1. Bölüm

"İmzala."

Başının üzerinden gelen soğuk ve alçak bir ses duyuldu. Önünde bir boşanma anlaşması duruyordu. Leyla hafifçe irkildi, sessizce başını kaldırıp Cenk'e baktı ve acı bir gülümseme döktü dudaklarından.

Demek böyleydi.

Bu sabah ona bu gece eve geleceğini ve onunla konuşacak bir şeyi olduğunu söylediğinde, meğer bunun içindeymiş.

Bütün gün sevinçle beklemişti, ama konuşulacak şey buydu işte...

Üç yıllık evlilik, sonunda sona gelmişti.

Leyla, boşanma anlaşmasını sessizce aldı. Eli hafifçe sıkıldı. Bir an durup kısık bir sesle, "Gerçekten boşanmamız mı gerek?" diye sordu.

Cenk kaşlarını çattı. Üç yıldır Karahan'ın hanımı olan bu kadını süzdü.

Anlaşılan odayı toplamıştı. Beyaz alnında hâlâ boncuk boncuk terler vardı. Gözlerinde yorgunluk ve boşluk seçiliyordu. Makyajsız, sade yüzünde kalın çerçeveli gözlükleri vardı.

Sade, sıcak ama sıkıcı bir kadın.

İşte bu sıradan, biraz da çekingen kadın, üç yıl boyunca Karahan'ın hanımı olmuştu.

Cenk yavaşça gözlerini çekti, elindeki sigarayı söndürdü. Sesi sakindi ama reddedilmesi zor bir güç vardı içinde: "İmzala, o geri dönüyor. Onun yanlış anlamasını istemem."

Leyla duraksadı, dilinde bir acı hissetti. Cenk'in bahsettiği kadının kim olduğunu biliyordu.

Tuba Demir. Cenk'in ilk göz ağrısı.

Onun yüzünden evlilikleri sadece bir isimden ibaretti. Üç yıl boyunca Cenk onun için bekar gibi yaşamıştı.

Sanki kabul etmeyecekmiş gibi, Cenk ona dönüp sakin bir sesle ekledi: "Anlaşmalı boşanıyoruz. Eğitim seviyen pek yüksek değil. Boşandıktan sonra göl kenarındaki köşkler ve araba sana kalacak. Ayrıca sana 8 milyon TL daha vereceğim."

Başlangıçta Cenk'in büyükbabasını memnun etmek için evlenmişlerdi, bu yüzden mal paylaşımı sözleşmesi imzalamışlardı. Cenk'in ona verdiği, hak ettiğinden çok daha fazlasıydı.

Cenk ondan hoşlanmıyordu ama son üç yılda Leyla gerçekten elinden geleni yapmıştı. Fazlası da bu yılların hakkıydı. Ayrıca, lise mezunu bir kadının boşandıktan sonra gerçekten paraya ihtiyacı olacaktı.

Leyla ne demek istediğini anladı. Boşanma anlaşmasını karıştırdı, sonra başını öne eğip yavaşça, "Peki, kabul ediyorum," dedi.

Kalemi eline aldı, düzgün ve kararlı bir şekilde imzasını attı. Sonra Cenk'e baktı. Kalın camların ardındaki bakışları uzun ve anlamlıydı; acı mıydı, yoksa içinde kalmış bir şey miydi, belli değildi.

"Merak etme, bir iki gün içinde taşınırım. Sizi rahatsız etmem."

Cenk başını salladı: "Bu üç yıl için çok zahmet çektin."

Ne kadar ilginç ki, sıkıcı, basit ve sıradan olursa olsun, kabul etmeliydi ki Leyla gerçekten iyi bir eşti.

Bu yıllar boyunca Karahan ailesinin herkesiyle ilgilenmişti. Cenk iş hayatında koşarken, evde rahatça yol alabilmesini ona borçluydu.

Ama ne yazık ki, gönül işleri zordu.

Leyla ise içinden acı acı güldü. Onca şey yapmış, üç yılını harcamıştı. Sonunda aldığı şey sadece acı bir "Bu üç yıl için çok zahmet çektin" olmuştu.

Cenk gözlerinin altındaki o gölgeyi fark etmedi. İmzalanmış boşanma anlaşmasını aldı, ardından asistanı onu aradı. Leyla'ya göz ucuyla bakıp kısaca, "Şirkette işim var. Bir şey gerekirse, Naciye Hanım yardım eder," dedi.

Leyla başıyla onayladı.

Cenk çalışma odasından çıktığında, salonda annesi Gülşah Hanım endişeyle ona yöneldi.

"Nasıl? İmzaladı mı?"

Cenk kaşlarını çattı, sonra başını salladı.

Gülşah Hanım rahat bir nefes aldı, sevinçle başını salladı: "İmzalamışsa ne âlâ. Şu kadınla evli olduğun süre boyunca içim rahat etmedi. Üç yıl olmuş, daha bir çocuk bile yok. Hep sessiz, suratsız, ne düşündüğü belli değil. Kim bilir ne fesatlık peşinde."

Cenk sessiz kaldı.

Gülşah Hanım içini çekip devam etti: "Büyükbaban zorla evlendireli beraber, ben bu işe başından beri karşıydım. Annesiz babasız, Yalçınların yanında büyümüş bir öksüzden ne hayır gelir? Şimdi boşandın işte, Tuba'yla evlenirsen içim rahat eder. Bana göre gelin ancak Tuba gibi olur. Sana yakışan da odur."

Bir yandan da Buğçe sevinçle başını salladı: "Aynen abi. Onun gibi bir yengeye sahip olmak bile insanı utandırırdı. Ama şimdi, Tuba benim yengem olursa, kıskançlıktan çatlar herkes."