Chapter 03

-Ava-

Pagkatapos kong pakainin ng almusal ang inay na dala ng isang nurse, lumabas muna ako saglit para tawagan si Ada. Kailangan kong siguraduhin na makakapunta siya bukas para tuparin ang usapan namin na idodonate niya ang isang kidney niya sa inay.

Pumuwesto ako sa harap ng hospital kung saan presko dahil may mga malalaking kahoy doon at may mga bench na pwedeng upuan kapag gustong lumabas ng mga pasyente para sumagap ng sariwang hangin.

Pero hindi sumasagot si Ada sa tawag ko. Ang sumunod kong tinawagan ay si Kardo, pero katulad ng kakambal ko, ayaw ding sumagot ng kanyang magaling na ama.

Huwag lang talaga silang sisira sa usapan dahil ipapakita ko kay Daniel Harrison itong video namin na magkasiping.

Naiinis na tumawid ako sa kabilang kalsada para sana pumasok sa isang convenience store, nang biglang may sumulpot na magarang kotse. Dahil lumilipad ang isip ko sa maldita kong kakambal, hindi ko naiwasan ang sasakyan at nabangga ako.

Hindi naman ito kalakasan dahil nasa pedestrian lane naman ako, at bahagyang nakapreno ang kotse, pero napaupo pa rin ako. “Aray!” malakas na sigaw ko, sabay hawak sa aking balakang. “Aray ko…”

Agad bumaba ang driver ng kotse. “Miss, okay ka lang ba? Pasensya ka na, hindi kita napansin.” sabi nito sa nag-aalalang tono.

Tinulungan niya akong tumayo, pero tinabig ko ang kamay niya. “Bulag ka ba ha! Hindi mo ba nakita na nasa tamang tawiran ako! Bakit hindi ka huminto? Kamote ka ano?”

Nakayuko pa rin ako habang hinih!mas ang balakang ko, at nang mag-angat ako ng tingin, pinanlisikan ko ng mga mata ang driver at hinampas siya sa binti.

“Tulungan mo akong tumayo! Dalhin mo ako sa hospital at ipagamot mo ako! Ikaw ang magbabayad ng lahat ha!” iniabot ko ang kamay sa kanya, pero hindi niya ito kinuha. Tulala lang siya habang nakatingin sa akin.

“Ma’am Ada?” malalaki ang mga matang tanong niya. "Naku, Ma'am Ada! Pasensya na po kayo! Hindi ko po talaga sinasadya!"

Bigla akong napalunok sa sobrang nerbiyos. Ma’am Ada? Kilala niya si Ada?

“Carlito!” at biglang nanlaki ang mga mata ko nang marinig ang boses na iyon. “What’s happening there?”

“Oh, Ada… you’re so fvcking tight.” napalunok ako nang maalala ang nangyari sa amin kagabi ni Daniel Harrison. Hindi ako maaaring magkamali. Boses niya iyon.

“I knew it! You’re still v!rgin. Oh, damn it, baby…” biglang namula ang mukha ko nang maramdaman ang pag-iinit hindi lang ng mukha ko kung hindi pati na rin ang buong katawan ko habang nakasalampak pa rin sa kalsada nang muling marinig ang mga katagang iyon mula sa bibig niya.

Ayoko mang aminin pero hindi ko na siya mawala sa isip ko pagkatapos ng nangyari sa amin. At alam kong mali ito dahil asawa siya ng kakambal ko.

“Sir, si Ma’am Ada po, nabangga ko! Hindi ko po sinasadya, sir!” ipinilig ko ang ulo ko nang marinig ang boses ng driver.

At nanlaki ang mga mata ko nang makitang papalapit sa pwesto ko si Daniel. Kahit masakit pa ang aking katawan, agad akong tumayo at mabilis na tumawid pabalik kung saan ako nanggaling.

“Ma’am Ada!” tinawag ako ng driver pero hindi ko siya pinansin. “Akala ko ba gusto mong magpagamot? Ma’am Ada!”

Nagkunwari akong hindi ko siya naririnig. Hindi ako pwedeng mahuli! Hindi nila pwedeng malaman na hindi ako si Ada.

Pero bago pa ako makalayo, narinig ko ang sinabi sa kanya ni Daniel. “Are you blind? That’s not Ada. Look at her clothes. Hindi magsusuot ng ganyang damit si Ada.”

Simpleng blouse at pantalon lang ang suot ko. Ito ang suot ko kagabi bago ako pumasok sa kuwarto ng hotel at doon naman sa loob ako nagbihis ng wedding gown na binili ni Ada para sa akin.

“Pero, sir…”

“Let’s go!”

“Pero sir, nabangga ko po yung babae. Kawawa naman. Sundan ko kaya.” sagot ni Carlito sa kanya.

“Umalis na nga, di ba? Let’s go, Carlito. Malelate na ako sa meeting ko.”

Nagtago ako sa likod ng isang malaking puno at pinanood na sumakay si Daniel sa loob ng kotse. At habang tinititigan ko ang kanyang mukha, muling bumalik sa akin ang nangyari sa amin kagabi.

Kinakabahan ako habang nasa loob ng cr ng isang magarang kuwarto sa Hotel Harrison. Dito ako pinaghintay ni Ada dahil dito daw sa kuwartong ito sila magha-honeymoon ni Daniel Harrison, ang kanyang mapapangasawa.

Nakasuot ako ng wedding dress na kagaya ng suot ni Ada kaninang ikinasal siya. Pero ang sa akin ay mumurahin lang. Mamahalin ang suot niya na ipinagawa pa sa Amerika.

Bago ako pumasok dito, inihanda ko na ang cellphone ko para mavideo ang magaganap mamaya sa amin. Nakatapat ito sa kama at nakatago ito sa likod ng lampshade.

Gagawin ko ito para may panlaban ako kay Ada at sa tatay niya kung sakaling hindi sila tumupad sa usapan namin. Alam ko na ang hilatsa ng mga bituka nila. Masyado silang tuso kaya hindi ako magpapaapi sa mga ganid na taong kagaya nila.

Ilang minuto lang ang ipinaghintay ko at nakarinig na ako ng pagbukas ng pinto sa labas. Bigla akong napatawag kay Lord. “Diyos ko, mahal na Ama, gabayan mo po ako. Please hindi sana masyadong malaki yung kay Daniel para hindi ako masaktan.”

At ang sumunod kong narinig ay ang malalakas na ung0l na nagmula sa mag-asawa. Napalunok ako habang nakadikit ang tenga ko sa pinto. Pano bang gagawin ko mamaya? Uungol din ba ako?

Pinagpapawisan na ako ng malapot. Hindi ko alam kung kakayanin ko ba ito. Kakayanin ko bang ibigay ang pagka-birhen ko sa asawa ng kakambal ko.

Nang sumagi sa isip ko ang inay, mariin akong napapikit. Gagawin ko ito para sa kanya. Kahit mawala ang dignidad ko, ang puring pinakaiingat-ingatan ko, gagawin ko, mailigtas ko lang siya. Wala nang mas mahalaga pa sa mundong ito kaysa sa nanay ko.

“Wait!” narinig ko ang paghagikgik ni Ada. “I’ll just go to the washroom.”

“Okay. Make it fast.” narinig kong sagot ng asawa niya.

Napaatras ako mula sa pinto at hinintay na pumasok si Ada. “O ano? Handa ka na ba?” nakataas ang kilay na bulong niya habang inilalock ang pinto.

Ninenerbiyos na tumango ako. Unti-unting namuo ang luha sa mga mata ko sa sobrang kaba dahil wala na talaga itong atrasan pa. Bubukaka na ako sa asawa niya.