LOGINCHAPTER 226 — Ang Mukha sa Likod ng MaskaraTahimik ang buong kalye matapos tanggalin ng lalaki ang maskara.Walang nagsalita agad.Pati ang correction team—tila nakalimutang gumalaw.—Sa rooftop, tumama ang ilaw sa mukha ng lalaki.Bata pa.Mas bata kaysa inaasahan nila.Walang malamig na ekspresyon.Walang pagiging mekanikal tulad ng iba.Sa halip—mukha siyang pagod.—At doon lalong naramdaman ni Elena ang kakaiba.Hindi dahil kilala niya ito.Kundi dahil—nakita na niya ang parehong tingin noon.—Sa sarili niya.—“We were told you’d destroy everything.”Paulit-ulit na umalingawngaw ang mga salitang iyon sa isip niya.Hindi iyon tunog ng taong fanatic.Tunog iyon ng taong naniwala.—Sa gitna ng kalsada, dahan-dahang tumingin ang lalaki mula sa rooftop papunta sa balance keeper.At sa unang pagkakataon—may tensyon sa pagitan nila.Hindi halata.Pero malinaw.—“You should put the mask back on,” sabi ng balance keeper.Kalmado pa rin ang boses.Pero wala na ang dating kontrol.
Walang gumalaw matapos tumama ang baril sa sahig.Click.Maliit na tunog.Pero sa gabing iyon—parang lindol.—Sa rooftop, nakatayo ang anino na nagbaba ng armas.Hindi siya umatras.Hindi rin siya nagsalita.Nakatayo lang—habang ang dalawang kasama niya ay parehong napalingon sa kanya.Hindi iyon bahagi ng protocol.Hindi iyon bahagi ng formation.At higit sa lahat—hindi iyon inaasahan.—Sa gitna ng kalsada, unang beses na tuluyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki.Hindi galit.Hindi panic.Kundi—disruption.Totoo.Maliit lang.Pero malinaw.—Sa loob ng sasakyan, tuluyang napaupo nang tuwid ang babae.“Oh my God…”Napatingin ang kasama niya.“Why are you reacting like that?”Hindi siya agad sumagot.Nakatitig lang siya sa rooftop.Sa taong nagdesisyong hindi sumunod.—“You don’t understand,” bulong niya.“They don’t do that.”—Sa opisina, huminto si Victor sa paghinga nang isang segundo.Tahimik siyang nakatingin sa screen.At pagkatapos—bahagya siyang natawa.Hindi dahil na
Click. Maliit na tunog. Pero sa gabing iyon— parang lindol. — Sa rooftop, nakatayo ang anino na nagbaba ng armas. Hindi siya umatras. Hindi rin siya nagsalita. Nakatayo lang— habang ang dalawang kasama niya ay parehong napalingon sa kanya. Hindi iyon bahagi ng protocol. Hindi iyon bahagi ng formation. At higit sa lahat— hindi iyon inaasahan. — Sa gitna ng kalsada, unang beses na tuluyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki. Hindi galit. Hindi panic. Kundi— disruption. Totoo. Maliit lang. Pero malinaw. — Sa loob ng sasakyan, tuluyang napaupo nang tuwid ang babae. “Oh my God…” Napatingin ang kasama niya. “Why are you reacting like that?” Hindi siya agad sumagot. Nakatitig lang siya sa rooftop. Sa taong nagdesisyong hindi sumunod. — “You don’t understand,” bulong niya. “They don’t do that.” — Sa opisina, huminto si Victor sa paghinga nang isang segundo. Tahimik siyang nakatingin sa screen. At pagkatapos— bahagya siyang natawa. Hindi dahil nakakatawa.
Click.Maliit na tunog.Pero sa gabing iyon—parang lindol.—Sa rooftop, nakatayo ang anino na nagbaba ng armas.Hindi siya umatras.Hindi rin siya nagsalita.Nakatayo lang—habang ang dalawang kasama niya ay parehong napalingon sa kanya.Hindi iyon bahagi ng protocol.Hindi iyon bahagi ng formation.At higit sa lahat—hindi iyon inaasahan.—Sa gitna ng kalsada, unang beses na tuluyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki.Hindi galit.Hindi panic.Kundi—disruption.Totoo.Maliit lang.Pero malinaw.—Sa loob ng sasakyan, tuluyang napaupo nang tuwid ang babae.“Oh my God…”Napatingin ang kasama niya.“Why are you reacting like that?”Hindi siya agad sumagot.Nakatitig lang siya sa rooftop.Sa taong nagdesisyong hindi sumunod.—“You don’t understand,” bulong niya.“They don’t do that.”—Sa opisina, huminto si Victor sa paghinga nang isang segundo.Tahimik siyang nakatingin sa screen.At pagkatapos—bahagya siyang natawa.Hindi dahil nakakatawa.Kundi dahil alam niyang nasaksihan niya
Walang gumalaw matapos tumama ang baril sa sahig.Click.Maliit na tunog.Pero sa gabing iyon—parang lindol.—Sa rooftop, nakatayo ang anino na nagbaba ng armas.Hindi siya umatras.Hindi rin siya nagsalita.Nakatayo lang—habang ang dalawang kasama niya ay parehong napalingon sa kanya.Hindi iyon bahagi ng protocol.Hindi iyon bahagi ng formation.At higit sa lahat—hindi iyon inaasahan.—Sa gitna ng kalsada, unang beses na tuluyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki.Hindi galit.Hindi panic.Kundi—disruption.Totoo.Maliit lang.Pero malinaw.—Sa loob ng sasakyan, tuluyang napaupo nang tuwid ang babae.“Oh my God…”Napatingin ang kasama niya.“Why are you reacting like that?”Hindi siya agad sumagot.Nakatitig lang siya sa rooftop.Sa taong nagdesisyong hindi sumunod.—“You don’t understand,” bulong niya.“They don’t do that.”—Sa opisina, huminto si Victor sa paghinga nang isang segundo.Tahimik siyang nakatingin sa screen.At pagkatapos—bahagya siyang natawa.Hindi dahil na
Maliit na tunog.Pero sa gabing iyon—parang lindol.—Sa rooftop, nakatayo ang anino na nagbaba ng armas.Hindi siya umatras.Hindi rin siya nagsalita.Nakatayo lang—habang ang dalawang kasama niya ay parehong napalingon sa kanya.Hindi iyon bahagi ng protocol.Hindi iyon bahagi ng formation.At higit sa lahat—hindi iyon inaasahan.—Sa gitna ng kalsada, unang beses na tuluyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki.Hindi galit.Hindi panic.Kundi—disruption.Totoo.Maliit lang.Pero malinaw.—Sa loob ng sasakyan, tuluyang napaupo nang tuwid ang babae.“Oh my God…”Napatingin ang kasama niya.“Why are you reacting like that?”Hindi siya agad sumagot.Nakatitig lang siya sa rooftop.Sa taong nagdesisyong hindi sumunod.—“You don’t understand,” bulong niya.“They don’t do that.”—Sa opisina, huminto si Victor sa paghinga nang isang segundo.Tahimik siyang nakatingin sa screen.At pagkatapos—bahagya siyang natawa.Hindi dahil nakakatawa.Kundi dahil alam niyang nasaksihan niya ang isa
Tahimik ang buong mansyon habang nagpapahinga si Elena sa loob ng kaniyang kwarto. Ang mga kurtina ay bahagyang nakabukas, pinapapasok ang malumanay na sinag ng hapon. Sa tabi ng kama niya ay nakalagay ang ilang bouquet ng bulaklak, mga prutas, at card ng pag-aalaala mula sa mga kaibigan, business
Maaliwalas ang umaga nang tuluyang payagan ng mga doktor si Elena na makalabas ng ospital. Ngunit kahit gaano kaganda ang sikat ng araw, hindi nito nabura ang bigat ng tensyon na nakabalot sa pagitan nila ni Nathan. Tahimik na tinanggal ng nurse ang IV line sa braso ni Elena habang pinapanood lang
Ang hangin sa lungsod ay malamig, parang pumapawi sa init ng emosyon na bumabalot sa ospital. Habang si Elena ay nakahiga, ramdam niya ang bigat ng bawat sandali, ang sakit sa katawan, at higit sa lahat, ang tensyon sa puso niya. Ngunit sa isang sandali, narinig niya ang malakas na yabag sa hallway
Tahimik ang paligid. Ang malambot na ilaw ng ospital ay unti-unting pumapasok sa silid habang unti-unting nagbubukas ang mga mata ni Elena. Ang bawat sensasyon sa katawan niya ay sobrang dami—ang sakit sa ulo, ang kirot sa balikat, at ang mahina niyang katawan mula sa aksidente. Ngunit higit pa rit







