13. Bölüm

Tuba hemen Gülşah Hanım'ı durdurdu: "Anne, Leyla Hanım ne de olsa Cenk'in eski karısı. Bu şekilde davranmak pek hoş olmaz. Zaten bizim evde boş odalar da var. Olmazsa Leyla Hanım'a bir oda ayarlayalım."

Ardından güvenlik görevlisi, sade giyimli Leyla'ya küçümseyerek baktı.

Sanırım bu tür eski karılar, zengin ailelere yapışıp bırakmak ister.

Leyla kimsenin bakışını umursamadı. Sadece, "Gerek yok," dedi.

Valizini alıp uzaklaştı. Ama gökyüzü aniden karardı ve şiddetli bir yağmur başladı.

İnsanın talihi kötüyken içtiği su bile boğazına takılır.

Leyla, yüzde iki kalan telefonunun ekranına baktı, kendi kendine alay etti.

Etraf tamamen ormanla kaplıydı, sığınacak hiçbir yer yoktu. Saçı başı dağılmış, sırılsıklamdı. Şiddetli yağmurun altında oldukça perişan görünüyordu.

Derken yanında bir Cayenne durdu. Adam siyah bir şemsiye açıp ona doğru yürüdü. Yağmurun sağanağı şemsiyenin dışında kaldı. Barış sakin bir gülümsemeyle perişan haldeki Leyla'ya baktı: "Leyla Hanım, ne tesadüf."

Yağmur şiddetliydi. Eğer böyle yakışıklı bir adam kibarca şemsiyesiyle gelirse, etkilenmemek elde değil.

Ama Leyla'nın kalbi sadece bir kere hızlı attı. Çaresiz bir ifadeyle, "Ne tesadüf, Barış Bey. Acaba beni bir yere kadar bırakır mısınız?" dedi.

Barış doğrudan cevap vermedi. Siyah gözleri Leyla'nın üzerinden geçti. Yumuşak bir sesle, "Önce arabaya bin," dedi.

Arabanın içi biraz sıcaktı. Leyla binince vücudundaki üşüme biraz hafifledi. Barış ona bir havlu uzattı, kibarca dosyasına gözlerini dikti. Leyla da üzerindeki yağmuru sildi.

Ama bir an dalıp gitti.

Bu tür ince detaylar ve nezaket, adamın ne kadar iyi yetiştiğini gösteriyordu.

Onunla birkaç kez kısa kısa karşılaşmıştı. Ama her seferinde, yardımı o kadar ince ve nazikti ki insana bahar esintisi gibi geliyordu.

Bunların hepsi, ondan kız kardeşini tedavi etmesini istediği için miydi?

Bu düşüncelere dalmıştı ki araba bir apartmanın önünde yavaşça durdu. Adamın alçak ve hoş sesi duyuldu: "Dışarıda yağmur ve rüzgar çok sert. Sen de sırılsıklam olmuşsun. Önce üzerini değiştir, sonra git."

Başını kaldırdığında adamın sıcak ve ince bakışlarıyla karşılaştı. Leyla red sözlerini yuttu ve yavaşça başını salladı.

Apartman, konaktan çok uzak değildi. Herhalde yakın olduğu için onu buraya getirmişti.

Kapıyı açtığında içerinin rengi şaşırtıcı derecede canlıydı. Gök mavisi duvar kağıdında bembeyaz bulutlar geçiyordu. İnsanın içini açıyordu.

Leyla gözlerini kırpıştırdı. Burasının Barış'ın evi olduğuna inanmakta zorlandı.

Kapı sesini duyan orta yaşlı bir kadın dışarı çıktı ve sıcak bir şekilde karşıladı: "Barış Bey, geldiniz demek. Bu hanım da kim acaba?"

"Fatma Hanım, arkadaşım Leyla. Burada duş alıp üzerini değiştirecek."

Fatma Hanım hemen kadın terliklerini çıkardı: "Hemen buyurun, ben de Defne Hanım'ın kıyafetlerinden birini getireyim. Bu arada size biraz zencefil çorbası da yaparım."

Barış, Fatma Hanım'a başını salladı. Sonra Leyla'ya dönüp yumuşak bir sesle, "Burası kız kardeşim Defne'nin evi. Arslan Üniversitesi'nde okuyor, üniversiteye yakın diye burada kalıyor. Fatma Hanım da genelde ona bakar," dedi.

Leyla anladığını belirtti. Derken Barış'ın telefonu çaldı. "Bir telefon alayım," dedi.

Arkasını dönüp cama doğru yürüdü. Leyla'nın gözü duvardaki tabloya takıldı.

Tablo oldukça iyimser görünüyordu. Sonbahar yaprakları dökülüyor, ışık sıcak ve yumuşaktı. Bahçede bir salıncak sallanıyordu. İki kız el ele tutuşmuş, güneş gibi parlayarak gülümsüyordu.

Leyla'nın parmakları istemsizce tabloda gezindi. Arkasından adamın alçak sesi geldi: "Onu benim kardeşim çizdi."

Arkasını döndü. Adamın bakışları derin ve uzaklara dalmıştı. İçinde bir ağırlık, neredeyse acılı bir büyülenmişlik vardı. Ama bir an sonra tekrar berrak ve sakinleşti, pırıl pırıl ve güzeldi.

Leyla'nın içi bir kıpırdadı. Başını kaldırıp yumuşak bir sesle sordu: "Barış Bey, bu tablodaki kız sizin kardeşiniz mi?"

"Evet," dedi Barış başını sallayarak. "Bunu on dört yaşındayken çizdi. Daha hastalığı başlamamıştı."

"Peki, diğer kız kim?"