผมจะอยู่กับคุณ“ผมไม่เข้าใจ เธอก็ดูปกติดีหนิ”ผมพูดขึ้นเพราะสงสัย ทั้งๆที่เธอดูปกติ ย้อนไปอาทิตย์ก่อน“ทำไมทำหน้าแบบนั้นหล่ะ”กษัตริย์เฮนรี่เดินเข้ามาแล้วนั่งลงข้างเจ้าหญิงเทียน่า“ป่าวค่ะ”“ท่านพ่อพอร์ชจะกลับมาตอนไหนค่ะ”“พ่อก็ไม่แน่ใจเหมือนกันทำไมเหรอ”“เอออ...หนูแค่ไม่อยากอยู่กับคนอื่น หนูกลัวค่ะท่านพ่อหนูกลัวว”“หนูรู้สึกเขาเป็นคนแรกที่มาช่วยหนู แม้อาจจะไม่ทันก็เถอะ”เธอพูดพลางคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ“โธ่...ลูกพ่อไม่ต้องกลัวนะพ่ออยู่ตรงนี้”กษัตริย์เฮนรี่โอบกอดเจ้าหญิงเทียน่า“ท่านพ่อ.....????”“เออ..วันนี้พ่อจะให้ราเชนมาเฝ้าลูกนะ”“ท่านพ่ออยู่กับลูกไม่ได้เหรอค่ะ”“พ่อก็อยากจะอยู่แต่วันนี้พ่อมีเรื่องต้องไปสะสาง”“ค่ะ”ตกดึกกษัตริย์เฮนรี่ได้กลับไปยังที่วังของเขาและปล่อยให้องครักษ์คนสนิทของกษัตริย์ดูแลเจ้าหญิงเทียน่“กรี๊ดดดด~~~อย่าเข้ามานะ ฮือๆฉันกลัวแล้วววว ฮือๆๆ”เจ้าหญิงเทียร้องออกมาทุกครั้งที่เจอพวกองครักษ์“ขนาดฉัน นางยังกลัวเลย”รุ่นพี่ของผมเล่าให้ฟัง“ฉันยังแปลกใจเวลาเธออยู่กับนายเธอดูปกติมากๆ”รุ่นพี่ของผมหันหน้ามามองผมพลางแปลกใจ
บทที่ 4 ถ้ามีคุณคงดีกว่านี้“คุณแม่”ผมหันไปเจอคุณแม่กำลังเดินออกมาผมกับ ใบหน้าที่เศร้า“นี่ลูกไม่รักแม่แล้วจริงๆใช่ไหม”คุณแม่เอ่ยถามด้วยเสียงสั่นคลอ“ไม่ใช่อย่างนั้นครับคุณแม่”ผมเดินเข้าไปกอดคุณแม่“แล้วทำไมไม่คิดจะบอกลาแม่เลย?”“เออ...ผมกลัวว...”“แม่ไม่ให้ไปใช่ไหม”ผมพยักหน้า“แม่ขอโทษที่พูดแบบนั้นออกไป แต่แม่แค่เป็นห่วงลูกเท่านั้น”“ครับผมเข้าใจ”“อืม นั้นแม่ขออะไรอย่างได้ไหม”“อะไรเหรอครับ”“หลังจากเสร็จงานนี้ลูกกลับมาอยู่กับแม่นะ”“ครับผมสัญญา”ผมจะทำเพื่อแม่ครับ “ไปเถอะ”“ผมไปก่อนนะครับสวัสดีครับ”ผมบอกลาแม่และพี่ใหญ่เสร็จก็รีบขึ้นเครื่องกลับทันทีโรงพยาบาลหลังจากลงเครื่องมาผมก็รีบกลับมาหาเจ้าหญิงเทียน่าทันที แต่ตอนนี้เธอกำลังอยู่ในห้องไอซียูครับ ผมได้แต่เฝ้ามองเธอหน้าห้องเท่านั้น“ลูกพ่ออย่าเป็นอะไรนะ”กษัตริย์เฮนรี่พูดขึ้นมา“พี่เป็นยังไงบ้าง”“หนักเลยว่ะ”“แล้วมันเกิดขึ้นได้ยัง”“คือ.....เธอทานอาหารที่น้องของเธอนำของมาเยี่ยมก็เลยเป็นแบบนี้”ผมได้ยินแล้วก็แปลกใจ“เธอมีน้องสาวด้วยเหรอครับ”“คนละแม่กันหนะ”“แปลว่าเธอเป็นคนวางยาเหรอครับ”“อันนี้พี่ก็ไม่แน่ใจ”“ฮื่อๆ ท่านพ่อทีน่าไม่ไ
บทที่ 3 เรื่องที่ต้องเข้าใจระหว่างที่ผมนั่งคุยกับเจ้าหญิงเทียน่า ระหว่างนั้นกษัตริย์เฮนรี่ก็เดินเข้ามาพอดี “ท่านพ่อ”เธอว่างช้อนลงทันที “เทียน่าลูกรัก ฟึ่บ”กษัตริย์เฮนรี่พูดจบก็เดินเข้ามากอดเทียน่าทันที “ฮื่อออ ท่านพ่อหนูกลัววว”เธอโอบกอดกษัตริย์เฮนรี่พร้อมทั้งน้ำตา “โธ่ลูกรัก พ่อขอโทษ” “ฮื่อๆ” “ลูกไม่ต้องห่วงนะ พ่อจะจับคนที่มันคิดจะทำร้ายลูกมาให้ได้!!!!!”เธอพยักหน้าตอบรับ ผมเห็นรู้สึกได้ทันทีเลยว่าทั้ง 2 รักกันมาก แล้วใครกันกล้าใจร้ายกับเธอได้ขนาดนี้ “กริ้งๆ”เสียงโทรศัพท์ผมแจ้งเตือน “ถึงเวลาแล้วเหรอ”กษัตริย์เฮนรี่หันมาถามผม “ครับท่าน” “อืมไปเถอะ” “คุณจะไปไหน?”เธอหันมาถามผม “ผมมีธุระ แต่เดียวผมจะรีบกลับมา” “ไม่เป็นไรนะลูกเดียวพอร์ชกลับมา” “จริงนะ”แววตาของเธอเศร้าลงอีกครั้ง “คุณไม่ต้องกลัวนะ ผมรีบทำธุระแล้วจะรีบกลับมาหาคุณทันทีผมสัญญา”ผมเดินไปหาเธอแล้วพูดกับเธอ “สัญญานะคะ” “สัญญา”







