ตอนที่ 1

ตอนที่ 1

การะเกด สงวนความดี หญิงสาววัยเบญจเพส ทุกคนบอกว่าหล่อนเป็นผู้หญิงหัวเก่าคร่ำครึ คงเพราะหล่อนรวมคำว่า ‘เฉิ่ม’ ‘เชย’ เอาไว้ในตัวทั้งหมดนั่นเอง แต่หล่อนก็ไม่คิดจะค้านหรอก เพราะหล่อนเป็นผู้หญิงหัวโบราณ อย่างที่ทุกคนลงความเห็นจริงๆ

ชีวิตของหล่อนหลังจากจบรั้วมหาวิทยาลัย ก็มีแต่งาน เรื่องความรักสำหรับหล่อน มันห่างไกลเกินตัว คงเพราะหัวใจของหล่อนไม่เคยมีความรักมาก่อนนั่นเอง

ไม่ใช่ว่าหล่อนตายด้านในเรื่องของความรักนะ แต่คงเป็นเพราะหล่อนยังไม่เจอคนที่ใช่มากกว่า

การะเกดก้าวผ่านประตูกระจกของห้องเสื้อ

แบรนด์อิตาลีชื่อดังเข้ามาด้านใน และมุ่งหน้าตรงไปยังห้องทำงานของตัวเอง

หล่อนทำงานที่ห้องเสื้อแบรนด์หรูนี้มาตั้งแต่สมัยเรียนจบใหม่ๆ และด้วยไฟในการทำงานแรงกล้า ทำให้ผลงานของหล่อนในช่วงนั้นดีมาก จนหัวหน้าไว้ใจเลื่อนตำแหน่งให้หล่อนเป็นผู้จัดการ พร้อมกับปรับโยกย้ายให้หล่อนไปคุมงานในไลน์การผลิตชุดว่ายน้ำสำหรับสตรีซึ่งในช่วงนั้นยอดขายกำลังดิ่งลงเหวเอามากๆ

ตอนเข้ามารับตำแหน่งผู้จัดการแรกๆ การะเกดก็หวั่นๆ เพราะเจ้านายตั้งความหวังเอาไว้สูง ว่าหล่อนจะสามารถแย่งชิงส่วนแบ่งทางการตลาดกลับมาได้บ้าง ซึ่งหล่อนก็ทำได้สำเร็จ ผลงานการออกแบบชุดว่ายน้ำคอลเล็กชั่นใหม่ล่าสุด สามารถแย่งชิงส่วนแบ่งในตลาดกลับมาได้ถึงแปดสิบเปอร์เซ็น

หล่อนดีใจมาก และก็ลุ่มหลงกับการผลิตผลงานใหม่ๆ ออกมาในทุกไตรมาส

ชีวิตการทำงานของหล่อน และผลงานของหล่อนรุ่งเรืองมาตลอด จนกระทั่งเมื่อต้นปีที่ผ่านมา ยอดขายเสื้อผ้าทุกแผนกของห้องเสื้อตกต่ำลงจนน่าใจหาย

ผู้บริหารเรียกประชุมหลายครั้ง และก็พยายามช่วยกันแก้ไขสถานการณ์ ประคับประคองห้องเสื้อให้สามารถฝ่าวิกฤตร้ายไปให้ได้ แต่สุดท้ายแล้วก็ทนยื้อต่อไปไม่ไหว ผู้บริหารซึ่งเป็นเจ้าของห้องเสื้อจำต้องขายกิจการให้กับมหาเศรษฐีชาวอิตาลีคนหนึ่ง และก็กล่าวลาพนักงานทุกคนทั้งน้ำตา

เหตุการณ์นี้มันผ่านมาหลายวันแล้ว แต่การะเกดก็ยังคงรู้สึกหดหู่เศร้าหมองไม่จางหาย

หล่อนไม่อาจคาดเดาได้ว่าเจ้าของห้องเสื้อคนใหม่จะแก้ปัญหายังไง

การะเกดถอนใจออกมาเบาๆ ขณะกำลังจะก้าวเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง

“สวัสดีค่ะพี่เกด”

“สวัสดีจ้ะ หน่อย มาทำงานแต่เช้าเลยนะ” หล่อนเอ่ยทักทายพนักงานรุ่นน้อง

“มาสายไม่ได้หรอกพี่เกด วันนี้เจ้าของคนใหม่จะมาเดินทางมาที่นี่”

การะเกดพยักหน้าเล็กน้อย เพราะหล่อนก็รู้แล้วว่าเจ้าของคนใหม่จะมาที่นี่

“ไม่รู้ว่าเจ้าของคนใหม่จะใจดีเหมือนคุณพิชหรือเปล่านะพี่เกด”

หล่อนทำได้แค่ยิ้มบางๆ เท่านั้น เพราะหล่อนเองก็ไม่มีข้อมูลอะไรของเจ้าของห้องเสื้อคนใหม่เลย นอกจากชื่อนามสกุลของเขาเท่านั้น

นิคาซิโอ เซนเดอเรส

มหาเศรษฐีเจ้าสำราญชาวอิตาลีที่มีเลือดอเมริกันอยู่ครึ่งตัว

หล่อนเองก็ขอให้เขาเป็นเจ้านายที่มีเหตุมีผล และฉลาดพอที่จะพาห้องเสื้อให้กลับมาสู่ยุคที่รุ่งเรืองอีกครั้งเหมือนกัน

การะเกดพาร่างอรชรของตัวเองเข้ามาในห้องทำงาน วางกระเป๋าหิ้วที่ทำจากผักตบชวาลงในลิ้นชัก ก่อนจะกดเปิดคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะตรงหน้า

แม้หล่อนจะพยายามบอกตัวเองให้มีสติมากๆ จะได้รับมือกับปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นหลังจากผู้บริหารคนใหม่ปรากฏตัว แต่มันก็ทำได้ยากเย็นเหลือเกิน เพราะลึกๆ แล้ว หล่อนเองก็หวาดหวั่นไม่ต่างจากเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ เลย

“พี่เกดดดด...” ชื่อของหล่อนถูกพนักงานรุ่นน้องที่สนิทกันเรียกดังลั่น

“มีอะไรเหรอหน่อย”

หน่อย หรือ สุกัญญา ยืนหอบอยู่หน้าโต๊ะทำงานของหล่อน

“ผู้บริหารคนใหม่มาแล้วพี่เกด”

“มาแล้วเหรอ”

การะเกดรีบยืนตัวตรงอย่างเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขา

“ใช่พี่ ตัวจริงหล่อม๊ากกกกก แล้วก็ยังดูหนุ่มมากด้วยพี่เกด”

การะเกดยิ้มบางๆ ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืน ตั้งท่าจะออกไปจากห้องทำงาน

“พี่เกดจะไปไหนคะ”

“พี่ก็จะไปพบผู้บริหารไงล่ะ ตอนนี้ทุกคนคงพร้อมกันในห้องประชุมแล้ว”

ทุกคนที่หล่อนพูดถึงก็คือผู้จัดการของแผนกต่างๆ นั่นเอง

“อ้อ หนูลืมบอกพี่เกดไป พี่พุดให้หนูมาบอกพี่เกดว่า ท่านผู้บริหารคนใหม่ยกเลิกการประชุมกับทุกฝ่าย”

“อ้าว ทำไมเป็นอย่างนั้นล่ะ”

“เห็นพี่พุดบอกว่า ท่านจะคุยกับผู้จัดการใหญ่คนเดียว นั่นก็คือพี่พุดค่ะ”

สีหน้าของการะเกดเคร่งเครียดขึ้น ขณะหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ตัวเดิม

“แล้วแบบนี้เราจะคัดค้านได้ยังไงกันล่ะ ถ้าเขาตัดสินใจไม่ถูกต้องน่ะ”

“หนูก็ไม่รู้เหมือนกัน ก็ได้แต่ฝากความหวังเอาไว้กับพี่พุด...”

การะเกดถอนใจและนั่งเงียบๆ ในหัวเต็มไปด้วยความเป็นกังวลมากมาย

ในขณะที่การะเกดกำลังนั่งกระวนกระวายอยู่หน้าคอมพิวเตอร์พักใหญ่ พุดซ้อนก็เปิดประตูเข้ามา และเดินมาตรงหน้าของหล่อน

“พี่พุด เป็นยังไงบ้างคะ”

สีหน้าของพุดซ้อนไม่ค่อยดีนัก ทำให้การะเกดอดวิตกไม่ได้

“พี่มีข่าวร้ายมาบอก”

“ข่าวร้าย?” การะเกดถามออกไปด้วยน้ำเสียงเบาหวิว

“คุณนิค... สั่งปิดไลน์การผลิตของเกดทั้งหมด”

“คะ?”

หล่อนแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลย กับสิ่งที่ได้ยิน

“เกดได้ยินไม่ผิดหรอก พี่ขอโทษจริงๆ นะที่ไม่สามารถปกป้องเกดได้”

ตอนนี้หูของหล่อนอื้ออึงไปหมด สมองเบลอจับต้นชนปลายไม่ถูก

หล่อนต้องหูฝาดไปแน่ๆ ไม่มีทางที่แผนกของหล่อนจะถูกปิดหรอก

“พนักงานทุกคนจะได้รับเงินเดือนสามเดือนสุดท้าย และค่าตกใจหนึ่งเดือน พี่ขอโทษจริงๆ นะเกด”

การะเกดหย่อนกายลงนั่งอย่างหมดสิ้นเรี่ยวแรง ดวงตายังคงเหม่อลอย