Break Him: 3

Nagising ako dahil sa nakakapasong sikat ng araw na tumatagos mula sa malaking glass window ng mansyon at direktang tumatama sa mukha ko.

Kumunot ang noo ko. Pilit kong iminulat ang mabibigat kong talukap. Ang una kong naramdaman ay ang sobrang lamig na hangin mula sa aircon na dumadampi sa hubad kong balat. Sumunod ay ang nakakabinging katahimikan ng paligid.

At ang panghuli... ang matinding sakit sa pagitan ng mga hita ko at ang pangangawit ng buong katawan ko, lalo na ang aking balakang at mga binti.

Aray ko…

Isang mahinang daing ang kumawala sa mga labi ko nang subukan kong gumalaw. Ang bawat kalamnan ko ay tila binugbog.

At doon ko lang naramdaman ang isang mabigat at mainit na braso na nakapulupot nang mahigpit sa aking hubad na baywang.

Nanlaki ang mga mata ko. Awtomatikong nanigas ang buong sistema ko. Mabilis na bumalik sa alaala ko ang lahat ng nangyari kagabi.

Ang pagtakas ko sa kasal. Ang mga tauhan ni Marcus Albaladejo na humahabol sa akin. Ang pagtatago ko sa loob ng mansyong ito. Ang lalaking lasing. At ang marahas, mapusok, at walang-awang pag-angkin niya sa akin sa ibabaw mismo ng sofa kung saan kami nakahiga ngayon.

“Mine to taste and mine to fuck!”

Parang sirang plaka na nag-echo sa isip ko ang huling mga salitang sinabi niya bago kami tuluyang nilamon ng pagod kagabi.

Dahan-dahan kong nilingon ang lalaking nakadagan ang kalahating katawan sa akin. Mahimbing siyang natutulog. Nakabaon ang mukha niya sa gilid ng leeg ko, ang mainit at regular niyang paghinga ay tumatama sa balat ko.

Sa liwanag ng umaga, mas nakita ko nang malinaw ang mukha niya. Wala na ang nanlilisik at madilim niyang mga mata. Ang makapal at magulo niyang buhok ay bahagyang nakatabing sa noo niya.

May matangos siyang ilong, at ang panga niya ay matalim at perpekto ang hugis. Kahit natutulog siya, sumisigaw pa rin ang awtoridad at kapangyarihan sa kabuuan niya. Isa siyang napakagwapong lalaki, pero alam kong isa rin siyang mapanganib na tao.

Ano bang ginawa mo? sigaw ng isip ko.

Kinagat ko nang madiin ang ibabang labi ko para pigilan ang luhang nagbabadyang tumulo. Ibinigay ko ang sarili ko, ang pinakaiingatan kong dangal, sa isang lalaking hindi ko man lang alam ang pangalan.

Pero kung tatanungin ko ang sarili ko kung nagsisisi ba ako? Isang mapait na ngiti ang sumilay sa labi ko. Mas pipiliin ko nang mawala ang virginity ko sa lalaking ito kagabi dahil sa bugso ng emosyon at alak, kaysa maging legal na laruan at pambayad-utang sa isang walang pusong demonyo na katulad ni Marcus.

Pero hindi pwedeng manatili ako rito.

Kapag nagising siya nang wala na sa impluwensya ng alak, ano ang gagawin niya sa akin? Baka itawag niya ako sa mga pulis. Baka ipa-trace niya kung sino ako at malaman niyang hinahanap ako ni Marcus.

Kapag nangyari iyon, paniguradong ibabalik niya ako sa pamilya ko na walang ibang ginawa kundi ibenta ako kapalit ng sampung milyon.

Kailangan kong umalis. Ngayon na.

Puno ng pag-iingat, dahan-dahan kong inangat ang mabigat niyang braso na nakapulupot sa baywang ko.

Pinigilan ko ang sarili kong huminga nang gumalaw siya ng bahagya at umungol, pero muli rin siyang natahimik.

Nang tuluyan akong makawala, unti-unti akong umupo mula sa sofa.

“Ugh…” napapikit ako nang mariin. Ang hapdi sa pagkababae ko ay halos magpatumba sa akin. May mga namuong pasa sa magkabilang hita ko at sa baywang ko, patunay kung gaano siya kahigpit humawak kagabi at kung gaano kadiin ang bawat pagb*yo niya.

Nang ibaba ko ang tingin ko sa sahig, nakita ko ang dumi-dumi at punit-punit kong wedding gown. Gula-gulanit na ito at hindi na pwedeng isuot. Nakakalat din ang panty at bra ko na halos sirain niya kagabi.

Kailangan ko ng damit.

Iginala ko ang paningin ko sa malawak na sala. Doon ko napansin ang isang itim na hoodie jacket at isang dark gray na sweatpants na nakasampay sa isang single couch hindi kalayuan sa amin. Siguro ay sa kaniya iyon na hinubad niya bago pa man ako dumating kagabi.

Dali-dali akong tumayo kahit nanginginig ang mga binti ko. Pilit kong binalewala ang hapdi. Mabilis kong isinuot ang panty ko na kahit paano ay pwede pang magamit, at isinuot ang itim na hoodie.

Sobrang laki nito sa akin, abot hanggang kalagitnaan ng hita ko, at amoy na amoy ko rito ang pamilyar na panlalaking pabango niya. Isinuot ko rin ang sweatpants at hinigpitan ang tali sa baywang para hindi malaglag.

Bago ako tuluyang maglakad palabas, napadaan ang tingin ko sa isang glass center table. May nakapatong doong mamahaling relo, susi ng kotse, at isang itim na leather wallet na bahagyang nakabukas. Nakita ko ang ilang malulutong na tig-iisang libo na nakausli.

Napatigil ako. Wala akong pera. Wala akong dalang kahit ano. Hindi ako makakalayo nang walang pamasahe, at sigurado akong sa oras na makita ako ng mga tauhan ni Marcus sa labas nang naglalakad lang, huhulihin nila ako agad.

Nanginginig ang mga kamay na lumapit ako sa mesa. Kumuha ako ng limang libo mula sa wallet niya.

Hala! Sorry, bulong ko sa isip ko. Pangako, kapag nakaluwag ako at nakapagtago na nang maayos, hahanapin kita at babayaran ko ito.

Muli akong lumingon sa kaniya sa huling pagkakataon. Nakatalikod na siya ngayon, nakalantad ang malapad at maskulado niyang likod na may ilang mapupulang kalmot, mga kalmot na galing sa mismong mga kuko ko.

Umiwas ako ng tingin, kinagat ang labi, at mabilis na naglakad patungo sa pinto. Binuksan ko ito nang walang ingay at tuluyan nang lumabas ng mansyon.

Mabuti na lamang at maaga pa at wala masyadong tao sa exclusive subdivision na iyon. Dahil sa suot kong oversized na hoodie, naitago ko ang mukha ko.

Kailangan kong makaalis kaagad.