Masuk
"BOUND BY A BILLIONAIRE'S MISTAKE"
PROLOGUE Mabigat ang bawat hakbang ko habang naglalakad kami ni Larry sa mahahabang pasilyo ng kumpanya. Parang buhay na organismo ang buong lugar—ang mga dingding na puno ng awards at abstract na painting ay pabulong na nagkukuwento ng tagumpay, sakripisyo, at ambisyon. Habang nagsasalita si Larry tungkol sa mga pinagdaanan ng kumpanya, mas lalo kong naramdaman na hindi lang ito basta opisina. Isa itong mundo. Isang arena kung saan ipinapanganak at sinusubok ang mga pangarap. Paglapit namin sa opisina ng CEO, unti-unting bumigat ang dibdib ko. Huminto si Larry, halos pabulong ang boses. “Prepare yourself. Si Wilbert… brilliant, pero intense.” Tumingala ako sa pinto. Simple. Tahimik. Pero may presensyang nagbabanta na lampas sa ordinaryong tao ang nasa loob. Pagpasok namin, agad kong naramdaman ang bigat ng atmospera. Nakatayo siya doon—hindi pa nakaharap sa amin, pero sapat ang silhouette niya para magpatigil ng oras. Ang tindig niya ay parang marka ng kapangyarihan: matuwid, hindi natitinag, at parang pag-aari niya ang lungsod na nakahilera sa malalaking bintana sa harap niya. Naririnig ko ang boses niya kahit mahina—matulis, malamig, at walang pasensya. “I don’t care about the hurdles. I want results, not excuses. Make it happen, or it’s your ass on the line.” Sumagi sa isip ko ang sinabi ni Larry kanina: Ice-king. Pero habang pinagmamasdan ko ang porma ng likod niya, ang paraan ng pag-lapat ng suit sa broad na balikat niya… hindi ko napigilang maramdaman ang kakaibang hatak. Kung ganito ang likod niya… ano pa kaya ang itsura kapag humarap siya? Tumaas ang kaba ko, magkahalong takot at excitement na hindi ko maipaliwanag. Bumalik ako sa ulirat nang magsalita ulit si Larry. “He’s all about perfection. And he nails it every single time. He’s in a league of his own.” At doon, tumigil ang mundo. Tinapos niya ang tawag. Dahan-dahang bumaling sa amin. At nang makita ko ang mukha niya—ang mga matang matagal ko nang iniisip, ang presensyang pilit kong binabalewala pero hindi ko makalimutan—para akong binalot ng init at lamig nang sabay. Diyos ko!. Hindi ako handa. Hindi ako sanay na ang isang pantasya… ay bigla na lang humaharap sa akin, totoo, buhay, at mas nakakatakot kaysa sa imahinasyon ko. At bago ko pa mapigilan ang sarili ko, sumiksik sa isip ko ang tanging katotohanang hindi ko matakasan— Nagulatttt akoo! Ooohhh M-mmmyyy Gadddd!! I-it w-waaasss him! --- ♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️ — AUTHORS NOTE 💕 — Hi hello 👋 sa lahat ng aking mga readers! Sana masiyahan kayo sa bagong novel/book 📚 na ito. Susuporahan niyo sana hanggang dulo dahil I poured my heart and soul into every chapter. I tried my best to give you a story full of twists, emotions, at moments na hindi niyo makakalimutan. Maraming salamat sa inyong supporta 💖 — excited na akong marinig ang mga thoughts niyo at reactions sa bawat eksena. Sana maging bahagi rin kayo ng journey na ito! Sana ay mag-iwan kayo ng bakas o rate, sana po ay tangkilin at mahalin niyo ang aking romansang librong ito.. Kung my mga hindi kayo naintindihan feel free to comment on every chapter, I'm always here willing to respond kung ano man ang iyong nais na ipahiwatig, ang librong ito ay di mahaba at di naman maikli sakto lang para sa vibe niyo na wants ang short story... Hindi ganun kagaling magsulat I assured all of you na gagawin ko sa abot ng aking makakaya, gaya ng sabi kuuuu message o comment lang pag my something na ayaw o nalilito kayuuuu. Dagdag pa rito, gusto ko rin kayong i-remind na ang kwento ay puno ng saya, kilig, at konting drama — so i-enjoy niyo lang bawat chapter, wag masyadong mag-overthink 😆. Sana mapangiti ko kayo, mapaselos, o mapasorpresa kahit sa simpleng paraan lang. At higit sa lahat, salamat sa pagbigay niyo ng oras at puso para sa kwento ko. Kayo ang dahilan kung bakit worth it ang bawat salita na sinusulat ko. 💕 Kaya tara, sabay-sabay tayong sumabak sa adventure na ito! — tatak' SAILOR MOON 🩵💪 "ADHEL _📚"BOUND BY A BILLIONAIRE'S MISTAKE'' Kabanata 52: "Isinasagawa nang May Katinuan"Ang tensyon sa pagitan namin ni Wilbert ay patuloy na naroroon—parang isang paulit-ulit na echo na hindi kailanman tuluyang nawawala, o isang gripo na dahan-dahang tumutulo sa katahimikan, paulit-ulit at nakapapagod. Ang aming mga pag-uusap, na dati’y punô ng init, lambing, at likas na saya, ay naging maiikli at pormal na lamang—mga usapang kinakailangan, hindi ninanais. Wala na ang dating liwanag na nagpapasigla sa aming mga araw; napalitan ito ng mga sandaling puno ng pag-iingat at hindi masabing alinlangan.Ngayong umaga, ramdam ko ang bigat na bumabalot sa aking opisina. Parang mas makapal ang hangin kaysa dati, puno ng mga salitang nais bigkasin ngunit patuloy na nilulunok. Kahit ang kape sa aking mesa ay tila may mapait at malamig na lasa—isang tahimik na salamin ng aking kasalukuyang damdamin.Si Gelda, ang personal na katulong ni Wilbert, ay tila siyang tibok ng p
"BOUND BY A BILLIONAIRE'S MISTAKE'' 6Kabanata 51: "Mga Bitak sa Tahimikan" Mga nakaraang araw, parang isang palaisipan na hindi ko masagot si Wilbert — parang isang aklat na nakasulat sa wikang hindi ko na maunawaan. Palagi niya akong binibigyang-lakas noon, siya ang sandalan ko, ang tahanan ko… ngunit ngayon ay parang isang barkong naliligaw sa gitna ng bagyo. At ako? Ako ang naiwan sa dalampasigan, walang magawa kundi panoorin siyang unti-unting tangayin ng alon. “O-okay ka lang ba, mahal?” tanong ko, puno ng pag-aalala at kahinaan na kahit anong pilit kong itago… lumalabas pa rin sa boses ko. Palagi siyang may parehong sagot. “Sobrang dami lang ng trabaho.” Ngunit sa tuwing sinasabi niya iyon, ang kanyang mala-bughaw na mga mata ay iniiwas sa akin — parang may tinatakasan, parang may binabantayang lihim na ayaw niyang mahawakan ko. At doon ko naramdaman… hindi lang siya napapagod. Unti-unti na rin niya akong tinatabasan mula sa mundo niya. Kailan pa siya nag
"BOUND BY A BILLIONAIRE'S MISTAKE'' Kabanata 50: "Isinasagawa nang May Katinuan" Ang tensyon sa pagitan namin ni Wilbert ay patuloy na naririnig — parang isang paulit-ulit na echo, o dahan-dahang pagbuhos ng gripo na hindi mapigilan. Ang aming mga pag-uusap, na dating siyang tugtog ng init ng aming samahan, ay naging maikli at pormal na mga usapan na lang, wala na ang dating liwanag na nagpapasigla sa aming mga araw. Ngayong umaga, parang may bigat na bumabalot sa aking opisina, ang hangin ay puno ng mga di-nabibigkas na salita at ng lumalamig nang lasa ng aking kape. Si Gelda, ang katulong ni Wilbert, ay siyang tibok ng puso ng aming opisina — kasing mapagkakatiwalaan ng pagsikat ng araw at kasing nakakapagpakalma nito. Mahilig siya sa mga tsokolateng bar, isang ugali na palaging nagdudulot ng ngiti sa akin, na nagpapaalala sa akin ng aking lola na dati nang nagtatago ng mani sa lahat ng maiisip na lugar — isang lihim na handa para sa mga mahihirap na sandali o simpleng kasiy
"BOUND BY A BILLIONAIRE'S MISTAKE'' Kabanata 49: "Tahimik na Pagkawala, Mga Itinatagong Katotohanan"MARIAN“Wilbert… nasaan ka naman kanina?”Nanginginig ang boses ko habang yakap ko siya, para bang ang mismong bigat ng magdamag ay bumagsak sa aking dibdib sa sandaling makita ko siya. Naghintay ako — kahapon, kagabi, hanggang sa sumapit ang madaling-araw — at bawat pagtik ng orasan ay parang kutsilyong unti-unting humihiwa sa aking pagod na puso. Ako ay balisa at kinakabahan na hindi ko alam kung bakit, basta mixed emotions ang nararamdaman ko ng mga oras na iyon, walang message walang calls, kaya hindi ko mawari talaga, at kung bakit nga naman ganun at— at, Ngayon lang siya umuwi. At ang pagkakakita ko sa kanya ay nagbukas ng dalawang magkasalungat na damdamin:ginhawa… at sakit.Tumingin siya sa akin — at sa loob ng isang iglap, nakita ko ang pagdaloy ng emosyon sa kanyang mga mata.Pag-aalinlangan.Pagkakasala.P
"BOUND BY A BILLIONAIRE'S MISTAKE'' Kabanata 47: Mga Laban Para sa KinabukasanWILBERTHabang ako ay nagmamaneho sa tahimik na mga lansangan ng lungsod patungo sa aking opisina, ang aking isip ay parang magulong dagat na puno ng mga alaala at emosyon. Ang gabing iyon sa restawran kasama si Marian ay nagsimula nang maganda, ngunit nagtapos sa paraang palagi kong kinatatakutan. Ang pagkakakita kay Papa doon ay parang binuksan ko ang isang pintuan patungo sa nakaraan na matagal ko nang sinikap na itago.Sinulyapan ko ang walang laman na upuan sa tabi ko, naaalala ang mukha ni Marian nang umalis kami sa restawran. Ang sakit ng paglilihim sa kanya ay parang matalim na kutsilyong dumudurog sa aking dibdib. Ang pagsasabing kaibigan lang niya dati sa negosyo ay parang pagtataksil. Bawat salita ay isang kasinungalingan — isang pagkukunwari na napilitan akong gawin dahil natatakot akong mawawalan siya. Siya ang liwanag sa aking buhay na matagal nang natata
"BOUND BY A BILLIONAIRE'S Kabanata 48: Mga Panunumpa sa Lambot ng GabiWILBERTMga alas onse ng gabi nang pumasok ako sa sala na tanging mahina at malamlam na ilaw lamang mula sa lampara ang nagbibigay-liwanag sa paligid. At doon ko siya nakita — si Marian — nakahiga sa sopa, mahimbing na natutulog, para bang ang gabi mismo ang yumakap sa kanya upang protektahan siya mula sa mundo.Nakabalot siya sa kumot na tila isang santuwaryo ng katahimikan, at ang mahinang liwanag na dumadampi sa kanyang mukha ay nagbibigay sa kanya ng mala-anghel na anyo. Tahimik na kumikislap ang telebisyon sa background, at isang nakalimutang librong nakabukas sa mesa ang nagsilbing patunay… naghihintay siya sa akin hanggang sa dapuan siya ng antok.Habang pinagmamasdan ko siya, naramdaman ko ang bigat ng magkahalong emosyon na unti-unting bumabalot sa aking dibdib. Siya ang lahat ng bagay na dalisay, payapa, at maganda sa mundong matagal ko nang inaakalang puno laman







