Break Him 4:

Nakalabas ako ng gate ng subdivision nang hindi pinagdududahan ng mga security guard dahil mukha lang akong nagma-morning jog, kahit na ang totoo ay panay ang iwas ko sa mga dumadaang sasakyan dahil sa takot.

Nang makarating ako sa main highway, mabilis kong pinara ang isang dumadaang taxi.

“Saan tayo, ma’am?” tanong ng driver pagkasakay ko sa likod.

“Sa… sa terminal po ng bus. Kahit saan na malayo sa siyudad,” nanginginig kong sagot, nakayuko at pilit na ibinababa ang hood ng jacket ko para hindi makita ang mukha ko.

Habang umaandar ang taxi, napasandal ako sa bintana. Tuluyan nang bumagsak ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan.

Ang bigat-bigat ng dibdib ko. Pakiramdam ko ay mag-isa na lang ako sa mundo. Ang pamilya ko na dapat ay nagpoprotekta sa akin ay siya pang nagtulak sa akin sa kapahamakan dahil sa utang na sampung milyon.

At para matakasan ang impyernong iyon, isinuko ko ang sarili ko sa isang lalaking hindi ko kilala.

‘Wala ka na talagang babalikan ngayon’, mapait na paalala ko sa sarili ko.

Hindi ako pwedeng umuwi. Hindi ako pwedeng pumunta sa mga kaibigan ko dahil siguradong doon unang maghahanap si Marcus.

Kailangan kong magsimula ulit, sa lugar na walang nakakakilala sa akin.

Pagbaba ko sa isang mataong bus terminal, una kong ginawa ay maghanap ng bilihan ng murang damit.

Ginamit ko ang perang kinuha ko para bumili ng murang t-shirt, pantalon, at isang pares ng sandal dahil nakapaa lang ako kanina pa habang tumatakas.

Pumasok ako sa isang pampublikong banyo para magpalit.

Nang makita ko ang sarili ko sa maruming salamin ng banyo, halos hindi ko makilala ang repleksyon ko.

Magulo ang buhok ko, maitim ang ilalim ng mga mata ko, at may mga pulang marka sa leeg at collarbone ko.

Mabilis kong tinakpan iyon ng binili kong t-shirt at muling isinuot sa ibabaw ang itim na hoodie jacket niya para itago ang katawan ko.

Paglabas ko ng banyo, dumiretso ako sa isang maliit na tindahan para bumili ng tubig at tinapay. Pakiramdam ko ay nahihilo ako sa gutom at pagod.

Habang kumakain ako sa isang tabi, iniisip ko kung aling bus ang sasakyan ko. Saan ako pupunta? Saang probinsya ako magiging ligtas?

Kailangan ko rin sigurong bumili ng murang cellphone para maka-contact ako sa isang tao na pwedeng tumulong sa akin, isang tao na walang koneksyon kay Marcus.

Ibinulsa ko ang sukli ko sa jacket na suot ko nang biglang kumunot ang noo ko.

May naramdaman akong matigas at mabigat na bagay sa loob ng malalim na bulsa ng itim na hoodie. Dinukot ko ito at nanlaki ang mga mata ko.

Isang sleek, mamahaling black smartphone.

Shit. Naiwan ng lalaking iyon ang cellphone niya sa jacket na kinuha ko!

Agad na namuo ang kaba sa dibdib ko. Pwedeng i-trace ang cellphone na ito! Pwedeng malaman ng lalaking iyon kung nasaan ako ngayon sa pamamagitan ng GPS!

Kailangan ko itong itapon o iwan kahit saan para hindi ako matunton.

Mabilis akong tumayo, dala ang cellphone, naghahanap ng basurahan para doon ito ihulog.

Pero bago ko pa man mabitawan ang phone sa loob ng basurahan, bigla itong nag-vibrate at umilaw.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Ang lakas ng tunog ng ringtone nito, tila nang-aagaw ng pansin sa gitna ng maingay na terminal.

Bumilis ang tibok ng puso ko. Nakatingin lang ako sa screen.

Unknown Caller

Huwag mong sagutin. Itapon mo na 'yan, sigaw ng isip ko. Pero parang may sariling buhay ang mga daliri ko na na-estatwa sa screen.

Kung hindi ko sasagutin, baka mas lalo niya akong hanapin. Kung sasagutin ko at magpapaliwanag tungkol sa pera at jacket, baka tigilan niya na ako.

Nanginginig ang mga kamay ko nang pindutin ko ang Answer button at dahan-dahang inilapit ang cellphone sa tainga ko.

Hindi ako nagsalita. Pinakinggan ko lang kung sino ang nasa kabilang linya.

Ilang segundong katahimikan ang namayani, bago ko narinig ang isang boses. Isang boses na nagpatayo sa lahat ng balahibo ko sa katawan.

“Did you really think you could run away after what you took from me?”

Halos mabitawan ko ang cellphone nang marinig ko ang mababa, paos, at nagbabantang boses na iyon. Ang boses na nagpaungol sa akin nang paulit-ulit kagabi.

Ang lalaki sa mansyon.

Parang umurong ang dila ko. Walang lumabas na salita sa bibig ko kundi ang mabigat at nanginginig kong paghinga.

“I can hear you breathing,” malamig niyang dugtong, ang boses ay tila yelo na tumusok sa sistema ko. Wala na ang kalasingan dito, wala na ang basag na emosyon. Ang natitira ay isang purong awtoridad ng isang taong hindi sanay na tinatalikuran. “Where are you?”

“A-ako… a-ano…” utal-utal kong saad. “A-anong ibig mong sabihin na kinuha ko sa'yo? Y-yung limang libo? Y-yung jacket? S-sorry, nagipit lang talaga ako. P-pangako, babayaran kita kapag—”

“I don't give a damn about the money or the clothes,” putol niya, ang tonong ginamit niya ay tila nakakapaso. “You left while I was sleeping. And you left a stain of your virg*nity on my couch.”

Namula ang buong mukha ko, umabot hanggang sa tainga ko ang init dahil sa diretsahan niyang sinabi. Kumirot na naman ang ibaba ko dahil sa pinapaalala niya.

“W-wala kang pakialam doon!” depensa ko, pilit pinapatapang ang sarili ko kahit halos mag-collapse na ang tuhod ko sa kaba. “I-Isipin mo na lang na walang nangyari. G-ginamit mo ako para makalimot kagabi, at ginamit ko rin ang bahay mo para magtago! Quits na tayo!”

Narinig ko ang isang mababa, mapanganib na pagtawa mula sa kabilang linya. Isang tawa na walang halong saya.

“Quits? There is no such thing as 'quits' with me, runaway bride.” Madiin ang pagkakabigkas niya sa huling dalawang salita.

Nanlaki ang mga mata ko. Alam niya? Paano niyang nalaman na isa akong bride na tumakas? Oo nga pala, nakita niya ang wedding gown ko. Narinig niya ang mga naghahanap sa akin.

“P-please… wag mo akong isusumbong sa kanila,” bigla akong nagmakaawa, ang boses ko ay muling nabasag. “Kung hihingin mo pabalik ang pera mo, gagawa ako ng paraan, wag mo lang akong ituro sa mga lalaking naghahanap sa akin.”

“I already know who you’re running from,” kaswal na saad niya, tila pinaglalaruan ang takot ko. “Marcus Albaladejo. A desperate, ruthless creditor.”

Tuluyang nahulog ang puso ko. Alam niya rin kung sino si Marcus? Sino ba talaga ang lalaking ito? Bakit kilala niya ang isang makapangyarihang negosyante sa mundo ng underground business na tulad ni Marcus?

“S-sino ka ba talaga?” nanginginig kong tanong.

“Someone way worse than the man you’re running away from,” mabilis niyang sagot, puno ng kumpiyansa.

Napalunok ako nang sunod-sunod. Kung ganon, galing ako sa bibig ng leon, at kusa akong pumasok sa lungga ng isang mas mapanganib na halimaw.

“Look to your left, across the street.”

Kumunot ang noo ko. Ano?

“Do it,” mariin niyang utos nang hindi ako gumalaw.

Mabilis na lumingon ako sa kaliwa ko, lampas sa mga taong nagmamadaling sumakay ng bus. Sa kabilang kalsada, nakita ko ang isang itim na luxury SUV na nakaparada. Ang bintana sa likod nito ay unti-unting bumababa.

At doon, mula sa loob ng madilim na sasakyan, nakita ko ang pares ng mga mata na walang emosyong nakatitig sa akin. Suot niya ay isang malinis at pormal na itim na suit, ibang-iba sa nakita kong lasing at sirang lalaki kagabi.

“N-no way…” umatras ako, muntik ko pang mabangga ang isang pasahero sa likod ko. Paano niya ako nahanap nang ganito kabilis?

“The tracker in that phone is very precise,” kalmado niyang saad sa kabilang linya habang nakatingin nang direkta sa akin mula sa sasakyan. “Now, you have two choices.”

Hindi ako makahinga. Ang mga binti ko ay tila ipinako sa semento.

“Run again, and I’ll personally call Marcus Albaladejo to tell him exactly where his bride is,” malamig at walang pusong pahayag niya. “Or walk towards my car, get in, and belong to me.”

“A-anong ibig mong sabihin?”

“You were a v*rgin. And you lost it to me. That makes you mine.” Nakita ko ang pagtaas ng sulok ng labi niya, isang ngising demonyo. “Now, choose.”