Chapter 3: When Hate Tasted Like Him

Pagkalabas ng binata mula sa kuwarto ni Inara, sinalubong siya ng butler ng kaniyang ama sa pasilyo ng mansyon.

“Butler Renan,” maikling bati niya rito, habang nananatiling malamig ang anyo.

“Young Master, pinapatawag ka ng iyong ama sa opisina niya.”

Tahimik siyang tumango at sumunod nang walang imik. Pagbukas ng mabigat na pinto, agad bumungad ang amoy ng mamahaling alak at ang kinang ng mga wooden furniture sa loob ng silid.

Nasa likod ng lamesa si Don Khalif. Kalmado ang ekspresyon ngunit mabigat at matalim ang presensya nito. Dahan-dahan nitong nilagyan ang dalawang baso ng alak bago iniabot ang isa sa anak.

“Na-meet mo na ba siya?” tanong ng matanda habang matamang nakatingin. “Mabait ‘yong bata. Magalang at marunong rumespeto. Huwag mo siyang sasaktan.”

Hindi kinuha ng binata ang baso. “Sinabi ko na sa inyo, hindi ko siya pakakasalan,” malamig niyang saad.

Umigting ang panga ng Don. “Kailangan mo siyang pakasalan, Kaizan. Wala kang pagpipilian.”

Ngumisi ang binata, puno ng pang-uuyam. “Walang pagpipilian?” mahina siyang natawa sa ideya. “Mukhang madidismaya ka sa bagay na ‘yan, Don Khalif.”

Tumalikod siya at mabilis na lumabas ng silid, kahit naririnig pa rin ang galit na boses ng ama sa likuran. Hindi na siya lumingon.

Paglabas ng mansyon, agad niyang kinuha ang panyo at pinunasan ang labi na para bang may dumi pa rin doon. Naalala niya ang halik na napilitan siyang ibigay kay Inara, at muling sumiklab ang pandidiri sa dibdib niya. Inis niyang ibinato ang panyo sa basurahan.

Sa labas, naghihintay na si Keenan Gomez, ang assistant niya. Pagkakita sa binata ay mabilis nitong binuksan ang pinto ng sasakyan.

“Sir, saan po tayo pupunta?”

“Sa company. Ngayon na,” malamig niyang sagot bago tuluyang pumasok sa sasakyan.

Sa pagsara ng pinto, tila sabay ding naglaho ang lahat ng emosyon sa mukha niya.

Nang gabing iyon, nagulat ang dalaga dahil mahimbing siyang nakatulog. Matagal na niyang hindi nararanasan iyon, lalo na mula nang mawala ang kaniyang mga magulang sa isang aksidente. Simula noon, puro pagtitiis at pag-a-adjust ang naging buhay niya. Kaya nang mahiga siya sa malambot na kama ng pamilya El Davion, pakiramdam niya ay muli siyang nakahinga.

Kinabukasan, bumaba siya ng hagdan na magaan ang loob. Napatingin sa kaniya si Don Khalif na abala sa pagbabasa ng diyaryo bago pa siya tuluyang makalapit.

Sinalubong siya nito nang nakangiti. “Inara, hindi ko alam kung ano ang gusto mong kainin kaya sinabi ko sa chef na maghanda na lamang ng iilan muna. Sabihin mo kay Butler Renan kung anong paborito mo para sa susunod, ‘yon ang ipaluluto natin.”

“Salamat po, D-Dad,” magalang niyang tugon kahit bahagyang nahihiya pa rin. Hindi pa siya sanay, pero pilit niyang pinapakita ang natural na kilos dahil alam niyang matutuwa ang Don.

Ilang sandali pa, sunod-sunod nang inilabas ang almusal. Sobrang dami nito. Malinaw na magkaiba ang ideya nila ng salitang kaunti.

“Kain na. Huwag ka nang mahiya,” masayang wika ng Don.

Napatingin ang dalaga sa bakanteng upuan sa tapat niya. Wala ang binatang kanina pa niya hinahanap.

“D-Dad, hindi po ba sasabay si Young Master? Nabanggit po sa akin na dumating daw po siya kagabi.”

Bahagyang sumimangot si Don Khalif. Naalala na naman nito ang nangyari noong nakaraang gabi, ngunit pinilit pa rin niyang bumalik ang mahinahong ekspresyon.

“Nasa kumpanya siya at abala. Pero sa susunod ay ipatatawag ko siya para magkasama kayong dalawa at mas makilala pa nang husto ang isa't isa. If you want, I can take you to his condo para roon ka muna manatili kasama niya.”

Nanlaki ang mga mata ng dalaga at mabilis na umiling. “Naku, hindi na po! Mas mabuti pong mag-focus siya sa trabaho.” Sa sobrang kaba ay pati kamay niya ay awtomatikong napatanggi din.

‘Diyos ko, Inara. Masyado kang defensive!’

Natatawang tiningnan siya ng Don. “Sabi ko na nga ba at napakabait mong bata. Understanding pa.”

Pagkatapos ng almusal, nagtungo ang dalaga sa trabaho. Isa siyang intern reporter sa isang online media magazine. Simple lamang ang trabaho pero mahal na mahal niya ito.

Pagdating niya sa opisina, agad siyang sinalubong ng aligagang boss niya na si Tatiana Graceva.

“Inara, mag-ready ka. Sasama ka sa akin sa interview. Bilisan mo!”

“Opo, Ma’am!” mabilis niyang sagot.

Tahimik silang bumiyahe. Halatang wala sa tamang kondisyon si Tatiana kaya hindi na siya nangahas magtanong pa tungkol sa trabaho nila sa araw na iyon.

Sa restaurant, wala pa ang taong kanilang iinterbyuhin. Naghintay muna sila hanggang sa biglang tumunog ang cellphone ni Tatiana. Sa pagmamadali nitong sagutin ang tawag ay hindi sinasadyang natabig nito ang baso ng juice, dahilan para matapon iyon sa Chanel bag niya.

“Argh! Inara, dalhin mo ‘to sa comfort room. Punasan mo at patuyuin.”

“Opo, Ma’am,” mabilis niyang sagot bago agad tumungo sa banyo.

Pagkaalis ng dalaga, nagbago ang tono ni Tatiana nang tuluyang sagutin ang tawag. “Miss Kiara? It's Tatiana Graceva. Nandito na ako sa restaurant. Nasaan na kayo ni Mr. El Davion?”

“You can come now,” sagot ni Kiara. “Tapos na siyang kumain. May limang minuto ka para maabutan mo siya.”

Napangiti si Tatiana. Halatang kinakabahan ngunit mas nangingibabaw ang excitement. Mabilis siyang tumayo, ni hindi na hinintay ang kasama.

Samantala, walang kamalay-malay ang dalaga. Paglabas niya ng banyo, hindi niya napansin ang lalaking paparating sa pasilyo. Sa sobrang pagmamadali ay nabangga siya sa matikas nitong dibdib.

“Ay! Pasensiya na!” umatras siya ngunit hindi pa rin niya agad nakuha ang balanse. Agad siyang hinawakan ng lalaki sa bewang para hindi tuluyang matumba.

Pagtingala niya, natigilan siya.

Si Kaizan El Davion.

Mabilis na nagdilim ang mukha nito. Sanay na siya sa mga babaeng nagpapakita ng motibo o kunwaring aksidenteng lumalapit sa kaniya.

Muntik na niyang bitawan ito at hayaang lumagapak sa sahig nang tuluyang matuon ang tingin niya sa mukha ng babae.

At doon siya natigilan.

'This girl… could it be her?'