EP.3 : เฮียไม่ได้หึง (1)

@ห้างสรรพสินค้า

ขณะที่เดินเข้าไปในห้าง เกวรินก็พิมพ์คุยอะไรบางอย่างในมือถือไม่หยุดจนเกือบจะเดินชนเข้ากับคนอื่นอยู่หลายที จนภากรต้องเป็นฝ่ายจูงมือให้เธอเดินตาม เด็กสาวถึงยอมละความสนใจจากมือถือแล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มหวานให้เขา

“มือเฮียใหญ่จัง...หนูชอบ”

ว่าแล้วก็ประสานนิ้วมือเข้ากับเขาแล้วแกว่งไปมาอย่างอารมณ์ดี ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยมา ไม่บ่อยนักที่เฮียจะเป็นฝ่ายจับมือเธอก่อนแบบนี้ มีแค่เธอที่อ้อนกึ่งบังคับจับมือเขาเองมากกว่า

“ไม่เล่นมือถือต่อแล้วหรือไง”

“ทำไมคะ น้อยใจเหรอ?”

“เปล่า...” เขาปฏิเสธเสียงเรียบ ทว่าใบหน้ากลับแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเขาไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นักกับเรื่องเมื่อครู่

“หนูคุยกับแม่ค่า~ ไม่ได้คุยกับผู้ชาย เฮียไม่ต้องหึงน้า”

“ไร้สาระ...”

“ชิ ว่าหนูตลอดเลย” เธอยู่ปากน้อยๆ ไม่ได้แซวอะไรเขาอีก

“แล้วได้บอกแม่หรือยังว่ามานอนที่ห้องเฮีย”

“บอกแล้วค่ะ แม่บอกว่านอนยาวๆ เลย ไม่ต้องห่วง แม่โอเค”

“เกี๊ยว...เอาดีๆ”

“แหะๆ ไม่กล้าบอกค่ะ เฮียอย่าบอกแม่นะ หนูกลัวโดนดุ”

“แต่ไม่กลัวเฮียดุว่างั้น?”

“ถึงเฮียดุ แต่ได้ค้างห้องเฮีย หนูก็ยอมค่ะ” เธอยิ้มแป้นอย่างภูมิใจ แม้จะรู้สึกผิดที่โกหกแม่ แต่เรื่องค้างห้องผู้ชายเธอจะปล่อยให้หลุดมือไม่ได้

“เด็กแสบ” ภากรได้ฟังแบบนั้นก็ส่ายหัวไปมาอย่างจนใจกับความดื้อรั้นของคนตัวเล็ก

พอมาถึงหน้าโรงหนัง ซื้อบัตร ซื้อน้ำกับป๊อปคอร์นเสร็จ ทั้งคู่ก็มานั่งรอบนโซฟากำมะหยี่สีแดงหน้าโรงหนังเพราะอีกไม่กี่นาทีก็จะเริ่มฉายแล้ว

“นั่งนิ่งๆ รอเฮียตรงนี้นะ เดี๋ยวไปคุยธุระก่อน”

สิ้นเสียง ภากรก็ลุกขึ้นไปรับโทรศัพท์บริเวณที่ไม่ค่อยมีเสียงรบกวนมากนัก จะได้คุยธุระสำคัญได้สะดวก

“โอเคค่า~” เกวรินตอบรับอย่างนึกเสียดาย แต่ก็เข้าใจว่าเขาคงคุยเรื่องงานจึงไม่อยากงี่เง่าให้เขาต้องรู้สึกอึดอัดใจ

“น้องครับ”

เธอกำลังจะหยิบป๊อปคอร์นเข้าปาก จู่ๆ ก็มีผู้ชายผิวขาวหน้าตาดีคนหนึ่งเดินเข้ามาทัก เกวรินจึงเอียงคอน้อยๆ มองเขาอย่างไม่เข้าใจ

“หนูเหรอคะ?”

“ครับ พี่ชื่อบาสนะ” เขาคนนั้นเอ่ยพร้อมรอยยิ้มน่ารัก ดูเป็นผู้ชายขาวตี๋ที่หล่อมากทีเดียว

แต่เกวรินก็ยังยกให้เฮียภีมของเธอเป็นอันดับหนึ่งอยู่ดี!

“เอ่อ...”

“ขอเบอร์หน่อยสิ”

“คือ...หนูไม่สะดวกอะค่ะ” เธอส่งยิ้มแหยไปให้พร้อมโบกมือหย็อยๆ เป็นเชิงปฏิเสธ ถึงแม้จะหล่อยังไงเธอก็ไม่สนหรอก เพราะมีว่าที่คู่หมั้นอยู่แล้วทั้งคน

“ทำไมล่ะครับ” เขาเลิกคิ้วถามอย่างแปลกใจ ปกติเวลาขอเบอร์ใครเขาไม่เคยโดนปฏิเสธเลยสักครั้ง

“ก็เราไม่ได้รู้จักกัน”

“แล้วน้องชื่ออะไร”

“ชื่อเกี๊ยวค่ะ”

“ดี...งั้นเราก็รู้จักกันแล้ว ทีนี้ให้เบอร์พี่ได้ยัง”

ใบหน้าของบาสยังคงประดับไว้ด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับยื่นมือถือเข้ามาใกล้คนตัวเล็กมากขึ้น

“คือว่า...”

ฟึ่บ!

“อ๊ะ! เฮียภีม”

เสียงหวานร้องอย่างตกใจเมื่อจู่ๆ ก็ถูกมือหนาดึงให้ลุกขึ้นจากโซฟาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

“เข้าโรงหนังได้แล้ว”

เขากดเสียงต่ำพยายามระงับอารมณ์ตัวเองเอาไว้ แต่ไม่วายตวัดสายตาไปมองผู้ชายคนนั้นอย่างเยือกเย็นทีหนึ่ง ก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงเธอเข้าไปในโรงหนังด้วยกัน ไม่รอให้เธอปฏิเสธอะไรทั้งนั้น โชคดีที่เธอยังหิ้วถังป๊อปคอร์นติดมือมาทัน จะเสียดายก็แต่เครื่องดื่มที่ยังไม่ได้แตะเลยสักแอะเดียว

“เฮียภีม ดะ เดี๋ยวก่อน หนูลืม...อ๊ะ! นะ หนูเจ็บนะคะ” เกวรินเบ้หน้าอย่างเจ็บปวด พยายามดึงแขนของตัวเองกลับมาอย่างยากลำบากเพราะว่าเขาบีบแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มทนไม่ไหว

“หึ”

“ถึงเฮียจะหึงยังไงหนูก็ไม่ชอบให้ใช้ความรุนแรงแบบนี้นะคะ”

“เฮียไม่ได้หึง”

ว่าแล้วก็กุมมือเธอเดินเข้าไปในโรงหนัง ดันไหล่บางนั่งลงบนเบาะโซฟานุ่ม แล้วกระแทกตัวลงนั่งอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก

“ค่ะ ไม่ได้หึงเลยค่ะ!” เกวรินค้อนให้เขาทีหนึ่งอย่างนึกหมั่นไส้

“เฮียบอกให้นั่งอยู่นิ่งๆ ไปคุยกับคนแปลกหน้าทำไม”

พอเริ่มสงบสติอารมณ์ได้บ้างก็หันไปถามด้วยน้ำเสียงที่ยังแข็งกระด้างอยู่

“หนูก็นั่งนิ่งๆ นะคะ”

“เกี๊ยว”

“แค่คุยนิดเดียวเองค่ะ อีกอย่างหนูก็ไม่ได้ให้เบอร์เขาไปสักหน่อย เฮียไม่เห็นต้องโมโหขนาดนั้นเลย” เธอบ่นอุบอิบอย่างนึกโมโหระคนน้อยใจ

ภากรเหลือบมองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ แล้วก็ถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ ก่อนจะดึงมือเรียวมาวางไว้บนตักแล้วลูบไปมาเบาๆ อย่างรู้สึกผิดที่ทำให้เธอเจ็บตัว

“เจ็บมากไหม...เฮียขอโทษนะ”

เป็นความผิดของเขาเองที่โมโหจนควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ เผลอทำร้ายเธอโดยไม่รู้ตัว ทั้งๆ ที่ผ่านมาเขาทะนุถนอมเธอไม่ต่างอะไรจากไข่ในหินด้วยซ้ำ

ปกติแล้วเขาเป็นคนใจเย็นมากคนหนึ่ง น้อยคนนักที่จะทำให้เขาโกรธได้ แต่พอเป็นเรื่องนี้ เส้นสติเขาแทบขาดผึงจนเกือบจะปล่อยหมัดซัดใส่หน้าไอ้หมอนั่นอยู่แล้ว

แม่ง...

กล้าดียังไงมาขอเบอร์เด็กของเขา!

“ไม่เจ็บแล้วค่ะ แต่ว่า...”

“แต่ว่า?”

“เป๊ปซี่หนูอะ! เป๊ปซี่หนู~”

คิดแล้วก็เสียดายที่ไม่ได้หยิบเครื่องดื่มเข้ามาด้วยเพราะเขามัวแต่กระชากเธอเข้าโรงหนังโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

“รออยู่นี่แหละ เดี๋ยวไปซื้อให้ใหม่”

เห็นคนตัวเล็กงอแงเรื่องของกินเขาก็หลุดยิ้มออกมาจนได้ ก่อนหน้านี้เธอคุยกับผู้ชายหน้าโรงหนังเลยยอมปล่อยไปชั่วคราว

“ออกไปเอาได้เหรอเฮีย”

“ไม่รู้...รู้แค่ว่าถ้าปล่อยให้คนแถวนี้หิวคงโดนงอนเป็นวันแน่ๆ”

“เฮีย!”

“หึ รออยู่นี่แหละ อย่าไปไหนนะ เดี๋ยวเฮียรีบมา”

“ค่า...ขอบคุณนะคะ” เกวรินฉีกยิ้มกว้างให้เขาไปทีหนึ่ง แล้วนั่งรอเขาในโรงหนังอย่างว่าง่าย

พอคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่นี้แล้วก็อมยิ้มอยู่คนเดียวอย่างมีความสุข เธอมั่นใจว่าไม่เคยเห็นเขาโมโหขนาดนี้มาก่อนเลยสักครั้ง

คราวนี้ไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ …

เฮียภีมหึงเธอชัวร์!