1

"แทนคะ ก้อยเรียบร้อยแล้วค่ะ"

เสียงใสหวานของภรรยาดังขึ้น ปลุกชายหนุ่มให้ตื่นจากภวังค์ เขากำลังนั่งจ้องมองดูบางอย่างที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือของเขา กวินทราขมวดคิ้ว เธอค่อยเดินไปทรุดนั่งข้างเขา หางตาเหลือบมองดูว่าสามีกำลังทำอะไร ตามประสาผู้หญิงที่มักจะมีความหึงหวงสามี ที่พวกหล่อนมักจะคิดว่าเป็นสมบัติส่วนตัว

"ดูอะไรอยู่คะ"

เธอกล้าเอ่ยเมื่อเห็นว่าสามีกำลังดูอะไรอยู่ แทนยิ้มนิดๆ ให้กับภรรยา เขาแต่งงานกับเธอมาสามปีแล้ว กวินทราเป็นแม่ม่ายลูกติด เธอมีลูกสาวอายุสิบสี่ปีอยู่ในวัยที่กำลังย่างเข้าสู่วัยรุ่น

ทรายทอง...

"รูปของหนูทราย"

คำตอบของสามี ทำให้กวินทรายิ้มกริ่ม เธอรู้สึกปลื้มใจที่สามีเอ็นดูและรักลูกสาวของเธอมาก เธอกอดแขนเขา แล้วเอ่ยกระเซ้าเสียงกลั้วหัวเราะ

"ก้อยนึกว่าดูรูปสาวอื่นอยู่ เห็นจ้องจริงจัง ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วย"

"หึๆ ก็ยัยหนูของเรา...น่ารักเหลือเกิน"

ตาของเขายังคงมองจับจ้อง หญิงสาววัยรุ่น หน้าตาน่ารักเหมือนตุ๊กตา เจ้าหล่อนมีนัยน์ตาคมหวาน ล้อมกรอบด้วยขนตาดกหนา คิ้วเรียวสวยได้รูป จมูกโด่ง ริมฝีปากรูปกระจับ ผิวเนียนขาวลออ ผมของหล่อนยาวหยักศกล้อมกรอบใบหน้างดงามนั่น รูปร่างแน่งน้อยอรชร บางส่วนโตเกินวัย หล่อนมีสัดส่วนเหมือนสาวรุ่น โดยเฉพาะทรวงอกที่เห็นได้ชัดเจนในวัยเพียงแค่นี้

แม้จะยังอ่อนเยาว์ เพิ่งแรกสาว แต่ทรายทองก็สะสวยเหลือเกิน โดยเฉพาะนัยน์ตานั่น ยามมองสบตากับแม่สาวน้อย มันเหมือนเขากำลังถูกดึงดูดเข้าไป ในอะไรบางอย่าง...ที่แทนก็ตอบตัวเองไม่ได้ ว่าทำไมยิ่งนานวัน เขายิ่งอยากอยู่ใกล้ อยากคุย อยากให้หล่อนมองเพียงแค่เขา

"ก้อยดีใจที่คุณรักลูก"

คำว่าลูก...สะดุดหู สะดุดใจ ฉุกเขาให้ขึ้นมาจากหลุมลึกนั้นเพียงชั่วครู่ แทนปิดโทรศัพท์เสีย แล้วหย่อนมันลงในกระเป๋าเสื้อสูท เขาลุกขึ้นยืน และยิ้มให้ภรรยาพร้อมกับยื่นมือส่งให้หล่อน

"ไปกันเถอะ เดี๋ยวจะสาย โรงแรมที่จัดงานย่านนั้นรถติดด้วย"

"ค่ะ"

กวินทราควงแขนของสามี เธอยิ้มแย้มชวนเขาคุย เธอรู้ว่าเขาจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษถ้าเธอชวนเขาคุยเรื่องลูกสาว ซึ่งตอนแรกเธอคิดเป็นกังวลเมื่อจะแต่งงานใหม่กับเขา เพราะเกรงว่าเขาจะเข้ากับยัยหนูไม่ได้ เธอใช้เวลาดูใจกับเขาถึงสองปี กว่าจะตกลงแต่งงาน ตลอดเวลานั้น แทนพิสูจน์ให้เธอได้เห็นถึงความรัก ความเอ็นดูที่เขามีต่อหนูทราย เขาไม่ได้เข้าหาเพราะเธอเป็นคนร่ำรวย หวังผลประโยชน์ เพราะตัวของแทนก็มีอาชีพการงานที่ถือว่ากำลังประสบผลสำเร็จ เขาเป็นผู้จัดการในบริษัทชั้นนำแห่งหนึ่ง เงินเดือนก็ไม่ถือว่าน่าเกลียดอะไร

แม้เขาจะด้อยกว่าเธอในเรื่องเงินทอง แต่เมื่อรักไปแล้วกวินทราก็ไม่สนใจและพร้อมที่จะให้เขาทุกสิ่ง เขาดูแลเธอ ดูแลลูกเธอเป็นอย่างดี เธอเป็นคนขอเขาจดทะเบียนด้วยซ้ำ พวกเพื่อนๆ ญาติๆ ของเธอบางคนก็คิดมากเกินไป ว่าเขาจะมาปอกลอกเอาจากเธอ แทนมาให้ต่างหาก ตอนนี้เขาก็ช่วยทำงานในบริษัทเครื่องสำอางของเธอ ทำงานดี และยิ่งช่วยกันพัฒนาให้รุ่งเรืองมากยิ่งขึ้นไป

ฝันร้ายของเธอจบสิ้นลงแล้ว จบไปพร้อมกับอดีตสามี คิดถึงเขาแล้วกวินทราก็เม้มริมฝีปากเล็กน้อย ไอศูนย์ตายไปแล้ว ถ้าเขาไม่ตายเธอก็คงไม่เจอคนดีๆ อย่างแทน

ทั้งสองควงคู่กันเข้าไปในงาน พูดคุยทักทายกับบรรดาแขกคนอื่นๆ ส่วนใหญ่เป็นหุ้นส่วนเกี่ยวพันกันทางธุรกิจ งานนี้เป็นงานการกุศล และมีการประมูลเครื่องเพชรเครื่องประดับ จนมาถึงของชิ้นหนึ่ง แทนรีบยกมือขอประมูลไว้ ในราคาที่ทำให้ภรรยาถึงกับขมวดคิ้วเลยทีเดียว

"แพงไปหรือเปล่าคะ..."

เธอสะกิดเขา กวินทราไม่ห้ามเขา แต่ก็ข้องใจว่าทำไมเขาถึงอยากได้นาฬิกานั่นนัก มันไม่ใช่ของผู้ชายด้วยซ้ำ

"ไม่แพงหรอก ผมจะให้เป็นของขวัญ"

เขาพูด เธอหน้าแดงขึ้นทันที อดปลาบปลื้มไม่ได้ เพราะคิดว่าสามีจะซื้อของให้ตน แม้ว่ามันจะเหมือนอัฐยายซื้อขนมยายก็เถอะ เพราะเขาทำงานกับเธอ ได้เงินเดือนจากเธอ และข้าวของทุกอย่าง ส่วนใหญ่ก็จะเป็นเงินของเธอ ไม่เว้นแม้กระทั่งของชิ้นนี้

"คะ? แหม..."

"ผมจะซื้อให้หนูทราย"

กวินทราถึงกับกะพริบตาปริบๆ เก้อไปนิด ที่เข้าใจผิด แต่เธอก็ยิ้มหวานส่งให้กับเขา เอ่ยชมกับความน่ารักของเขา ที่คิดถึงลูกสาวของเธอ

ลูกสาวของเราสินะ ของเธอและเขา แทนบอกว่าไม่อยากมีลูก เพราะตอนนี้เขากับเธอมีแค่หนูทรายก็เพียงพอ เขาไม่อยากมีปัญหา ลูกเรา ลูกเธอ ซึ่งลึกๆ แล้วกวินทราก็เสียใจที่เขาบอกแบบนั้น เพราะเธอก็อยากจะมีลูกกับเขา ที่จะเป็นโซ่ทองคล้องเขาและเธอไว้

แต่การพูดแบบนั้น คิดแบบนั้นก็ทำให้เธอปลาบปลื้ม ที่เขารักลูกสาวของเธอเหมือนลูกของเขาเอง

เธอควรจะดีใจ

กวินทราบอกตนเองแบบนั้น

ครอบครัวของเธอตอนนี้ ช่างมีความสุขเหลือเกิน