Chapter 4: One Look, and I Was Doomed

Biglang sumagi sa isip ni Kaizan ang isang imahe, at sa isang iglap, nagbago ang kaniyang isip. Bahagyang umangat ang gilid ng kaniyang labi.

“Okay ka lang ba?” tanong niya, malamig ngunit banayad ang tinig.

Nang lingunin siya ni Inara at magtama ang kanilang mga mata, parang huminto ang oras. Napatigil siya—at hindi niya napigilang bumilis ang tibok ng puso niya.

Susmariyusep! Napakagwapo naman ng lalaking ito, Lord!

Matangos ang ilong, matalim ang panga, at bawat linya ng mukha niya ay parang hinubog ng iskultor. Ang mga matang itim ngunit may kakaibang lalim ay may misteryong nang-aakit. Suot niya ang isang itim na suit na sukat na sukat sa kaniya—malapad ang balikat, makitid ang baywang, mahahaba ang mga binti. Perpektong proporsyon, parang modelo sa mamahaling magasin. At higit sa lahat, ang presensiya niya—matikas, makapangyarihan, imposibleng hindi mapansin.

Hindi niya mapigilang tumitig. Sa loob ng dalawang dekada ng buhay niya, ngayon lang siya nakakita ng ganitong kagwapong nilalang. Nagkunwari siyang pinapagpag ang damit para lang magtago ng tuwang-tuwa niyang mga mata.

“A-Ayos lang ako…” nauutal niyang sagot habang unti-unting namumula ang pisngi.

Ano ba ‘tong nangyayari sa akin? Hindi naman ako manyakis ah! Nakakita lang ako ng gwapong lalaki, bakit parang gusto ko nang magpasakal, Lord?!

Mariing napapikit si Inara, akala mo ay mawawala ang lahat ng kabaliwan kapag ginawa niya iyon.

Hindi ko kasalanan ‘to! Kasalanan ng lalaking ‘to dahil masyado siyang gwapo!

Binilog niya sa isip ang sermon sa sarili.

May fiancé ka na, Inara. Form is emptiness, emptiness is form! Huwag kang magpapahiya, please lang!

Umayos siya ng postura, dalawang beses umubo, saka ngumiti nang pilit. “Pasensya ka na, na-distract lang ako kanina kaya hindi kita napansin.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Kaizan habang pinagmamasdan siya, ngunit may mapang-akit na ngiti sa labi. Kakaibang babae. At sa isang kisap, ramdam niya ang biglaang kagustuhang angkinin siya.

Sakto namang lumapit si Tatiana. Pagkakita niya kay Kaizan ay napatigil siya. Totoo pala ang mga balita na ubod ng gwapo ang presidente ng El Davion Group.

Mabilis siyang bumawi, saka ngumiti nang may lambing. “Hello, Young Master El Davion. Ako po si Tatiana Graceva, editor-in-chief ng New Media. Pwede po ba akong humingi ng kaunting oras ninyo para sa isang exclusive interview?”

Malamig ang tingin ni Kaizan habang sinagot siya. “Hindi mo ba alam na hindi ako tumatanggap ng interview?”

Halos mabitawan ni Inara ang bag.

Young Master El Davion? Siya ang kailangan naming i-interview? Pero… ang apelyido niya… No. Hindi naman siguro siya iyon. Baka kamag-anak lang…

Huwag kang assuming, Inara! Gwapo lang ‘yan! Kalma ka!

Napakagat siya ng labi sa kahihiyan ng sariling isipan.

“Mr. El Davion, baka puwede ninyo po kaming pagbigyan,” pakiusap ni Tatiana, may bahid na ng kaba.

Bibig pa lang sana siyang bubuka para humabol nang paliwanag, pero sumingit si Inara, hawak ang bag. “Ma’am Yana, nalinis ko na po ‘yong bag ninyo,” sabi niya, sabay abot nito.

Napakunot ang noo ni Tatiana, halatang naiinis. Hindi na nga nakuha ang interview; ngayon, pati intern niya ay biglang umeeksena?

Samantala, napatingin si Kaizan sa kanilang dalawa. Nang makita niyang reporter din si Inara, may kumislap sa mga mata niya—isang bagong ideya.

“Ang mga patakaran ko ay hindi basta nababago,” aniya, nanatiling kalmado. “Pero kung…” Bigla niyang tinuro si Inara. “siya ang gagawa ng interview, baka sakaling mapagbigyan ko.”

Napatitig si Tatiana at Inara sa kaniya, parehong tulala.

Bakit ako?!

Ramdam niya ang biglang pag-angat ng kaba hanggang lalamunan.

“Ako?” halos pabulong niyang tanong. “Ako ang mag-iinterview? Pero trainee lang po ako…”

“Tama. And so? Do I look like I care?” sagot ni Kaizan na may mapanuksong ngiti. “Bukas ng umaga. Alas-onse. May isang oras ka.”

At basta na lang siyang lumakad palayo. Matikas, kalmado, na para bang siya pa ang nag-iiwan ng utang sa iba. Ganito siya: pumapasok sa eksena at umaalis na para bang siya ang may-ari ng mundo.

Napatayo lang si Inara roon—tulala, nalilito, kinakabahan. Si Tatiana naman ay halos umusok ang tenga sa inis. Pinaghandaan niya ang araw na ito… tapos isang intern lang ang pipiliin?

Sinamaan niya si Inara ng tingin bago tumalikod at nagmamadaling lumabas.

Naiwan si Inara na nakatayo pa rin, pinipigilan ang pagkahilo sa lahat ng nangyayari.

Bakit ang bilis ng lahat?! Wala man lang akong choice?! Paano ko gagawin ‘yon?! Intern pa lang ako! Pero higit sa lahat—bakit nga ako?!