Chapter 02

-Ava-

Sakay ng magarang kotse, bumaba sila sa tapat ng kubo namin. Si Ada, nakasuot ng designer clothes. Mamahalin ang bag at may mga lahas na nangingintab sa kanyang katawan. May suot siyang itim na salamin sa mga mata, at hindi ko na siya halos makilala dahil sa kapal ng make-up sa kanyang mukha.

Pero kahit saan mang anggulo tignan, iisa pa rin ang hulma ng mga mukha namin. Matangos na ilong, makipot na mga labi at mapupungay na mga mata.

Ang ipinagkaiba lang namin ay ang buhok. Mahaba ang sa kanya at ang sa akin naman ay maiksi. Hindi ako kailanman nagpahaba dahil mas kumportable ako sa maiksing buhok. Dito ay nakakagalaw ako ng maayos. Nakakapagtrabaho ng walang sagabal, at mas magaan ang paggalaw.

Si tatay naman, nakasuot ng magarang three-piece suit na animo’y CEO ng isang malaking kumpanya. Nangingintab din ang suot na makapal na gintong kuwintas sa kanyang leeg at pwede nang manalamin sa makintab niyang leather na sapatos.

Hindi pa man sila nakakalapit sa bahay, binuksan ko na ang pinto at sinalubong sila sa ilalim ng mainit na araw.

“Can you at least invite us inside your kubo? Sobrang init dito.” maarteng saad ni Ada habang pinapayungan at pinaypayan siya ng kanyang alalay.

“Hindi pwede sa loob. May sakit ang nanay ko. Baka kapag nakita kayo, mas lalong lumala ang kalagayan niya. Anong kailangan niyo?” nakataas ang kilay na tanong ko.

Nagkatinginan muna ang mag-ama bago nagpasyang sabihin ang kanilang pakay.

“Ikakasal na ang kakambal mo.” mayabang na sagot ng tatay ni Ada. Oo, tatay niya lang dahil matagal ko na silang itinakwil sa buhay namin. “At kailangan namin ang tulong mo.”

Napaismid ako. Anong klaseng tulong ang kailangan nila sa akin eh halos lahat nasa kanila na. Pera, bahay, magarang sasakyan, at kumpanya. Ano pa ba ang hihilingin nila sa isang katulad ko na wala namang pag-aari o kayamanan?

Hindi ko pa man naririnig kung anong klaseng tulong ang kailangan nila ay tumanggi na ako. “Ayoko. Hindi ko kayo tutulungan. Umalis na kayo bago pa kayo makita ng inay. Kapag may nangyari sa kanya, mas lalong hindi ko kayo mapapatawad.”

Tumalikod na ako at akmang papasok sa bahay, pero natigilan ako nang marinig ang sumunod na sinabi ng tatay ni Ada. “Tutulungan mo kami kapalit ng pagpapagamot namin sa nanay mo. Nakahanap na kami ng ka-match ng kidney niya.”

Natawa ako ng mapakla. So, alam nila ang nangyayari sa amin. Alam nilang may sakit ang nanay ko.

Dahan-dahan akong pumihit paharap sa kanila. “Anong tulong ang kailangan ninyo?”

Tagumpay ang ngising pinakawalan ni Kardo. Isang makahulugang ngiti naman ang isinagot ni Ada.

Gusto nilang makipagsiping ako kay Daniel Harrison sa gabi ng kasal nila ng kakambal ko, at magpanggap na ako si Ada. Ang dahilan? Hindi na birhen ang kakambal ko. Kapag nalaman ito ni Daniel, siguradong hihiwalayan siya dahil kilala ang mga Harrison sa makalumang paniniwala, lalong-lalo na ang mga abuelo nito.

At ang kapalit nito ay ang pagdodonate ng kidney ni Ada sa nanay ko dahil sila ang magka-match, at sila din ang gagastos ng lahat. Babayaran din nila ako ng isang milyon para sa pagbebenta ko ng aking puri, at para may panggastos kami ng nanay ko habang nagpapagaling siya.

At habang papalabas ako ng hotel kung saan ibinigay ko na ang v!rginity ko sa asawa ni Ada, hindi ko maiwasang mapahagulgol. Noong una kong masilayan si Daniel, hindi ko maintindihan ang sarili ko. Parang binalot ang aking puso ng kakaibang pakiramdam na sa tanang buhay ko ay ngayon ko lang naramdaman.

Gusto kong magsisi sa nangyari dahil hindi ko na ito kailanman maibabalik pa. Pero hindi dapat. Hindi maaari. Dapat nga magpasalamat pa ako eh. Dahil sa pagbebenta ko ng aking puri, madudugtungan ang buhay ng nanay ko. Maililigtas na siya sa tiyak na kamatayan.

Mabilis akong sumakay ng taxi at nagpahatid sa hospital kung saan naka-confine ang inay. Dinala kami nina Kardo at Ada dito sa Maynila upang dito maisagawa ang mabilisang operasyon, at kung saan mas madali ang magiging komunikasyon namin at pagpaplano sa mangyayari sa amin ng asawa ni Ada.

Bukas ang nakatakdang operasyon ng nanay ko na ipinangako ng mag-ama sa akin. Ang hiling ko lang ay sana tumupad sila sa usapan, dahil kung hindi, tatapusin ko ang kaligayahan niya bilang si Mrs. Harrison. Babalik siya sa pagiging Miss Hernandez.

“Anak, saan ka nanggaling?” tanong ng inay pagdating ko sa kanyang silid. Kakagising lang din niya dahil mag-aalas-singko pa lamang ng umaga.

Bahagya akong nagulat. Hindi ko akalain na mas mauuna siyang magigising bago pa man ako dumating. Nag-isip agad ako ng idadahilan.

“Naglakad-lakad lang ako sa labas, inay.” pilit ang ngiting sagot ko. Kagabi, umalis ako nang tulog siya. Hindi ko akalain na magigising siya ng maaga. Kadalasan ay alas sais ang gising niya. “Kumusta ho ang pakiramdam ninyo?”

“Anak, bumalik na tayo sa Cebu. Pakiramdam ko ay mas lumalala ang kalagayan ko dito sa Maynila.” hinawakan niya ang kamay ko ng mahigpit. “Sa probinsiya na lang tayo manatili. Doon ko na lang hihintayin ang kamatayan ko.”

“Inay, huwag kang magsalita ng ganyan.” marahas na pinahid ko ang luha sa mga mata ko. Ginagawa ko ang lahat para mailigtas siya, pero heto naman siya at parang ayaw nang mabuhay. Parang gusto na talaga niya akong iwanan mag-isa. “Gagaling ka. Kaya nga tayo nandito sa Maynila para magamot kita. Magagaling din ang mga doctor dito. Ginagawa ko ang lahat inay para gumaling ka, sana naman lumaban ka.”

“Pero wala tayong pera, anak.” nanghihinang napayuko siya. “Saan ka ba kumuha ng perang pamasahe natin papunta dito? At saka saan mo kukuhanin ang perang pampaopera sa akin?”

Nag-isip ako saglit. Hindi ko alam kung sasabihin ko sa kanya ang totoo o hindi. Pero sa huli, nagdesisyon akong sabihin ang kalahati ng totoo sa mga nangyayari sa amin ngayon.

“Inay, nalaman ni Ada na may sakit ka kaya tutulungan niya tayong maipaopera ka. Nakahanap din siya ng kidney na kamatch mo.” sabi ko nang hindi makatingin sa kanya ng diretso.

Hangga’t maaari, ayokong nagsisinungaling sa nanay ko dahil ayokong nasasaktan siya. Pero alam kong hindi siya titigil sa pangungulit sa akin hangga’t hindi niya ako napipilit na umuwi kami sa Cebu.

“Talaga, anak? Si Ada ang tumutulong sa atin? Kailan pa kayo nagkaroon ng komunikasyon? Ako? Tinanong ba ako ng kapatid mo, anak? Kailan daw siya dadalaw sa akin?” labis na tuwa ang nakita ko sa kanyang mga mata, at hindi ko maiwasan ang muling mapaluha. "Bagay sayo ang mahabang buhok. Magkamukhang-magkamukha na kayo ni Ada. Huwag ka na ulit magpapagupit ha."

Sobra-sobra ang pangungulila na nararamdaman niya para sa kakambal ko, pero ni hindi man lang siya madalaw nito. Ni hindi man lang tumatawag o kahit magtext man lang. Masyado na siyang nalunod sa pera at karangyaan, at mukhang mas mahal niya pa ang kabit ng tatay niya kaysa sa tunay niyang ina.

“Opo, inay. Kinakamusta ka niya palagi. Kaya naman magpagaling ka para kapag dinalaw ka niya dito, matutuwa siyang makita ka. Kailangan nating sundin ang lahat ng bilin ng doktor, okay?” niyakap ko siya ng mahigpit at kusang humaplos ang mga kamay ko sa kanyang manipis na likod.

“Oo, anak. Magpapagaling ako para kay Ada. Para sa inyong dalawa na mga anak ko. Magpapagaling ako.” mahinang sambit ng inay, at malungkot akong napangiti.