Chapter 2: His Punishing Kiss

“Tulong! Tulong! Sino ka?!”

Naghahabol ng hininga si Inara habang pilit niyang tinutulak ang lalaking nasa dilim at nakadagan pa rin sa kanya.

“Tumahimik ka…”

Mababa at malamig ang tinig ng lalaki. Kumikirot ang ulo niya sa ingay ng babae, dahilan para agad siyang mapasimangot. Inis na inis si Kaizan.

Napahinto naman si Inara.

Lalaki?! Paanong nakapasok ang lalaking ito sa kuwarto ko?!

Lalong lumakas ang kabog ng dibdib niya. Hindi niya mawari kung sino ang lalaki at ano ang pakay nito sa kanya.

Kinuyom niya ang mga kamao, pilit pinapakalma ang sarili kahit nangangatog ang kalooban. “Sinasabi ko sa’yo,” matapang niyang sambit kahit nanginginig ang tinig, “ako ang mapapangasawa ng anak ni Don Adalvino Khalif El Davion. If you dare hurt me, you’re dead…”

Ang pamilyang El Davion ay isa sa pinakamakapangyarihang angkan sa Dumaguete City. Wala nang matinong pag-iisip ang mangangahas kalabanin sila. Alam niyang ginagamit niya ang pangalan ng mga El Davion para matakot ang lalaki pero wala na siyang ibang maisip na paraan.

“Ipinagmamalaki mo pa talaga na maikakasal ka sa isa sa mga miyembro ng pamilya El Davion?” mariing sabi ni Kaizan, nagngingitngit ang galit sa kanyang tinig.

“Ano ba talaga ang kailangan mo sa akin? Paano ka nakapasok sa kuwarto ko? Anong plano mong gawin, ha?!” Nanginginig man, nagawa niyang tanungin iyon nang sunod-sunod habang pilit pa ring kumakawala sa pagkakahawak ng lalaki.

Hindi naman siya ganoon kapalad sa kasal na iyon. Ikakasal siya sa isang estranghero, ngunit iyon lang ang paraan para maipagamot ang lola niya. Gagawin niya ang lahat para sa matanda.

Kung mayroon lang akong ibang pagpipilian… kahit ang pumasok sa isip ko na tanggapin ang alok ni Don Adalvino ay hindi sana mangyayari.

“Bakit?” malamig na sabi ni Kaizan. “Ginawa mo ang lahat para lang mapili kang ikasal sa ’kin, ’di ba? Ayan, ibibigay ko sa ’yo ang gusto mo.”

“You’re Young Master El Davion? The son of Don Adalvino?”

Namutla si Inara. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Ang lalaking nasa kuwarto niya at nasa ibabaw niya—ay ang lalaking pakakasalan niya.

Diyos ko po. Akala ko ba ay hindi uuwi ang lalaking ito ngayong gabi? Paanong ngayon ay nasa loob na siya ng kuwarto ko… at nasa ibabaw ko pa?!

“Young Master, nakikiusap ako. Bitawan mo na ako…” Halos magmakaawa siyang bumangon, ngunit madiin siyang itinulak ni Kaizan pabalik. Wala siyang kalaban-laban sa lakas nito.

“Bitawan ka? Sigurado ka ba na iyan ang gusto mo? Imposible.”

Bago pa man makasagot si Inara, biglang ibinaba ni Kaizan ang ulo niya. Huli na nang mapagtanto ni Inara na para iyon mahalikan siya.

Nanigas siya, hindi makagalaw. Hindi iyon halik—parusa iyon. Ramdam na ramdam niya ang diin ng pagkakadampi ng labi ng lalaki sa labi niya.

“B-Bitawan mo ako! Ano ba?!” sigaw niya habang nagpupumiglas. “’Wag mo akong hawakan! Pakawalan mo ’ko! Bitaw, sabi!”

Ngumisi nang may panlalait si Kaizan. “’Yan naman talaga ang gusto mo, ’di ba? Gusto mong mapangasawa ako—then you’ll take everything that comes with it. O kung ayaw mo…” Tumalim ang tingin nito kay Inara. “Umalis ka na.”

Napakagat si Inara sa pang-ibaba niyang labi. Alam niyang sinasadya nitong saktan siya para mapalayas. Pero hindi siya aalis. Hindi pa puwede. Kailangan pa niyang ipagamot ang lola niya.

“Hindi ako aalis…” pabulong niyang sabi, nakapikit at handang tanggapin ang bawat galit na ibabato nito sa kanya.

Para sa lola niya, titiisin niya ang lahat. Saka na lang siya iiyak.

“Ha!” mariing tawa ni Kaizan. “So you really don’t have any pride left. Fine then. Remember—you asked for this.”

Tuluyang kinain ng galit si Kaizan. Sa isang iglap, sinipa niya si Inara pababa ng kama. Napahiyaw ito nang tumama ang binti sa paanan ng mesa. Matalim ang sakit na dumaloy sa buto niya.

“Pinandidirihan kita,” mariing sabi ni Kaizan, nakatayo sa harap niya. “Do you really think I’d ever touch you? You make me sick. You think you’re fit to be my wife? Maybe in the next life.”

Tumawa siya nang mapait, malamig, bago tuluyang tumalikod at lumabas ng kuwarto.

Nanatiling nakatulala si Inara, tila hindi pa rin makapaniwala sa nangyari. Nang makasigurong wala na ito, mabilis niyang hinila ang kumot at ibinalot sa katawan, nanginginig habang bumabaluktot ng upo sa sahig.

Gusto na niyang umiyak. Hindi niya ginusto ang matali sa isang kasunduan ng pagpapakasal lalo pa sa isang estranghero. Pero wala siyang ibang pagpipilian kundi tanggapin iyon para sa operasyon ng lola niya. Kahit ang dignidad niya ay kaya niyang lunukin para lamang masigurado ang kaligtasan ng kanyang lola.

Masyadong madilim kanina kaya hindi niya gaanong nakita ang mukha ni Kaizan, ngunit ramdam niya ang galit at pandidiri sa mga mata nito—parang isa siyang bagay na marumi.

Fine. Bahala siya. This is pure business between me and his father. Hindi ko kailangan ng pagmamahal mula sa ibang tao—lalo na kung manggagaling sa kanya. Ang lola ko lang ang kailangan ko at mahalaga sa akin.

Hindi niya kailangan ng pagmamahal ni Kaizan. Hindi iyon ang dahilan niya nang pumayag siya sa kasal na ito. Ang kailangan lang niya ay pera—para mabuhay ang lola niya. At kung ayaw sa kanya ni Kaizan, mas mabuti. Sa pananaw niya, mas ligtas siyang hindi mahal.

Now that he was gone, maybe she could finally close her eyes and pretend to sleep.