Chapter 4: One Look, and I Was Doomed

Biglang may sumagi sa isip ni Kaizan. Sa isang iglap, nagbago ang takbo ng isip niya. Bahagyang umangat ang gilid ng kaniyang labi.

“Okay ka lang ba?” malamig ngunit banayad niyang tanong.

Nang mapalingon sa kaniya si Inara at magtama ang kanilang mga mata, parang huminto ang oras.

Napatigil siya.

Kasabay niyon ang biglang pagbilis ng tibok ng kaniyang puso.

'Susmariyusep! Napakagwapo naman ng lalaking ito, Lord!'

Matangos ang ilong nito, matalim ang panga, at bawat linya ng mukha ay parang maingat na inukit ng isang iskultor. Ang mga matang kulay itim ngunit may kakaibang lalim ay may misteryong mahirap iwasan. Suot nito ang isang itim na suit na akmang-akma sa katawan. Malapad ang balikat, makitid ang baywang, at mahahaba ang mga binti.

Perpekto ang proporsyon nito, parang modelong lumabas sa mamahaling magasin. Higit sa lahat, kapansin-pansin ang matikas at makapangyarihan nitong presensiya.

Hindi niya napigilang mapatitig.

Sa loob ng dalawampung taon niyang nabubuhay, ngayon lang siya nakakita ng ganoong kagwapong lalaki. Mabilis siyang tumayo at kunwaring pinagpag ang nagusot na bahagi ng kaniyang damit.

“A-Ayos lang ako…” nauutal niyang sagot habang pilit na pinapakalma ang sarili.

Ramdam niya ang init sa kaniyang mukha kaya sigurado siyang namumula na siya.

'Ano ba ’tong nangyayari sa akin? Hindi naman ako manyakis, ah! Nakakita lang ako ng gwapong lalaki, bakit parang gusto ko nang magpasakal, Lord?!'

Mariin siyang napapikit na para bang mawawala ang lahat ng kabaliwang nararamdaman kapag ginawa niya iyon.

'Hindi ko kasalanan ’to! Kasalanan ng lalaking ’to dahil masyado siyang gwapo!'

Halos sermunan na niya ang sarili sa isip.

'May fiancé ka na, Inara. Form is emptiness, emptiness is form! Huwag mong ipahiya ang sarili mo, please lang!'

Muli siyang umayos ng tayo. Dalawang beses umubo bago pilit na ngumiti.

“Pasensya ka na, na-distract lang ako kanina kaya hindi kita napansin.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Kaizan habang pinagmamasdan ang kaharap.

Makalipas ang ilang segundo, muling gumuhit ang ngising hindi niya mapigilang sumilay sa kaniyang labi.

'Kakaibang babae.'

Sa isang kisapmata, nakaramdam siya ng kakaibang pagnanais na angkinin ito.

Sakto namang lumapit si Tatiana.

Pagkakita niya sa lalaki ay sandali siyang natigilan. Totoo pala ang mga balita tungkol sa presidente ng El Davion Group.

Mabilis siyang nakabawi at ngumiti nang may lambing.

“Hello, Young Master El Davion. I'm Tatiana Graceva, editor-in-chief ng ApexWave Media. Pwede po ba akong humingi ng kaunting oras ninyo para sa isang exclusive interview?”

Ang mapaglarong ekspresyon sa mukha ni Kaizan ay agad naglaho.

“Hindi mo ba alam na hindi ako tumatanggap ng interview?”

Halos mabitawan ni Inara ang bag na hawak.

'Young Master El Davion? Siya ang kailangan naming makausap for interview? Pero ang apelyido niya… No. Hindi naman siguro siya iyon. Baka kamag-anak lang…'

Wala sa sariling nakagat niya ang ibabang labi habang tila kinakalkula ang posibilidad ng tunay na pagkakakilanlan ng lalaking nasa harap niya.

'Huwag kang assuming, Inara! Gwapo lang ’yan! Kalma ka!'

“Young Master, baka puwede po ninyo kaming mapagbigyan,” kabadong pakiusap ni Tatiana.

Ngunit wala nang nakapagsalita pa nang pasimpleng lumapit si Inara kay Tatiana.

“Ma’am Yana, nalinis ko na po ’yong bag ninyo,” mahina niyang saad bago iniabot ang bag.

Napakunot ang noo ng babae.

Halatang naiinis ito. Hindi na nga niya makuha ang interview, ngayon ay parang umeeksena pa ang intern niya.

Samantala, napatingin si Kaizan sa kanilang dalawa.

Nang mapagtanto niyang reporter din si Inara, may kung anong kumislap sa kaniyang mga mata.

Isang bagong ideya.

“Ang mga patakaran ko ay hindi basta nababago,” aniya sa kalmadong tinig. “Pero kung siya ang gagawa ng interview, baka sakaling mapagbigyan ko.”

Sabay na napalingon sina Tatiana at Inara sa kaniya.

Sa mga sandaling iyon, nakaturo na ang lalaki sa walang kamalay-malay na dalaga.

Napatulala ang dalawang babae.

Maging si Kiara ay napakunot ng noo dahil sa pagtataka.

'Bakit ako?!'

Ramdam ni Inara ang biglang pag-akyat ng kaba hanggang sa lalamunan niya.

“Ako?” halos pabulong niyang tanong. “Ako ang haharap para sa interview mo? Pero trainee lang po ako…”

“Correct. And so? Do I look like I care if you're only a trainee?” sagot ni Kaizan na may mapanuksong ngisi. “Bukas ng umaga. Alas-onse. May isang oras ka.”

Pagkatapos niyon ay basta na lamang siyang tumalikod at naglakad palayo.

Matikas.

Kalmado.

Para bang isang modelong naglalakad sa runway.

Sanay na sanay siya sa ganoong mga eksena.

Iyong basta na lamang darating at aalis na para bang siya ang may-ari ng mundo.

Naiwang nakatayo si Inara sa kinatatayuan niya.

Tulala.

Nalilito.

At kinakabahan.

Samantala, si Tatiana ay halos umusok ang mga tainga sa sobrang inis.

'Pinaghandaan ko ang araw na ito. Tapos isang intern lang ang pipiliin?'

Masama niyang tiningnan si Inara bago mabilis na tumalikod at lumabas.

Nasapo naman ng dalaga ang noo.

Pilit niyang pinakalma ang sarili sa gitna ng pagkahilong dulot ng sunod-sunod na pangyayari.

'Bakit ang bilis ng lahat?!'

'Wala man lang akong choice?!'

'Paano ko gagawin ’yon?!'

'Intern pa lang ako!'

'Pero higit sa lahat, bakit nga ako?!'

'Diyos ko po...'