บทที่ 2 สัญญา

บทที่ 2 สัญญา

งานของผมคือการเป็นหน่วยรบพิเศษประจำประเทศเวเนซุเอลา หรือที่ทุกคนเรียกกันว่าหน่วยซีล การจะมาหน่วยรบพิเศษมันไม่ได้อย่างที่ทุดคนคิดต้องฝึกหลายๆอย่างไม่ว่าจะเป็นทางน้ำทางไฟทางอากาศหรือภาคพื้นดินบ้างคนเสียชีวิตระหว่างฝึกก็มี

จริงๆการได้มาทำสิ่งๆ นี้ที่บ้านของผมไม่เห็นด้วยนักหรอก เพราะมันอันตรายมากและที่สำคัญแทบจะไม่ได้กลับบ้านเลยด้วยซ้ำมีครั้งนึงผมเคยไปเป็นสายลับให้กับทางการเพื่อจับแก๊งค้ายาแสบติดที่มีชื่อเสียงและเกือบเอาชีวิตกลับมาไม่รอด เลยทำให้คุณแม่เคยขอมาคุยกับหัวหน้าของผมเพื่อให้เขาไล่ผมออกเพื่อจะให้ผมไม่ต้องทำงานนี้อีกแต่ทำไงได้ผมพยายามอธิบายให้คุณแม่และคุณพ่อฟังว่ามันเป็นสิ่งที่ผมรักคุณแม่เลยอนุญาต

            หลังจากที่ผมได้บอกลาครอบครัวและกลับมาทำงานอย่างจริงจังไม่กี่เดือนรุ่นพี่ของผมที่เป็นคนสนิทของกษัตริย์เฮนรี่ได้มาขอร้องให้ผมไปเป็นบอร์ดี้การ์ดให้กับลูกของท่านหน่อย ตอนแรกผมก็ปฏิเสธเพราะผมไม่อยากเข้าไปยุ่งแต่รุ่นพี่ผมอธิบายให้ฟังว่าเธอคือลูกนอกสมรสของกษัตริย์เฮนรี่และตอนนี้เธอถูกผู้รายจำตัวยังตามหาไม่เจอ

   “นี่ไง”เขาเอารูปของเจ้าหญิงเทียน่าให้ผมดู เธอดูน่ารักสดใสมาก แต่แววตาของเธอกลับมีแต่ความเศร้า 

            “ตกลงผมรับงานนี้ครับ”ผมตอบตกลงทันที ไม่ใช่เพราะผมเห็นหน้าเธอนะครับ ผมคิดว่าเธอน่าสงสาร เธอต้องเสียแม่ตั้งแต่ตอนเด็กๆและอีกทั้ง คนในราชวังยังกลั้นแกล้งเธออีก คิดดูนะครับผู้หญิงตัวเล็กๆคนเดียวต้องทนกับอะไรแบบนี้มานานนับ 22 ปีและยังโดนลักพาตัวไปอีกผมเลยคิดอยากจะช่วยเธอขึ้นมาครับ

            ปัจจุบัน

            หลังจากรับปากกษัตริย์เฮนรี่เรียบร้อย ผมก็แกะรอยหาตามที่บอร์ดี้การ์ดคนก่อนได้ให้ขอมูลเลยครับ 

            บ้านร้างแห่งนึง

            ผมมองเหมือนจะไม่มีอะไรจริงๆ อย่างที่บอร์ดี้การ์ดคนก่อนเขาเข้ามา 

            “ไม่เจอหรอกครับเราอย่าเสียเวลาเลย”เพื่อนร่วมเพื่อนร่วมงานของผมพูดขึ้นมา

            “ผมขอสำรวจดูอีกรอบ”ผมพูดพร้อมทั้งเดินไปห้องห้องซึ่งห้องนี้ผมเคยเข้ามาสำรวจแล้ว

            “เอ๊ะ ทำไมตู้นี้ถึงมาอยู่ตรงนี้ทั้ๆที่เป็นบ้านร้าง”ผมหันไปเห็นตู้นึงซึ่งมันดูใหม่กว่าปกติ ผมเลยลองเคาะดู

            “ปัง ปัง ฟึ่บบบ”ผมเคาะจนทำให้มือของผมไปโดนเอาสิ่งๆนึงและหลังจากนั้นตู้ที่ตั้งอยู่ก็ค่อยๆเลื่อนออกอย่างช้าๆ

            “ทางนี้”ผมตะโกนบอกคนที่เหลือให้ตามมา

            “เห้ย รู้ได้ไงว่ะ”ชายร่างใหญ่อุทานออกมาในขณะที่ใส่กางเกงแค่ตัวเดียว

            “ฟึ่บ”

            “จะหนีไปไหน!!!”ชายคนนั้นกำลังจะวิ่งแต่โดนผมเข้าไปกระชากตัวเอาไว้

            “ปล่อยๆ ปล่อยกู”

            “ฟึ่บ ฟึ่บ”เขาพยายามสะบัดแต่มันต้านแรงของผมไม่ได้ ผมเลยจับเขาล๊อคแขนล๊อคขาแล้วรีบใส่กุญแจมือพร้อมทั้งส่งตัวมันให้กับเพื่อนผมอีกคนทันที

            หลังจากนั้นผมก็เดินเข้าไปในห้องๆนึงซึ่งมันล๊อคประตู

            “ฮื่อๆ”ผมได้ยินเสียงผู้หญิงร้องเลยรีบพังประตูเข้าไปทันที

“ปังงง....”สิ่งที่ผมเห็นตรงหน้าคือผู้หญิงคนนึงที่อยู่ในสภาพที่ไม่ดีนัก ทั้งรอยบนใบหน้าและตามเนื้อตามตัว ที่สำคัญเหมือนกับไอ่เลวนั้นมันทำอะไรไม่ดีกับเธออีกด้วย

“อย่าเข้ามานะ ฮือๆฉันกลัวแล้ว” 

            “คุณฟังผมนะผมมาช่วยคุณ”ผมพูดขึ้นเพราะดูเหมือนตอนนี้เธอไม่มีสติสักเท่าไหร่                   

“ฮือๆ”

            “ไม่ต้องร้องคุณปลอดภัยแล้ววว”

            “ฟึ่บบ”

            ผมรีบหาผ้ามาคลุมเธอแล้วจากนั้นอุ้มเธอออกมา สักพักก็อุ้มเธอออกมาจากบ้านร้างแห่งนั้น

            โรงพยาบาลแห่งนึง

            ผมอุ้มเจ้าหญิงมาส่งโรงพยาบาลและในห้องของเจ้าหญิงเทียน่ามีผมมีรุ่นพี่ของผมและกษัตริย์เฮนรี่ที่กำลังรอเธอฟื้นอยู่

            “โธ่ลูกสาวพ่อ”กษัตริย์เฮนรี่เดินเข้าหาเจ้าหญิงเทียน่า

            “ขอบคุณมากนะ”

            “ไม่เป็นไรครับท่าน”

            “เรามีเรื่องจะขออีกเรื่องนึง”กษัตริย์เฮนรี่หันมาพูดกับผม ผมกับกษัตริย์เฮนรี่เลยเดินออกมาตรงระเบียง

           “ครับ”

 “เราขออะไรอย่างได้ไหม”

            “ได้ครับท่าน”

            “เราฝากดูแลลูกสาวเราหน่อยได้ไหม จนกว่าเราจะหาคนบงการเรื่องราวต่างๆที่ทำให้เทียน่าเป็นแบบนี้”

            “ได้ครับท่าน”

            “กริ้งๆ”อยู่ๆเสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น

            “รับเถอะ”

            “ครับ”

            “พี่รองผมกำลังจะแต่งงานนนนน....”น้องเล็กโทรมาเองแหละครับ

            “เอออ...คือพี่ขอโทษพี่คงไปไม่ได้”

            “ไปเถอะ แต่ขอให้กลับมาหาเทียน่าก็พอ”

            “......แล้วใครจะดูแลเธอหล่ะครับ”

            “เดียวพี่ดูแลเอง”รุ่นพี่ผมพูดขึ้นมา

            “ครับ ผมขอบคุณมาก ผมรีบแล้วจะรีบกลับมานะครับ”

            “เออ เดียวพี่กลับไปแล้วเจอกันนะ”

            “เย้......”

            “อืมเดียวค่อยคุยกันนะ”ผมวางสายแล้วหันหน้ามาหากษัตริย์เฮนรี

            “สัญญาแล้วนะว่าจะกลับมาดูแลเทียน่า”

            “ผมสัญญาครับ”

            หลังจากนั้นผมก็รีบกลับไปเก็บของและรีบกลับมาโรงพยาบาลอีกครั้ง

            “อย่าเข้ามา อย่าเข้ามา!!!!!”ผมได้ยินเสียงดังเอ๊ะอะโวยวายมาจากห้องเทียน่าเลยรีบวิ่งมาดู

            “เกิดอะไรขึ้น”

            “เจ้าหญิงกลัวพวกผมครับ”

            “นั้นพวกนายออกไปเดียวฉันดูแลเธอเอง”

            “ก๊อกๆ”ผมเคาะประตูจากนั้นก็เดินเข้าห้องทันที

            “..........”เธอเห็นผมเธอหยุดทันที

            “จำผมได้ไหม”เธอพยักหน้าตอบ

            “คุณไม่ต้องกลัวผมนะ ผมจะปกป้องคุณเอง”ผมเดินเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ 

            “ทุกคนออกไปเดียวผมดูแลเธอเอง”

            “ครับ”

            “คุณหิวไหม”เธอพยักหน้า

            “นั้นเดียวผมไปเอาข้าวมาให้นะ”ผมชี้ไปที่จานข้าวที่วางอยู่

“มันจะปลอดภัยใช่ไหม”ครั้งนี้เธอพูดออกมา

“ใช่ เดียวผมจะกินให้คุณดูก่อนเอาไหม”เธอพยักหน้า ผมเลยตักข้าวเข้าปาก

“อ่ำ เห็นไหมผมไม่เป็นอะไร”

“ขอบคุณนะ”

“อย่างนั้นเรามากินข้าวกันเถอะนะ”เธอพยักหน้าพลางตักข้าวเข้าปาก ผมมองหน้าเธอในครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งก่อนผมรู้สึกว่าเธอดูน่าสงสารมากจริงๆเธอคงกลัวมากๆคงระแวงไปหมด แต่ไม่เป็นไรหลังจากนี้ผมจะดูแลเธอเอง ผมนั่งมองเธออยู่ใกล้ๆเธอกินข้าวเยอะมาก จนไม่นานเสียงประตูก็เปิดขึ้น

“ทะท่านพ่อ.......”