บทที่ 7 ผมบอกแล้วไงว่าผมจะดูแลคุณ

บทที่ 7 ผมบอกแล้วไงว่าผมจะดูแลคุณ

 สวนดอกไม้

            เธอเดินมาบอกผมว่าเธอขอไปดูส่วนดอกไม้ที่ข้างๆสระว่ายน้ำหน่อยได้ไหม ผมเลยอนุญาตแต่ผมก็แอบตามเธอไปนะครับ เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้น

            “สวยจังงง หอมอีกด้วยย”

            “เอ๊ะดอกนั้นก็สวยหนิ โอ้ย”ไม่ทันไรผมได้ยินเสียงของเธอร้องดังออกมาผมเลยรีบวิ่งเข้าไปหาเธอทันที

            “เป็นไรเหรอป่าวครับ”

            “ป่าวหนะ ฉันแค่ก้าวพลาดไปนิดหน่อย”

            “ผมขอดูหน่อย”ผมเลยก้มลงนั่งแล้วหยิบข้อเท้าเธอขึ้นมาดู เห็นรอยเชือกแล้วมันสงสารเธอขึ้นมาอีกครั้ง

            “ไปทายาหน่อยนะครับ”

            “ไม่เป็นไรหรอกแค่นี้เอง หนักกว่านี้ฉันก็โดนมาแล้ว.....”สิ่งที่เธอพูดมันเหมือนกับความเคยชินที่เธอโนดระทำมาตลอด

            “แต่...”

            “เออ...คุณมานั่งคุยเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”หลังจากนั้นผมก็ประคองเธอมานั่งศาลาข้างๆสวนดอกไม้

            “เออ....ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ”

            “ได้สิ”

            “คุณโดนแบบนี้มานานยัง”

            “ตั้งแต่จำความได้ฉันกับท่านแม่ของฉันถูกกลั้นแกล้งมาตลอดแต่พอท่านแม่ฉันได้สิ้นใจไป ฉันก็โดนหนักกว่าเดิม”เธอเป็นผู้หญิงที่เก่งมากจริงๆถึงได้อยู่กับคนรอบข้างได้ขนาดนี้

            “ท่านแม่ของฉันเป็นคนธรรมดาท่านกับท่านพ่อรักกันมากแต่ด้วยชนชั้นที่ต่างกันท่านย่าของฉันไม่ยอมรับในตัวท่านแม่ ท่านพยายามกีดกันท่านพ่อกับท่านแม่ของฉัน โดยการที่ให้แต่งงานกับเจ้าหญิงอารีน่าก็คือท่านแม่ของทีน่าและเทลน่า”

            “แต่ความรักที่ท่านพ่อกับท่านแม่ของฉันมันมีมากจนท่านพ่อกับท่านแม่แอบมาหา ท่านพ่อปิดบังเรื่องท่านแม่ไม่ให้ใครรู้จนกระทั้งฉันเกิดออกมา”

“ท่านพ่อเลยพาท่านแม่ไปกราบท่านย่าและย้ายเข้าไปอยู่ในวัง”

“แล้วยังงี้พระจักรพรรดินีกับราชินีไม่...”

“โกรธสิโกรธมาก แต่ท่านพ่อไม่สนใจเพราะท่านได้ทำตามที่ท่านย่าสั่งก็คือให้ท่านพ่อแต่งงานกับราชินี”ผมพยักตอบ

“แต่พอท่านแม่เข้ามาอยู่ในวังทุกคนต่างพากันกลั้นแกล้งท่านแม่ของฉันจนทำให้ท่านแม่ของท่านสิ้นใจ”ผมเห็นอาการของเจ้าหญิงเทียน่าไม่ดีนัก

“คุณไหวไหม.... ผมว่าเราพอก่อนเถอะนะ”

“ไม่เป็นไรฉันไหว”

“หลังจากที่ท่านแม่ตายท่านพ่อกับราชินีก็มีลูกด้วยกันก็คือเทลน่ากับทีน่า แต่ด้วยความที่ฉันเสียท่านแม่ไปท่านเลยเอ็นดูฉันเป็นพิเศษเลยทำให้หลายๆคนต่างไม่พอใจและรุมแกล้งฉันยกเว้นแต่ทีน่าเธอชอบเขามาช่วยฉันเสมอ”

“อ่ออ...ถึงว่าทำไมคุณถึงไม่ดุเธอเลย”

“ใช่ เพราะฉันเชื่อยังไงทีน่าก็ไม่มีวันให้ฉันดื่มยาพิษเข้าไปหรอก”

“แต่ทำไมกษัตริย์เฮนรี่ถึง....”กษัตริย์เฮนรี่ดูเหมือนจะไม่ค่อยเอ็นดูเจ้าหญิงทั้ง2มากเหมือนกับเจ้าหญิงเทียน่า

“อ่อ อาจจะเป็นเพราะฉันไม่มีท่านแม่มั้ง แต่ท่านพ่อเคยพูดกับฉันไว้ว่าตั้งแต่ท่านแม่เสียไปท่านหนะไม่เชื่อใจใครทั้งนั้นท่านเคยบอกฉันว่าท่านจะไม่ยอมเสียฉันไปอีกคน ท่านเลยต้องทำแบบนี้”

“อ่อ....ผมเข้าใจแล้วว”

“เออ...แล้วคุณหล่ะ? เล่าเรื่องครอบครัวคุณให้ฟังบ้างสิ”เธอพูดขึ้น พร้อมกับเอามือป่าดน้ำตาตรงแก้ม

“ได้ครับ  ผมมีพี่น้อง3คนผมเป็นคนกลาง พี่ชายของผมดูแลธุรกิจแทนพ่อของผมส่วนน้องชายของผมเป็นหมอ”

“อ้าวแล้วทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี้หล่ะ”

“ผมมาทำงานหนะ ผมเคยอยู่หน่วยซีลมาก่อน จริงๆแม่ของผมท่านห้ามแล้วนะครับแต่ผมอยากเป็นจริงๆ ผมชอบงานอะไรแบบนี้”

“หมายถึงงานเสี่ยงอันตรายนั้นเหรอ”

“55555ไม่ใช่อย่างนั้นครับ ผมแค่คิดว่ามันท้าทายดีหรือไม่ตอนเด็กผมอาจจะดูหนังสายสืบบ่อยเกินไปมั้งครับ”

“อ้าวแล้วยังงี้แม่ของคุณอนุญาตได้ไง”

“ท่านเห็นถึงความพยายามต่างๆของผมและอีกอย่างคุณพ่อกับพี่ชายผมช่วยพูดด้วยอีกแรง”

“อ่ออ....”

“นี่ครับครอบครัวของผม”ผมเปิดรูปในโทรศัพท์ของผมให้เจ้าหญิงเทียน่าดู

“คนนี้พี่ชายหรือน้องชายค่ะ?”เธอชี้ไปยังน้องชายของผม

“คนนี้น้องผมครับ”

“หน้าเหมือนคุณมากเลยค่ะแต่ต่างจากคุณแค่ใส่แว่นเท่านั้น”

“ใช่ครับ พ่อ ผม น้องชาย จะหน้าเหมือนกันมากส่วนพี่ชายจะหน้าเหมือนแม่”

“จริงด้วยค่ะเหมือนจริงด้วย แต่ฉันมองว่าแววตาของคุณเหมือนกับคุณแม่ของคุณมากกว่านะคะ”

“จริงเหรอครับ”

“ใช่ค่ะ ครอบครัวของคุณดูมีความสุขกันมากๆเลยนะครับ”

“ใช่ครับครอบครัวของผมเรารักกันมาก...”ผมพูดแล้วหันไปมองหน้าเธอเหมือนเธอจะดูเศร้าๆยังไงไม่รู้

“เออ...ก็เหมือนคุณไงครับกษัตริย์เฮนรี่ท่านก็รักคุณมากๆเช่นกัน”

“ขอบคุณนะคะ ฉันคุยกับคุณแล้วสบายใจขึ้นเยอะเลยค่ะ”

“ผมก็เหมือนกันครับ”ผมกับเธอเผลอสบตากันชั่วขณะ ก่อนผมจะละสายตา

“อะ...เออ....คุณหิวยังครับ”

“นิดหน่อยค่ะ”

“นั้นเราเข้าบ้านเถอะครับ อีกอย่างอากาศเริ่มเย็นแล้วด้วย”เธอพยักหน้าจากนั้นผมรีบไปประคองเธออีกครั้ง

“โอ้ยยย...”เหมือนข้อเท้าเธอจะแดงขึ้นเรื่อยๆ

“ฟึ่บ...”ผมเลยคว้าเธอขึ้นมาแล้วอุ้มเธอทันที

“เออ.....ขอบคุณนะคะ”

“ครับ”ผมได้แต่มองหน้าเธอ และอมยิ้มออกมา