Chapter 2: His Punishing Kiss

“Tulong! Tulong! Sino ka?!”

Naghahabol ng hininga ang dalaga habang pilit niyang tinutulak ang lalaking nasa dilim na nakadagan pa rin sa kanya.

“Tumahimik ka…”

Mababa at malamig ang tinig ng lalaki. Sumasakit ang ulo niya sa ingay ng babae kaya agad siyang napasimangot. Halatang inis na inis si Kaizan.

Napahinto naman ang dalaga.

‘Lalaki?! Paanong nakapasok ang lalaking ito sa kuwarto ko?!’

Lalong lumakas ang kabog ng dibdib niya. Hindi niya mawari kung sino ang lalaki at kung ano ang pakay nito sa kanya.

Kinuyom niya ang mga kamao, pilit pinapakalma ang sarili. “Sinasabi ko sa’yo,” matapang niyang sambit kahit nanginginig ang tinig, “ako ang mapapangasawa ng anak ni Don Adalvino Khalif El Davion. If you dare hurt me, you’re dead…”

Ang pamilyang El Davion ay isa sa pinakamakapangyarihang angkan sa Dumaguete City. Walang matinong tao ang basta na lang mangangahas lumaban sa kanila.

Alam niyang ginagamit niya ang pangalan ng mga El Davion para matakot ang lalaki, pero wala na siyang ibang maisip na paraan.

“Ipinagmamalaki mo pa talaga na maikakasal ka sa isa sa mga miyembro ng pamilya El Davion?” mariing sabi ng lalaki, mas lalong nagngingitngit ang galit sa kanyang tinig.

“Ano ba talaga ang kailangan mo sa akin? Paano ka nakapasok sa kwarto ko? Anong plano mong gawin, ha?!” Nanginginig man, sunod-sunod pa rin ang tanong niya habang pilit na kumakawala sa pagkakahawak ng lalaki.

Hindi naman siya ganoon kapalad sa kasal na iyon. Ikakasal siya sa isang estranghero, ngunit iyon lang ang tanging paraan para maipagamot ang kanyang lola. Gagawin niya ang lahat para sa matanda.

‘Kung mayroon lang akong ibang pagpipilian. Kahit ang pumasok sa isip ko na tanggapin ang alok ni Don Khalif ay hindi mangyayari.’

“Bakit?” malamig na sabi ng lalaki. “Ginawa mo ang lahat para lang mapili kang ikasal sa ’kin, ’di ba? Ayan, ibibigay ko sa ’yo ang gusto mo.”

Napasinghap ang dalaga. Mas mabilis pa sa alas kuwatro niyang napagtanto kung sino ang lalaking nasa ibabaw niya. “Y-You’re Young Master El Davion. The son of Don Khalif...”

Namutla siya. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Ang lalaking nasa ibabaw niya ngayon ay ang mismong pakakasalan niya.

‘Diyos ko po. Akala ko ba ay hindi uuwi ang lalaking ito ngayong gabi? Paanong ngayon ay nasa loob na siya ng kuwarto ko… at nasa ibabaw ko pa?!’

“Young Master, nakikiusap ako. Bitawan mo na ako…” Halos magmakaawa siyang bumangon, pero madiin siyang itinulak pabalik. Mas malakas ito kaysa sa kanya.

“Bitawan ka? Sigurado ka ba na iyan ang gusto mo? Imposible. Nasisigurado kong gustong-gusto mo ang kung anumang nangyayari ngayon.”

Bago pa siya makasagot, biglang iniyuko ng lalaki ang ulo. Huli na nang mapagtanto niya na hahalikan siya nito.

Nanigas siya. Hindi makagalaw. Hindi iyon basta halik. Isa iyong parusa. Ramdam na ramdam niya ang bigat at diin ng labi ng lalaki sa kanya.

“B-Bitawan mo ako! Ano ba?!” sigaw niya habang nagpupumiglas. “’Wag mo akong hawakan! Pakawalan mo ’ko! Bitaw, sabi!”

Ngumisi nang may panlalait ang lalaki. “’Yan naman talaga ang gusto mo, ’di ba? Gusto mong mapangasawa ako. Then you’ll take everything that comes with it. But if you don't want to…” Tumalim ang tingin nito sa kanya. “Just leave.”

Napakagat siya sa ibabang labi. Alam niyang sinasadya siyang saktan nito para mapalayas. Pero hindi siya aalis. Hindi pa puwede. Kailangan pa niyang ipagamot ang kanyang lola.

“Hindi ako aalis…” pabulong niyang sabi, nakapikit at handang tanggapin ang galit na ibabato sa kanya.

Para sa lola niya, titiisin niya ang lahat. Saka na lang siya iiyak.

“Ha!” mariing tawa ng lalaki. “So you really don’t have any pride left. Fine then. Remember, you asked for this.”

Sa isang iglap, tinulak siya nito pababa ng kama. Napahiyaw siya nang tumama ang binti sa paanan nito. Matalim ang sakit na dumaloy sa kanyang katawan.

“Pinandidirihan kita,” mariing sabi nito habang nakatayo sa harap niya. “Do you really think I’d ever touch you? You make me sick. You think you’re fit to be my wife?” bakas ang pangmamaliit sa tono nito. “Not even in the next life.”

Nanaig sa silid ang nakakainsultong tawa nito hanggang sa tuluyan itong lumabas.

Nanatili siyang nakatulala, hindi pa rin makapaniwala sa nangyari. Nang masigurong wala na ito, mabilis niyang hinila ang kumot at ibinalot sa katawan. Nanginginig pa rin siya habang yumuyukod sa sahig.

Gusto na niyang umiyak. Hindi niya ginusto ang kasunduang iyon, lalo na sa isang estranghero. Pero wala siyang ibang pagpipilian kundi tanggapin iyon para sa operasyon ng kanyang lola. Kahit ang dignidad niya, kaya niyang lunukin para lang sa kaligtasan nito.

Masyadong madilim kanina kaya hindi niya gaanong nakita ang mukha nito, pero ramdam niya ang galit at pandidiri sa mga mata ng lalaki. Parang isa siyang bagay na marumi.

‘Fine. Bahala siya. This is pure business between me and his father. Hindi ko kailangan ng pagmamahal mula sa iba, lalo na kung manggagaling sa kanya. Ang lola ko lang ang mahalaga.’

Hindi niya kailangan ang pagmamahal nito. Hindi iyon ang dahilan kung bakit siya pumayag. Ang kailangan lang niya ay pera para mabuhay ang kanyang lola. At kung ayaw nito sa kanya, mas mabuti. Sa ganitong sitwasyon, mas ligtas siyang hindi mahal.

At ngayong wala na ito, baka sakaling maging sapat pa ang mga oras na natitira sa gabing iyon upang makatulog siya.