Break Him 4:

“Viea … sinong kausap mo?”

Halos lumukso ang puso ko sa sobrang kaba, daig ko pa ang babaeng nagtataksil sa asawa dahil sa takot na nararamdamn ko. Pakiramdam ko nanuyot ang lalamunan ko.

“Ugh… sina Mama…” pagsisinungaling ko.

Shit!

“L-lumabas lang ako dahil akala ko nakatulog kana,” pagpapaliwanag ko.

Muli, dahan dahan akong lumapit. Pilit kong kinakalma ang kaba na nararamdaman ko.

Huh! Viea, buhay ng pamilya mo ang nakasalalay dito. Gawin mo nalang ang iniutos ni Marcus para matapos na ang lahat ng ito.

Pero si Niro…

Nanatili lang ang mga mata ni Niro sa akin, seryoso pero halata na mabibigat ang talukap niya.  Maya maya pa inabot nito ang kamay ko, “It’s okay. Alam kong kailangan nilang malaman na okay ka lang pagkatapos mong mawala ng ilang lingo…” anito.

God! He’s so understanding.

Inabot nito ang kamay ko at bahagyang pinisil, “I’ll go to sleep, can you just stay here? Hanggang sa makatulog ako?” request nito na parang bata.

Tumango ako, umupo sa kama sa tabi niya. Muli siyang inalalayang mahiga.

Hindi ko alam kung ilang minuto ko siyang tinititigan, hindi ko pa rin lubos maisip ang mga nagyayari. Sobrang bilis.

Nung nakaraang dalawang lingo lang ay hindi ako magkamayaw sa pagtakbo para tasakan si Marcus, napadpad ako kay Niro na nagdadalamhati dahil sa annulment ng asawa niya.

Pinatuloy niya ako, tinanggap bilang kasamabahay. Naging mabait at hindi niya ako tinuring na iba, hanggang sa isang gabing umuwi siyang lasing. Hindi ko nagawang kontrolin ang sarili kong emosyon at nangyari na ang nagyari.

Ang halik niya…

Napatigil ako sa pagmumuni-muni, nailagay ko ang hintuturo ko sa labi ko.  He’s a good kisser. So good.

Muli akong napatingin kay Niro, doon ko lang naalala na hindi pa siya nakakainom ng gamot.

Mabilis akong tumayo para kumuha ng gamot sa baba at baso ng tubig. Pagbalik ko, inilapag ko muna ang mga ito sa bedside table niya saka sandaling tinapik ang balikat niya.

Banayad ko iyong niyugyog, “Niro…” tawag ko sa kan’ya pero parang nakatulog na talaga siya.

“Niro… kailangan mong uminom ng gamot,” mahinang bulong ko.

Tunog maalagain kahit pa ang totoo, pagkatapos nito kailangan kong pasukin ang private study room niya.

“Niro…” muling tawag ko pero talagang malalim na ang tulog niya.

Napabuntong hininga ako habang tinitignan ang gamot sa bed side table niya, ilang sandali pa, wala sa sarili ko itong inabot at inipit ng labi ko.

Pikitmata, malakas ang tibok ng puso ko habang yumuyukod. Inabot ko ang labi niya, gamit ang mismong bibig ko ay inilagay ko ang gamot sa mismong bibig niya.

Ramdam ko ang mainit niyang labi. Shit! Ano bang ginawa ko? Pwede ko namang isubo gamit lang ang kamay ko.

Napalunok ako, nang masigurado kong nakapasok na sa bibig niya ang gamot, akmang ilalayo ko ang sarili ko but he gently grabbed my back, mas dinikit sa katawan niya.

Shit! Gising siya.

Biglang umakyat ang dugo ko sa buong mukha ko, napalunok at mabilis na inalis ang sarili ko. Ni hindi ako makatingin ng deretso sa kan’ya, “Really? Feeding me a medicine with a kiss?” anito kaya agad akong napatayo at tumalikod.

“M-matulog kana,” sagot ko nalang at nagmamadaling lumabas, habol ang hininga ko!

Hindi ko na maintindihan ang sarili ko? Ano bang ginagawa ko? Bakit ko nagawa iyon sa gitna ng laking kasalanan na gagawin ko sa kan’ya?

…

Hating gabi na pero gising na gising pa rin ang diwa ko, hindi ako makatulog at hindi ako pwedeng matulog.

Kahit labag sa loob ko ay muli akong lumabas sa silid ko para pumasok sa kwarto ni Niro, hayun siya. Nakahiga, mahimbing na natutulog.

Mabilis akong lumapit sa coat na suot niya kanina, nakasabit sa hook sa may closet. Maingat ang mga hakbang ko, tanging tibok ng puso ko lang ang naririnig ko at ang mahina pero malalim na paghinga ni Niro.

Nang makalapit ako sa coat ay agad kung kinuha ang balak ko— ang susi ng private room niya. Umaasa akong nandito ang susi ng kwartong iyon sa kumpol na susing ito na nakapa ko kanina habang inaakay ko siya sa kwarto niya.

Sandali akong bumuga ng hangin, kalma Viea. Kailangan mong gawin ‘to. Para sa pamilya mo.

Pilit kong pinapaniwala ang sarili ko na kailangan ko tong gawin.

Ilang sandali pa, nasa kamay ko na ang mismong mga susi, ingat na ingat ang pagkakahawak ko sa mga ito para hindi ito gumawa ng ingay.

Muli, mahina akong humakbang palabas. Agad na dinala ang sarili sa isang silid na kailanman hindi ko inisip na papasukin ko.

Ang private room ni Niro.

Inisa-isa kong sinubukan ang mga suri, halos malalaglag ang mga ito dahil sa panginginig ng kamay ko.

Balot na balot ng kaba ang dibdib ko, natatakot ako! Pero mas natatakot ako para sa pamilya ko.

Ilang sandali pa, tumunog ang pag-unlock ng doorknob. Pakiramdam ko nabunutan ako ng tinik sa lalamunan, mabilis akong pumahok at malalim na huminga.

Nilibot ko ang paningin ko sa loob, gaya ng inaasahan, puno ng papeles ang buong silid.

Saan ko naman hahanapin dito ang gusto ni Marcus?

Napalunok ako, kailangan kong magmadali, hindi ako pwedeng mahuli ni Niro.

Isa isa, pero tahimik kong pinagbubuklan ang mga folder. Hindi ko na malaman kung ilang minuto na akong nando’n, hanggang sa isang folder ang nabuksan ko.

FINANCIAL REPORT.

Agad kong isinara ang folder. Shit! Ibang iba ang kabang nararamdam ko lalo na ngayong hawak hawak ko na ang pinagagawa ni Marcus. Mamasa masa ang palad ko, hinigpitan ko ang pagkakahawak rito.

Ilang segundo pa, agad na akong lumabas sa silid n aiyo. Dumeretso muna ako sa kwarto kop para itago ang folder na ninakaw ko pagkatapos ay ibinalik ang susi sa coat ni Niro.

…

Marahan kong imunulat ang mga mata ko, umaga na pero pakiramdam ko kulang ako sa tulog.

Agad akong napabalikwas ng bangon ng maalala ang ginawa ko kagabi, agad kong sinilip kung nasa ilalim nga talaga ng unan ko ang folder na kinuha ko.

Nandito nga.

Kasabay noon, tatlong sunod sunod na katok ang narinig ko. Muli akong inakyat ng kaba.

Si Niro? Paano ko siya haharapin ngayon.

“Viea, can I come in?” tanong nito.

Napalunok ako, “S-sige,”

Bumukas ang pinto at iniluwa nito si Niro. Hindi tulad kagabi, maaliwalas na ang mukha nito. Nakangiti ito sa akin kaya alam kong wala itong kamalay-malay sa ginawa ko sa study room niya.

Pero kahit ganoon, para akong inuusig ng konsensya ko. Ang folder na iyon—ang patunay ng kasalanang ginagawa ko, at mga gagawin ko pa—ay nasa ilalim ng unan ko lang.

“I'm done preparing breakfast, let’s eat,” aniya, his voice is still calm.

Sinubukan kong ngumiti pabalik, ngunit alam kong namumutla ako. "O-okay ka na ba? A-ako dapat ang nagluluto ngayon lalo na’t may sakit ka—"

Sandali itong napatawa ng mahina, “I think the way you gave me those medicine works like a charm. Ang bilis kong gumaling,”

Napakagat-labi ako, biglang namula. Hinalikan ko nga pala siya kagabi!