เข้าสู่ระบบสวนดอกไม้
เธอเดินมาบอกผมว่าเธอขอไปดูส่วนดอกไม้ที่ข้างๆสระว่ายน้ำหน่อยได้ไหม ผมเลยอนุญาตแต่ผมก็แอบตามเธอไปนะครับ เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้น
“สวยจังงง หอมอีกด้วยย”
“เอ๊ะดอกนั้นก็สวยหนิ โอ้ย”ไม่ทันไรผมได้ยินเสียงของเธอร้องดังออกมาผมเลยรีบวิ่งเข้าไปหาเธอทันที
“เป็นไรเหรอป่าวครับ”
“ป่าวหนะ ฉันแค่ก้าวพลาดไปนิดหน่อย”
“ผมขอดูหน่อย”ผมเลยก้มลงนั่งแล้วหยิบข้อเท้าเธอขึ้นมาดู เห็นรอยเชือกแล้วมันสงสารเธอขึ้นมาอีกครั้ง
“ไปทายาหน่อยนะครับ”
“ไม่เป็นไรหรอกแค่นี้เอง หนักกว่านี้ฉันก็โดนมาแล้ว.....”สิ่งที่เธอพูดมันเหมือนกับความเคยชินที่เธอโนดระทำมาตลอด
“แต่...”
“เออ...คุณมานั่งคุยเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”หลังจากนั้นผมก็ประคองเธอมานั่งศาลาข้างๆสวนดอกไม้
“เออ....ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ”
“ได้สิ”
“คุณโดนแบบนี้มานานยัง”
“ตั้งแต่จำความได้ฉันกับท่านแม่ของฉันถูกกลั้นแกล้งมาตลอดแต่พอท่านแม่ฉันได้สิ้นใจไป ฉันก็โดนหนักกว่าเดิม”เธอเป็นผู้หญิงที่เก่งมากจริงๆถึงได้อยู่กับคนรอบข้างได้ขนาดนี้
“ท่านแม่ของฉันเป็นคนธรรมดาท่านกับท่านพ่อรักกันมากแต่ด้วยชนชั้นที่ต่างกันท่านย่าของฉันไม่ยอมรับในตัวท่านแม่ ท่านพยายามกีดกันท่านพ่อกับท่านแม่ของฉัน โดยการที่ให้แต่งงานกับเจ้าหญิงอารีน่าก็คือท่านแม่ของทีน่าและเทลน่า”
“แต่ความรักที่ท่านพ่อกับท่านแม่ของฉันมันมีมากจนท่านพ่อกับท่านแม่แอบมาหา ท่านพ่อปิดบังเรื่องท่านแม่ไม่ให้ใครรู้จนกระทั้งฉันเกิดออกมา”
“ท่านพ่อเลยพาท่านแม่ไปกราบท่านย่าและย้ายเข้าไปอยู่ในวัง”
“แล้วยังงี้พระจักรพรรดินีกับราชินีไม่...”
“โกรธสิโกรธมาก แต่ท่านพ่อไม่สนใจเพราะท่านได้ทำตามที่ท่านย่าสั่งก็คือให้ท่านพ่อแต่งงานกับราชินี”ผมพยักตอบ
“แต่พอท่านแม่เข้ามาอยู่ในวังทุกคนต่างพากันกลั้นแกล้งท่านแม่ของฉันจนทำให้ท่านแม่ของท่านสิ้นใจ”ผมเห็นอาการของเจ้าหญิงเทียน่าไม่ดีนัก
“คุณไหวไหม.... ผมว่าเราพอก่อนเถอะนะ”
“ไม่เป็นไรฉันไหว”
“หลังจากที่ท่านแม่ตายท่านพ่อกับราชินีก็มีลูกด้วยกันก็คือเทลน่ากับทีน่า แต่ด้วยความที่ฉันเสียท่านแม่ไปท่านเลยเอ็นดูฉันเป็นพิเศษเลยทำให้หลายๆคนต่างไม่พอใจและรุมแกล้งฉันยกเว้นแต่ทีน่าเธอชอบเขามาช่วยฉันเสมอ”
“อ่ออ...ถึงว่าทำไมคุณถึงไม่ดุเธอเลย”
“ใช่ เพราะฉันเชื่อยังไงทีน่าก็ไม่มีวันให้ฉันดื่มยาพิษเข้าไปหรอก”
“แต่ทำไมกษัตริย์เฮนรี่ถึง....”กษัตริย์เฮนรี่ดูเหมือนจะไม่ค่อยเอ็นดูเจ้าหญิงทั้ง2มากเหมือนกับเจ้าหญิงเทียน่า
“อ่อ อาจจะเป็นเพราะฉันไม่มีท่านแม่มั้ง แต่ท่านพ่อเคยพูดกับฉันไว้ว่าตั้งแต่ท่านแม่เสียไปท่านหนะไม่เชื่อใจใครทั้งนั้นท่านเคยบอกฉันว่าท่านจะไม่ยอมเสียฉันไปอีกคน ท่านเลยต้องทำแบบนี้”
“อ่อ....ผมเข้าใจแล้วว”
“เออ...แล้วคุณหล่ะ? เล่าเรื่องครอบครัวคุณให้ฟังบ้างสิ”เธอพูดขึ้น พร้อมกับเอามือป่าดน้ำตาตรงแก้ม
“ได้ครับ ผมมีพี่น้อง3คนผมเป็นคนกลาง พี่ชายของผมดูแลธุรกิจแทนพ่อของผมส่วนน้องชายของผมเป็นหมอ”
“อ้าวแล้วทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี้หล่ะ”
“ผมมาทำงานหนะ ผมเคยอยู่หน่วยซีลมาก่อน จริงๆแม่ของผมท่านห้ามแล้วนะครับแต่ผมอยากเป็นจริงๆ ผมชอบงานอะไรแบบนี้”
“หมายถึงงานเสี่ยงอันตรายนั้นเหรอ”
“55555ไม่ใช่อย่างนั้นครับ ผมแค่คิดว่ามันท้าทายดีหรือไม่ตอนเด็กผมอาจจะดูหนังสายสืบบ่อยเกินไปมั้งครับ”
“อ้าวแล้วยังงี้แม่ของคุณอนุญาตได้ไง”
“ท่านเห็นถึงความพยายามต่างๆของผมและอีกอย่างคุณพ่อกับพี่ชายผมช่วยพูดด้วยอีกแรง”
“อ่ออ....”
“นี่ครับครอบครัวของผม”ผมเปิดรูปในโทรศัพท์ของผมให้เจ้าหญิงเทียน่าดู
“คนนี้พี่ชายหรือน้องชายค่ะ?”เธอชี้ไปยังน้องชายของผม
“คนนี้น้องผมครับ”
“หน้าเหมือนคุณมากเลยค่ะแต่ต่างจากคุณแค่ใส่แว่นเท่านั้น”
“ใช่ครับ พ่อ ผม น้องชาย จะหน้าเหมือนกันมากส่วนพี่ชายจะหน้าเหมือนแม่”
“จริงด้วยค่ะเหมือนจริงด้วย แต่ฉันมองว่าแววตาของคุณเหมือนกับคุณแม่ของคุณมากกว่านะคะ”
“จริงเหรอครับ”
“ใช่ค่ะ ครอบครัวของคุณดูมีความสุขกันมากๆเลยนะครับ”
“ใช่ครับครอบครัวของผมเรารักกันมาก...”ผมพูดแล้วหันไปมองหน้าเธอเหมือนเธอจะดูเศร้าๆยังไงไม่รู้
“เออ...ก็เหมือนคุณไงครับกษัตริย์เฮนรี่ท่านก็รักคุณมากๆเช่นกัน”
“ขอบคุณนะคะ ฉันคุยกับคุณแล้วสบายใจขึ้นเยอะเลยค่ะ”
“ผมก็เหมือนกันครับ”ผมกับเธอเผลอสบตากันชั่วขณะ ก่อนผมจะละสายตา
“อะ...เออ....คุณหิวยังครับ”
“นิดหน่อยค่ะ”
“นั้นเราเข้าบ้านเถอะครับ อีกอย่างอากาศเริ่มเย็นแล้วด้วย”เธอพยักหน้าจากนั้นผมรีบไปประคองเธออีกครั้ง
“โอ้ยยย...”เหมือนข้อเท้าเธอจะแดงขึ้นเรื่อยๆ
“ฟึ่บ...”ผมเลยคว้าเธอขึ้นมาแล้วอุ้มเธอทันที
“เออ.....ขอบคุณนะคะ”
“ครับ”ผมได้แต่มองหน้าเธอ และอมยิ้มออกมา
บทที่ 8 สัญญาผมจะนั่งทานข้าวกับคุณทุกวันวังของกษัตริย์เฮนรี่“ท่านพ่อ...ลูกคิดถึงท่านพี่”“................”กษัตริย์เฮนรี่ได้แต่มองและเงียบ“ท่านพ่อลูกขอไปหาท่านพี่ได้ไหม”“ไม่ได้!!!!!!”กษัตริย์เฮนรี่ตะคอกใส่เจ้าหญิงทีน่า“ท่านพ่อพูดกับลูกดีๆก็ได้หนิค่ะ?”“ข้าพูดดีแล้วว!!! จนกว่าเรื่องทุกอย่างจะคลีคลายเจ้าห้ามติดต่อพี่ของเจ้าเด็ดขาด!!!นี่คือคำสั่ง”“ท่านพ่อแต่!!!!”กษัตริย์เฮนรี่พูดจบก็เดินออกจากห้องท่านที“ลูกคิดถึงท่านพี่ยังไงลูกจะไปหาท่านพี่ให้ได้!!!”บ้านพัก“คุณมาทานด้วยกันสิ”บนโต๊ะมีอาหารเต็มไปหมด เธอนั่งมองอาหารสลับกับผม ก่อนที่จะชวนผมให้ไปทานอาหารกับเธอ“ไม่เป็นไรครับ”“มาเถอะน่า อีกอย่างฉันไม่อยากนั่งทานข้าวคนเดียว” “เออ......”“เดียวฉันไปหยิบจานให้นะ” เธอลุกขึ้นเดินตรงไปที่ห้องครัว“ไม่เป็นไรครับเดียวผมไปหยิบเอง”เธอไม่ฟังคำพูดของผม เธอรีบเดินไปหยิบจานและวางลงทันที“โห....ทำไมน่ากินจังง”ผมเปิดอาหารที่ปิดออก บนโต๊ะมีอาหารเต็มไปหมดและน่ากินมาก เป็นอาหารที่กษัตริย์เฮนรี่ส่งมาให้ผม“ลองชิมดูสิครับบ”“อืมม..”เธอลังเลว่าจะกินของตรงหน้าดีไหม ผมเลยนึกขึ้นมาได้เธอโดนวางยามาหลายครั้ง
บทที่ 7 ผมบอกแล้วไงว่าผมจะดูแลคุณ สวนดอกไม้ เธอเดินมาบอกผมว่าเธอขอไปดูส่วนดอกไม้ที่ข้างๆสระว่ายน้ำหน่อยได้ไหม ผมเลยอนุญาตแต่ผมก็แอบตามเธอไปนะครับ เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้น “สวยจังงง หอมอีกด้วยย” “เอ๊ะดอกนั้นก็สวยหนิ โอ้ย”ไม่ทันไรผมได้ยินเสียงของเธอร้องดังออกมาผมเลยรีบวิ่งเข้าไปหาเธอทันที “เป็นไรเหรอป่าวครับ” “ป่าวหนะ ฉันแค่ก้าวพลาดไปนิดหน่อย” “ผมขอดูหน่อย”ผมเลยก้มลงนั่งแล้วหยิบข้อเท้าเธอขึ้นมาดู เห็นรอยเชือกแล้วมันสงสารเธอขึ้นมาอีกครั้ง “ไปทายาหน่อยนะครับ” “ไม่เป็นไรหรอกแค่นี้เอง หนักกว่านี้ฉันก็โดนมาแล้ว.....”สิ่งที่เธอพูดมันเหมือนกับความเคยชินที่เธอโนดระทำมาตลอด “แต่...” “เออ...คุณมานั่งคุยเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”หลังจากนั้นผมก็ประคองเธอมานั่งศาลาข้างๆสวนดอกไม้ “เออ....ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ” “ได้สิ” “คุณโดนแบบนี้มานานยัง” “ตั้งแต่จำความได้ฉันกับท่านแม่ของฉันถูกกลั้นแกล้งมาตลอดแต่พอท่านแม่ฉันได้สิ้นใจไป ฉันก็โดนหนักก
บทที่ 6 บ้านอันไกลแสนไกลรุ่งเช้า “กรี๊ดดด...นี่มันอะไรกันนน”อยู่ๆก็มีผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามากับเจ้าหญิงทีน่า “ท่านพี่ท่านจะเสียงดังทำไม” “ท่านแม่ดูสิค่ะ ลูกสุดที่รักของท่านพ่อทำตัวหน้าไม่อาย”เสียงดังเอ๊ะอะโวยวายทำให้ผมที่นอนกอดกับเจ้าหญิงเทียน่าบนเตียงตื่นขึ้นมา “ท่านแม่”เจ้าหญิงเทียน่าเห็นคนตรงหน้าทำให้เธอตกอกตกใจ “หึ ทำตัวหน้าไม่อายเหมือนกับแม่เจ้าไม่มีผิด” “ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ” “ไม่ใช่อย่างนั้นแล้วมันยังไง?”ราชินีหันมาพูดกับผม เธอมองผมด้วยสายตาที่ไม่ดีหนัก “ขอโทษครับ เธอแค่ฝะ...” “สนิทกันมากสินะ ถึงเรียกเจ้าหญิงอย่างกับท่านพี่เป็นคนธรรมดา” “ขอโทษครับ” “พอได้แล้วค่ะ นี่พอร์ชเพื่อนของลูกเอง” “หึ เพื่อนเหรอคนอย่างเธอมีเพื่อนด้วยเหรออ?”ดูออกทันทีเลยครับว่าราชินีไม่ชอบเจ้าหญิงเทียน่า “หึ ท่านพี่ไม่เจอกันนานรู้สึกเปลี่ยนไปเยอะเลยนะคะ”“เทลน่าหยุดได้แล้ว”“ท่านพ่อ...”“ทุกคนออกไป เหลือแค่พอร์ช”“ท่านพ่อ!!!”เจ้าหญิงเทลน่าเอ๊ะอะโวยวาย
บทที่ 5 ต่อจากนี้คุณอยู่ที่ไหนก็ปลอดภัย เพราะผมจะอยู่กับคุณ“ผมไม่เข้าใจ เธอก็ดูปกติดีหนิ”ผมพูดขึ้นเพราะสงสัย ทั้งๆที่เธอดูปกติ ย้อนไปอาทิตย์ก่อน“ทำไมทำหน้าแบบนั้นหล่ะ”กษัตริย์เฮนรี่เดินเข้ามาแล้วนั่งลงข้างเจ้าหญิงเทียน่า“ป่าวค่ะ”“ท่านพ่อพอร์ชจะกลับมาตอนไหนค่ะ”“พ่อก็ไม่แน่ใจเหมือนกันทำไมเหรอ”“เอออ...หนูแค่ไม่อยากอยู่กับคนอื่น หนูกลัวค่ะท่านพ่อหนูกลัวว”“หนูรู้สึกเขาเป็นคนแรกที่มาช่วยหนู แม้อาจจะไม่ทันก็เถอะ”เธอพูดพลางคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ“โธ่...ลูกพ่อไม่ต้องกลัวนะพ่ออยู่ตรงนี้”กษัตริย์เฮนรี่โอบกอดเจ้าหญิงเทียน่า“ท่านพ่อ.....????”“เออ..วันนี้พ่อจะให้ราเชนมาเฝ้าลูกนะ”“ท่านพ่ออยู่กับลูกไม่ได้เหรอค่ะ”“พ่อก็อยากจะอยู่แต่วันนี้พ่อมีเรื่องต้องไปสะสาง”“ค่ะ”ตกดึกกษัตริย์เฮนรี่ได้กลับไปยังที่วังของเขาและปล่อยให้องครักษ์คนสนิทของกษัตริย์ดูแลเจ้าหญิงเทียน่“กรี๊ดดดด~~~อย่าเข้ามานะ ฮือๆฉันกลัวแล้วววว ฮือๆๆ”เจ้าหญิงเทียร้องออกมาทุกครั้งที่เจอพวกองครักษ์“ขนาดฉัน นางยังกลัวเลย”รุ่นพี่ของผมเล่าให้ฟัง“ฉันยังแปลกใจเวลาเธออยู่กับนายเธอดูปกติมากๆ”รุ่นพี่ของผมหันหน้ามามองผมพลางแปลกใจ
บทที่ 4 ถ้ามีคุณคงดีกว่านี้“คุณแม่”ผมหันไปเจอคุณแม่กำลังเดินออกมาผมกับ ใบหน้าที่เศร้า“นี่ลูกไม่รักแม่แล้วจริงๆใช่ไหม”คุณแม่เอ่ยถามด้วยเสียงสั่นคลอ“ไม่ใช่อย่างนั้นครับคุณแม่”ผมเดินเข้าไปกอดคุณแม่“แล้วทำไมไม่คิดจะบอกลาแม่เลย?”“เออ...ผมกลัวว...”“แม่ไม่ให้ไปใช่ไหม”ผมพยักหน้า“แม่ขอโทษที่พูดแบบนั้นออกไป แต่แม่แค่เป็นห่วงลูกเท่านั้น”“ครับผมเข้าใจ”“อืม นั้นแม่ขออะไรอย่างได้ไหม”“อะไรเหรอครับ”“หลังจากเสร็จงานนี้ลูกกลับมาอยู่กับแม่นะ”“ครับผมสัญญา”ผมจะทำเพื่อแม่ครับ “ไปเถอะ”“ผมไปก่อนนะครับสวัสดีครับ”ผมบอกลาแม่และพี่ใหญ่เสร็จก็รีบขึ้นเครื่องกลับทันทีโรงพยาบาลหลังจากลงเครื่องมาผมก็รีบกลับมาหาเจ้าหญิงเทียน่าทันที แต่ตอนนี้เธอกำลังอยู่ในห้องไอซียูครับ ผมได้แต่เฝ้ามองเธอหน้าห้องเท่านั้น“ลูกพ่ออย่าเป็นอะไรนะ”กษัตริย์เฮนรี่พูดขึ้นมา“พี่เป็นยังไงบ้าง”“หนักเลยว่ะ”“แล้วมันเกิดขึ้นได้ยัง”“คือ.....เธอทานอาหารที่น้องของเธอนำของมาเยี่ยมก็เลยเป็นแบบนี้”ผมได้ยินแล้วก็แปลกใจ“เธอมีน้องสาวด้วยเหรอครับ”“คนละแม่กันหนะ”“แปลว่าเธอเป็นคนวางยาเหรอครับ”“อันนี้พี่ก็ไม่แน่ใจ”“ฮื่อๆ ท่านพ่อทีน่าไม่ไ
บทที่ 3 เรื่องที่ต้องเข้าใจระหว่างที่ผมนั่งคุยกับเจ้าหญิงเทียน่า ระหว่างนั้นกษัตริย์เฮนรี่ก็เดินเข้ามาพอดี “ท่านพ่อ”เธอว่างช้อนลงทันที “เทียน่าลูกรัก ฟึ่บ”กษัตริย์เฮนรี่พูดจบก็เดินเข้ามากอดเทียน่าทันที “ฮื่อออ ท่านพ่อหนูกลัววว”เธอโอบกอดกษัตริย์เฮนรี่พร้อมทั้งน้ำตา “โธ่ลูกรัก พ่อขอโทษ” “ฮื่อๆ” “ลูกไม่ต้องห่วงนะ พ่อจะจับคนที่มันคิดจะทำร้ายลูกมาให้ได้!!!!!”เธอพยักหน้าตอบรับ ผมเห็นรู้สึกได้ทันทีเลยว่าทั้ง 2 รักกันมาก แล้วใครกันกล้าใจร้ายกับเธอได้ขนาดนี้ “กริ้งๆ”เสียงโทรศัพท์ผมแจ้งเตือน “ถึงเวลาแล้วเหรอ”กษัตริย์เฮนรี่หันมาถามผม “ครับท่าน” “อืมไปเถอะ” “คุณจะไปไหน?”เธอหันมาถามผม “ผมมีธุระ แต่เดียวผมจะรีบกลับมา” “ไม่เป็นไรนะลูกเดียวพอร์ชกลับมา” “จริงนะ”แววตาของเธอเศร้าลงอีกครั้ง “คุณไม่ต้องกลัวนะ ผมรีบทำธุระแล้วจะรีบกลับมาหาคุณทันทีผมสัญญา”ผมเดินไปหาเธอแล้วพูดกับเธอ “สัญญานะคะ” “สัญญา”







