Chapter 3: When Hate Tasted Like Him

Pagkalabas ni Kaizan mula sa kuwarto ni Inara, sinalubong siya ng butler ng kaniyang ama sa pasilyo.

“Butler Renan,” maikling bati niya rito.

“Young Master, pinapatawag ka ng iyong ama sa opisina niya.”

Tahimik siyang tumango at sumunod. Pagbukas ng mabigat na pinto, bumungad ang amoy ng mamahaling alak at nagkikintabang mga wooden furniture sa loob.

Nakaupo si Don Adalvino sa likod ng mesa—kalmado, ngunit matalim ang presensiya. Pinunuan nito ng alak ang dalawang baso bago iniabot ang isa sa anak.

“Na-meet mo na ba siya?” tanong ng matanda habang tinititigan siya. “Mabait ‘yong bata. Magalang at marunong rumespeto. Huwag mo siyang sasaktan.”

Tinanggihan ni Kaizan ang baso, malamig ang tinig. “Sinabi ko na sa inyo, hindi ko siya pakakasalan.”

Nanigas ang mukha ng ama. “Kailangan mong pakasalan siya, Kaizan. Wala kang pagpipilian.”

Napangiti ito nang mapait. “Walang pagpipilian?” mahina niyang tawa. “Mukhang madidismaya ka sa bagay na ‘yan, Don Adalvino.”

Tumalikod siya at mabilis na lumabas ng silid, habang naririnig niya ang galit na boses ng ama sa likod. Hindi na siya lumingon.

Paglabas ng bahay, kinuha niya ang panyo at pinunasan ang labi, para bang marumi pa rin iyon. Naalala niya ang halik na napilitan siyang ibigay kay Inara, at muling sumiklab ang pandidiri. Inis niyang ibinato ang panyo sa basurahan.

Sa labas ay naghihintay si Keenan, ang assistant niya. Pagkakita sa kaniya ay dali-daling binuksan nito ang pinto ng sasakyan.

“Sir, saan po tayo pupunta?”

“Sa kumpanya. Ngayon na,” malamig niyang sagot bago pumasok sa sasakyan.

Sa pagsara ng pinto, kasabay ring nag-shut off ang lahat ng emosyon sa mukha niya.

Nang gabing iyon, nagulat si Inara na mahimbing siyang nakatulog. Matagal na niyang hindi naranasan iyon, lalo na mula nang mawala ang kaniyang mga magulang sa aksidente. Simula noon, puro pagtitiis at pag-aadjust ang buhay niya. Kaya nang mahiga siya sa malambot na kama ng pamilya El Davion, pakiramdam niya’y muli siyang nakahinga.

Kinabukasan, bumaba siya ng hagdan nang may gaan ng pakiramdam. Napatingin sa kaniya si Don Adalvino mula sa binabasa niyang diyaryo at agad siyang nginitian.

“Inara, hindi ko alam kung ano ang gusto mong kainin kaya sinabi ko sa chef na maghanda ng kaunti. Sabihin mo kay Butler Renan kung anong paborito mo para sa susunod, ‘yon ang ipaluluto natin.”

“Salamat po, D-Dad,” magalang niyang tugon, bahagyang nahihiya. Hindi pa siya sanay, pero sinikap niyang maging natural dahil alam niyang matutuwa ito.

Ilang sandali pa, sunod-sunod nang inilabas ang almusal. Sobra-sobra ito—malinaw na magkaiba ang depinisyon nila ng salitang kaunti.

“Kain na. Huwag ka nang mahiya,” masayang wika ng matanda.

Napatingin si Inara sa bakanteng upuan sa tapat niya. Wala si Kaizan. Pinilit niyang magtanong nang mahinahon.

“Dad… hindi po ba sasabay si Young Master Kaizan?”

Bahagyang sumimangot si Don Adalvino, naalala ang nangyari kagabi, pero pinilit niyang ngumiti.

“Nasa kumpanya siya at abala. Pero sa susunod ay ipapatawag ko siya para magkasama kayong dalawa at magkakilala. If you want, I can take you to his condo para roon ka manatili kasama niya.”

Nanlaki ang mga mata ni Inara at agad na napailing. “Naku, hindi na po! Mas mabuti pong mag-focus siya sa trabaho.” Napabilis ang salita niya, baka naging prangka siya.

Natatawa siyang tinignan ng matanda. “Sabi ko na nga ba at napakabait mong bata.”

Pagkatapos ng almusal, nagtungo si Inara sa trabaho. Isa siyang intern reporter sa isang online media magazine—simple, pero mahal niya.

Pagdating pa lang niya, agad siyang sinigawan ng boss niyang si Tatiana Graceva.

“Inara, mag-ready ka. Sasama ka sa akin sa interview. Bilisan mo!”

“Opo, Ma’am!” mabilis niyang sagot.

Tahimik silang bumiyahe. Halatang masama ang loob ni Tatiana, kaya hindi na siya nangahas magtanong.

Sa restaurant, wala pa ang kailangan nilang i-interview. Naghihintay sila hanggang tumunog ang cellphone ni Tatiana. Nadumihan ng juice ang Chanel bag nito kaya napairap siya.

“Argh! Inara, dalhin mo ‘to sa comfort room. Punasan mo at patuyuin.”

“Opo, Ma’am,” sagot niya at agad tumungo sa CR.

Pagkaalis ni Inara, biglang nagbago ang tono ni Tatiana nang sagutin ang tawag.

“Kiara? Si Yana ‘to. Nandito na ako sa restaurant. Nasaan na kayo ni Mr. El Davion?”

“You can come now,” sagot ni Kiara. “Tapos na siyang kumain. May limang minuto ka para maabutan mo siya.”

Napangiti si Tatiana. Kaya pala siya pinadala rito—si Kaizan El Davion ang iinterbyuhin. Mabilis siyang tumayo, ni hindi na hinintay si Inara.

Samantala, walang kamalay-malay si Inara. Paglabas niya mula sa CR matapos ayusin ang bag, mabilis ang kilos niya at sa isang iglap, nabangga niya ang isang lalaki sa pasilyo.

“Ay! Pasensiya na!” Mabilis siyang umatras, pero nahila siya ng lalaki para hindi mabuwal.

Pagtingala niya—natigilan siya.

Si Kaizan El Davion.

Mabilis na nagdilim ang mukha nito. Sanay siya sa mga babaeng nagpapakitang-awa o nagpapanggap na aksidenteng napapadpad sa braso niya. Nakairap na sana siya—

Nang mapatingin siya nang diretso sa mukha ng babae.

At doon siya napatigil.

This girl… could it be her?