Break Him: 3

Sylvea De Guzman’s Point Of View

Nakaupo ako sa sofa, halos hindi humihinga habang nakatitig sa kawalan. Hawak ko ang folder na ibinigay ni Marcus kanina—isang dokumentong naglalaman ng mga plano kung paano ko sisirain ang buhay ni Niro, kung paano ko siya paiikutin at kung ano ang mga dapat kung kunin. Mga files na kailangan kong ibigay kay Marcus kapalit ng kaligtasan ng pamilya ko.

Paano ko ba ito gagawin? Paano ko sisirain ang lalaking tumanggap sa akin ng wala na akong matakbuhan? Lalaking nagpatuloy sa akin, nagbigay ng trabaho sa akin kahit hindi niya ako gano’n ka kilala. Bakit? Bakit ganito ang paraan ko ng pasasalamat? Bakit ganito ang ibabalik ko sa laki ng utang na loob ko sa kan’ya?

Napapahid ako bigla sa luhang dumaloy sa pisnge ko nang marinig ko ang pag-ungol ng sasakyan sa labas. Mabilis kong isiningit ang folder sa ilalim ng unan sa sofa at inayos ang aking sarili. Pilit kong pinakalma ang tibok ng puso ko. Pagbukas ng pinto, iniluwa nito si Niro. Mukha siyang pagod, may mga dumi at bahid ng kung ano sa kanyang suot na tila galing sa isang matinding gulo.

“Niro... andyan ka na pala,” mahina kong saad habang tumatayo.

Bakas sa mukha ko ang pagkailang, pero ang totoo, higit pa sa hiya ang nararamdaman ko. Pakiramdam ko ay isa akong criminal dahil sa plano at bagay na kailangan kong gawin.

Siguro ay iniisip niyang naiilang ako dahil sa nangyari sa amin kagabi—dahil sa pagbibigay ko ng pagkatao ko sa kanya—pero ang totoo, naguguluhan ako. Natatakot ako para sa pamilya ko at the same time, ayaw ko ring saktan siya.

Lumapit siya sa akin. Amoy usok at pawis siya, pero hindi ko nagawang umiwas nang hawakan niya ang aking pisngi. Ang init ng palad niya, parang kung anong mas nag-uudyok sa konsesnya ko.

Bahagya akong napaiwas, humugot ng malalim na paghinga.

“I'm sorry,” bulong niya, inilalapit ang kanyang mukha sa akin. “I'm so sorry kung iniwan kita nang ganoon na lang kanina. Something urgent happened, but it’s done. My ex-wife is part of my past now. Totally.”

Napalunok ako. “A-ayos lang, Niro. Naiintindihan ko naman... I don’t have rights to question you.”

Ngumiti siya, as usual, his soft smile kahit halata sa mukha niya ang pagod.

Shit! Naiiyak ako sa loob loob ko.

“Viea, listen,” panimula niya. “Simula ngayong araw, ayoko nang maging katulong ka sa bahay na 'to. Hindi tama na pagtrabahuhin ka matapos ang nangyari sa atin.”

Bigla akong nataranta, agad na nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya, “P-pero Niro, kailangan ko ng trabaho. K-kung iniisip mong nagagalit ako dahil sa nangyari kagabi, h-hindi... w-wag mo lang akong paalisin.”

Paalisin? Iyon ang pinaka-kinakatatakutan ko. Hindi dahil wala akong matutuluyan, kundi dahil kapag lumabas ako sa pintong ito nang hindi dala ang kailangan ni Marcus, pamilya ko ang magbabayad.

“Paalisin? I’m not gonna do that,” saad niya sabay himas sa pisngi ko. Muli, hinawakan niya nang mahigpit ang aking mga balikat. “I will take my responsibility on you, Viea. Simula ngayon, mananatili ka rito hindi bilang katulong... just stay here whenever you want. As for money, I can give you everything you need.”

Nanlaki ang mga mata ko, napakagat-labi!

Shit! Paano ko magagawa ang pinagagawa ni Marcus kung ganito kabait ang lalaking kailangan kong sirain?

“H-hindi... hindi ko kailangan—”

“Just let me do those things for you, Viea," determinadong sagot niya bago banayad na hinalikan ang aking noo.

He’s really sweet.

Pagkatapos ng sandaling iyon, napansin kong bahagyang nanginginig si Niro. Ang kanyang balat na kanina lang ay mainit ay tila nag-aapoy na ngayon. Napansin ko ang pamumutla ng kanyang labi at bahagyang panlalamig ng palad niya.

“Niro, ayos ka lang ba?” tanong ko, hinawakan ko ang noo niya. Nag-aapoy siya sa lagnat. “Niro, ang taas ng lagnat mo!”

Hindi siya nakasagot. Tila nawalan siya ng lakas at napasandal sa akin. Sa kabila ng gulong gulo kong utak, nagawa kong akayin siya patungo sa kanyang silid. Bawat hakbang ay hirap na hirap ako dahil sa bigat niya.

Nang maihiga ko siya sa malawak niyang kama, agad akong kumuha ng palanggana sa baba at bimpo at saka mabilis na bumalik sa itaas.

Muli akong lumapit kay Niro, nakapikit ito, nanginginig at punong puno ng pawis ang muka niya.

Hindi na ako nagdalawang isip na buksan isa-isa ang butones ng kan’yang polo.

Muli, bumungad sa akin ang magandang hubog ng kan’yang katawan, ang abs nito, kasabay ng unti-unting pagbalik sa ala-ala ko ng nangyari sa amin kagabi.

Mariin akong napapikit para iwaksi iyon sa isip ko.

Ano ka ba Viea? Sa dami ng problema mo naiisip mo parin iyon?

Tumigil ako sa pag-iisip at agad na pinunasan ang kanyang leeg, ang kanyang mga braso, at ang kanyang dibdib. Habang tinititigan ko ang kanyang mahimbing na pagtulog dahil sa pagod at lagnat, hindi ko mapigilan ang paninikip ng dibdib ko.

He’s so soft. He’s so good to me. At ako? Heto ako, nag-aabang ng pagkakataong wasakin siya.

“Niro...”

‘I’m sorry’ bulong ko sa isip habang pinipiga ang bimpo.

Biglang nag-vibrate ang cellphone ko sa bulsa. Mabilis akong lumayo sa kama at lumabas sa balcony ng kanyang kwarto.

Unknown Number. Si Marcus. I knew it’s him. It’s his phone na binigay sa akin kanina.

“Hello?” pabulong kong usal, nanginginig ang boses ko.

“How’s your work?” nakakalokong boses ni Gabriel sa kabilang linya. “Make sure you get those financial files tonight. At huwag mong subukang lokohin ako, dahil alam kung anong kaya kong gawin.”

“P-pwede bang h’wag muna—” pagmamakaawa ko pero agad nitong pinutol ang pagsasalita ko.

“Ako ang masusunod, Viea! Get it done or say goodbye to your family!”

Biglang namatay ang tawag.

Naiwan akong nakatulala sa kawalan. Nang humarap ako para bumalik sa loob, halos huminto ang puso ko. Nakadilat ang mga mata ni Niro, nakatitig siya nang diretso sa akin.

“Viea... sino ang kausap mo?” mahina, paos, ngunit klarong tanong niya.