LOGINNang dahil sa kapusukan ay walang nagawa si Zia nang ipakasal siya sa lalaking kailanma'y hindi niya magugustuhan. Labis ang pagkamuhi niya dahil sa pagsasama nilang ito. Lalo pa at ang kapatid nito ang nilalaman ng puso niya. Pero bakit noong inilatag na ng asawa ang annulment papers nila ay tumututol na ang puso niya? Nagawa na ba nitong pasukin ang kanyang puso sa ilang taon na nagsama sila sa iisang bubong? Paano kung nagsawa na ito kakahintay sa kanya at may mahal ng iba? Mababawi pa kaya niya ang lalaking minsan ng naging pag-aari niya?
View MorePDV de Katerina
Rrrring. Rrrring.
Solté un gemido lánguido, con la cabeza palpitando furiosamente mientras me daba vuelta en una cama más suave, más grande y más cómoda de lo que recordaba que era la mía.
Rrrring. Rrrring.
Ese molesto timbre de un celular cercano me estaba destrozando los oídos. Busqué mi teléfono a tientas, queriendo contestarlo, pero mi mano fue a posarse en un pecho duro y desnudo. Me quedé paralizada, mis pensamientos y mi latido deteniéndose por completo, solo para reanudarse con aún más fuerza mientras mi cabeza se llenaba de recuerdos de la noche anterior y trataba de entender por qué estaba en la cama con alguien más, un hombre a juzgar por las apariencias.
Estiré los dedos y los deslicé por el pecho. Demasiado liso y ancho para ser Kevin, mi novio de ida y vuelta con el que solía acostarme cuando necesitaba mi dosis.
RRRRING. RRINGGG. RRR...
El molesto timbre fue interrumpido abruptamente por una voz furiosa que exigió con un acento marcado: "¿Qué pasa?"
Abrí los ojos de golpe, con el corazón deteniéndose ante la voz grave y ronca que me era desconocida hasta ayer. Anoche, para ser precisa.
La ardiente humillación y el frío glacial del miedo luchaban en mi pecho, y mi corazón se hundió en mi estómago mientras los recuerdos me caían encima como una avalancha.
No. No. No.
Ya podía escuchar las palabras, la acusación. Zorra asquerosa. Puta inmunda. Tu propio hermanastro que acabas de conocer. ¿Cómo pudo pasar esto?
Me senté en la cama, aferrando las sábanas contra mi pecho, con el corazón golpeándome los pulmones y bombeando terror y horror por mis venas. Esto no puede estar pasando.
Parpadeando rápidamente, vi mi ropa amontonada junto a la puerta, mi ropa interior esparcida sobre la silla, mis zapatos tirados en un rincón del cuarto. Intenté desesperadamente recordar qué había pasado anoche que me había llevado a la cama con mi nuevo hermanastro, Mauricio DeLeon, el don de toda la mafia italiana y el hombre más peligroso de Chicago.
Mi madre se iba a casar con su padre, Manuel DeLeon, el padrino retirado de la ciudad. Ella me había invitado a la pequeña reunión que Manuel organizaba para celebrar su unión. Como siempre, Penelope, mi madre, y yo habíamos tenido una pelea por lo que yo llevaba puesto y por qué ni siquiera intentaba encajar con la gente, y yo me había emborrachado hasta el ridículo para ahogar su incesante cháchara.
Inútil. Escoria. Error.
Las acusaciones se me amontonaban encima, exprimiendo mi corazón de todo lo que tenía. Podía escuchar su voz, sentir sus labios, sus manos y sus dientes mientras repetía esas palabras temidas una y otra vez. Los condones usados en el suelo sellaron el asunto para mí.
La ansiedad me sacudió los huesos. Un grito me trepó por la garganta. El malestar me revolvía el estómago y tragué la bilis mientras me envolvía en las sábanas, meciéndome hacia adelante y hacia atrás mientras la realidad de esta situación se me venía encima.
Puta. Puta. Puta.
Necesito salir de aquí.
Mauricio seguía hablando de quién sabe qué por teléfono y mi sentido común se activó, decidiendo que ese era el momento perfecto para escapar si quería irme sin daños. Salí de la cama, casi tropezándome conmigo misma gracias a mi visión nublada y llena de lágrimas, y logré ponerme la ropa.
"Para ahí mismo."
La voz lo ordenó, grave, profunda y exigente. Tragué saliva, cada célula de mi cuerpo luchando contra el puro sentido común de obedecer. Pero no hay un solo hombre vivo que me diga qué hacer, y el hombre más peligroso de la ciudad no va a cambiar eso.
Iba a dejarlo ahí plantado, sin embargo el sonido de una pistola amartillada en mi dirección me detuvo en seco.
"Date vuelta."
Lo hice. Despacio. De mala gana. Pero solo porque había una pistola apuntando a mi cabeza.
Mauricio DeLeon era demasiado guapo para su propio bien, pero la oscuridad en sus ojos lo arruinaba todo. ¿Cómo diablos había terminado en la cama con un hombre así? Por experiencia, sabía que era mejor no meterse con hombres de la mafia, pero por alguna razón, las razones se me habían borrado en la cabeza anoche.
Estaba recostado en la cama, con las sábanas de seda blanca enredadas alrededor de él. Mi cara palideció ante los rasguños recientes en su cuerpo, su cabello totalmente revuelto, las marcas de labial en la comisura de sus labios, en su cuerpo. Mis mejillas ardieron mientras recordaba la sensación de su piel desnuda contra la mía, sus manos ásperas amoldándose a mi cuerpo.
"¿Quién carajo eres tú?"
Parpadeé, herida y molestia royéndome el pecho, suavizando mi respuesta porque en ese momento estaba armado y era peligroso. Había escuchado muchos rumores sobre el don. La mayoría coincidía en que era un poco demasiado aficionado al gatillo, y lo último que necesitaba ahora mismo era que mi asesinato quedara en sus malditas manos.
"Katerina. Katerina Bianchi."
La mirada vacía en sus ojos chispeó con irritación ante mi apellido. Somos dos.
"¡Mierda!" Maldijo furioso, cerrando los ojos y pellizcándose el puente de la nariz mientras miraba al techo y soltó un suspiro frustrado. Me miró de nuevo, con la mandíbula apretada. La tensión y el malestar se enroscaron entre nosotros como un resorte tenso.
"Recoge tus cosas y lárgate", murmuró, tirando su pistola sobre la mesita de noche y cruzando sus grandes brazos mientras me miraba con unos inquietantes ojos grises.
Puse los ojos en blanco porque eso era exactamente lo que estaba intentando hacer antes de que él decidiera reconocer mi existencia. Todavía podía sentir su mirada irritada quemándome la espalda antes de cerrar la puerta firmemente detrás de mí, con la esperanza de dejar este día y esta experiencia muy atrás.
No tuve tanta suerte, porque la primera persona con la que me topé en cuanto salí del cuarto fue una Penelope malhumorada. Sus ojos se abrieron de par en par ante mi aspecto arrugado y desordenado y la observé mientras me escrutaba, registrando mi cabello revuelto, mi ropa arrugada y la dirección de la que venía.
"¡Zorra!" Gruñó, agarrándome del brazo y jalándome hacia un hueco en la pared. "Me arriesgué mucho metiéndote en esta familia y no voy a permitir que lo arruines todo antes de que siquiera me haya casado oficialmente con Manuel."
Un ataque de pánico me trepaba por la garganta, pero lo tragué y compuse mi expresión porque por experiencia sabía que siempre, siempre había que guardar silencio.
"Suéltame. No hice nada malo."
Nada que ella sepa, de todas formas.
Sus dedos se clavaron en mi piel mientras me jalaba hacia ella y me olió, su cara contrayéndose en un gesto de desaprobación. "No me mientas. Eres una puta. Siempre lo fuiste, siempre lo serás. Claro que te meterías de inmediato en la cama del primer hombre que encuentres."
Me di cuenta de que no sabía con quién me había acostado. Probablemente ni ella misma creía sus propias palabras. Podía entender por qué reaccionaba de manera exagerada de esta forma cuando solía hacerse la vista gorda en lo que a mí respectaba. Conseguir a un hombre como Manuel DeLeon después de años apenas sobreviviendo era una hazaña casi imposible. Tenía la oportunidad de vivir en la opulencia gracias a ese matrimonio con él, claro que no iba a querer que nadie lo arruinara.
"Mira, mamá, no hice nada, te lo juro. Solo me emborraché anoche y le pedí a uno de los sirvientes que me buscara un cuarto. Acabo de despertar y tengo una resaca horrible, y te agradecería que me dejaras tus falsas sospechas para otro momento."
Su agarre sobre mí se aflojó, sus ojos vacilando con incertidumbre, lo que confirmó mi teoría. No sabía nada y solo estaba sospechando lo peor de mí.
"No soy tu mamá", escupió con acidez como última puñalada antes de alejarse.
Mis hombros se desplomaron y exhalé otro suspiro que ni siquiera sabía que había estado conteniendo, y encontré la salida de esa maldita mansión.
Linggo ng hapon ay dumating si Nikolai upang sunduin si Zia at uuwi sila sa sarili nilang bahay. Hindi niya naitago ang pagsimangot nang makitang kausap ito ng kanyang ina. Tinignan niya ito ang kanyang ina na nasa may malawak na sala mula rito sa punong hagdan. Kahit gusto niya ang bumalik muli sa kanyang kuwarto ay pinigilan niya ang sarili. Ito ang pinaayaw niya kapag sumapit na ang linggo dahil kailangan niyang umuwi sa bahay nilang mag-asawa. Kung papipiliin siya ay dito na lang siya para hindi na makita si Nikolai. Nasisilayan pa lang niya ito ay kumukulo na ang kanyang dugo. Pigil na pigil lang niya ang sariling kalmutin ang mukha nito lalo na kapag iniignora nito ang mga pasaring niya rito. Na para lang siyang hangin. Pero ‘pag pinatulan naman siya nito ay mas maiinis pa siya. Alam niyang unreasonable siya dahil sa ginagawa pero hindi lang talaga niya mapigilan ang sarili dahil sa pagkamuhing nararamdaman niya rito. Malamig ang mukhang pumanaog na siya at nang makita siya
Nang maiparada ni Nikolai ang kotse sa garahe ay hindi agad siya bumaba at nanatiling nakaupo pa rin. Hindi maipinta ang kanyang mukha at mariing nakahawak siya sa manibela. He’s furious and mad at the same time. Hindi niya napigilan ang sariling sagutin ang kanyang asawa dahil sa nagsawa na siya sa palaging pagsabi nitong siya ang may kasalanan ng lahat. Rinding-rindi na ang taynga niya na marinig iyon sa bibig ni Zia.Simula na lang nang bumukod silang mag-asawa ay wala na itong ginawa kundi ang isampal sa mukha niya na wala itong gusto sa kanya. Katunayan ay against din siya sa kasal na ito kung hindi lang dahil nabuntis ang asawa at kailangan niyang panagutan ito. Aware siya noon pa na ang kuya Nigel niya ang laman ng puso nito. At tanggap naman niya iyon. Ni hindi nga siya nagrereklamo kahit lantaran na ang ginagawa nito. Ang pinagpasalamat lang niya ay may asawa na ang kuya niya at alam niyang nakababatang kapatid lang ang tingin ng huli sa kanyang asawa. At aminado siya na may
“Huwag mo na akong ihatid,” malamig na turan ni Zia nang lumabas siya ng kanilang bahay. Naabutan kasi niyang nakatayo ang kanyang asawa na si Nikolai sa tabi ng kotse nito. Hindi niya magawang ma-appreciate ang lalaki kahit pa napaka-guwapo nito sa outfit nito. Para sa kanya ay sakit sa mata pa ito at kung pwede lang na huwag niya itong makita ay ginawa na niya.Halos dalawang taon na ang nakalilipas nung nagpakasal silang dalawa. At simula nun ay hindi na siya nakaramdam ng saya at palagi na siyang nakasimangot kapag nandito siya sa tinitirhan nila ng asawa. Walang nakakaalam na mga kaibigan nila kung ano ang sitwasyon nilang dalawa. Sa mata nila ay para silang estranghero sa isa’t isa dahil hindi man lang sila nag-uusap kapag nasa labas sila ng kanilang tahanan. Kahit na nagsasalubong silang dalawa sa university o kahit saang lugar ay parang hindi sila magkakilala. Magkahiwalay din ang kanilang kuwarto at hindi nagsasabay kumain dahil lantarang iniiwasan niyang magkasarilinan silan
Napapikit si Zia nang makita ang resulta ng pregnancy test na hawak niya. Napaluha siya at nabitiwan ito pagkatapos ay napatutop siya sa bibig. Impit siyang napaiyak at padausdos na naupo siya sa malamig na sahig ng banyo. Ito na at nagbunga ang kapusukan nila ni Nikolai noong nakaraang buwan. Hindi niya inakalang ito ang magiging kunsekwensya ng ginawa nila.Gabi iyon kasal ni Nigel nang may mangyari sa kanila ng binata. Ang sakit ng kalooban niya dahil ang lalaking mahal niya ay pag-aari na ito ng iba. Dahil sa sama ng loob ay naglasing siya kasama ang kapatid na Zero at sina Nikolai. Hindi niya matandaan kung ano ang nangyari basta paggising niya kinaumagahan ay katabi na niya ang lalaki at parehong wala silang saplot.Kulang ang gulat na kanyang naramdaman nang masilayan ang nahihimbing na binata. Nilukob din siya ng pagkamuhi at galit dahil pakiramdam niya ay pinagsamantalahan siya nito. Mas matanda ito ng tatlong taon sa kanya kaya ito dapat ang naakapag-isip ng tama. Nang umaga












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
reviews