ตอนที่ 2.

ตอนที่ 2.

“ทำไม... ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะคะ”

“คุณนิคบอกว่าไลน์ผลิตของเกดขาดทุนหลายเดือนติดต่อกันมากที่สุด และเขาก็มองว่าหากยังดึงดันที่จะเดินหน้าต่อไป มีแต่จะขาดทุน”

“ไม่จริงนะคะพี่พุด ชุดว่ายน้ำแบรนด์เรายังขายได้เรื่อยๆ”

“แต่มันก็ไม่ได้อู้ฟู้เหมือนเมื่อก่อนไงเกด พี่ว่าคุณนิคมองการณ์ไกลอยู่นะที่ปิดมันลงน่ะ”

การะเกดมองหน้าพุดซ้อนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง

“พี่พุดพูดแบบนี้ได้ยังไงกันคะ พนักงานตั้งกี่คนจะต้องตกงาน หากปิดไลน์ผลิตชุดว่ายน้ำน่ะ”

“แล้วจะให้พี่พูดยังไงล่ะ ในเมื่อนิ้วไหนมันเน่า เราก็ต้องตัดมันทิ้งไปไม่ใช่เหรอ หรือว่าเกดอยากเห็นห้องเสื้อเจ๊ง”

พุดซ้อนใจดำได้อย่างน่ารังเกียจ!

“แล้วทำไมพี่พุดไม่เสนอให้ปิดไลน์ผลิตเสื้อผ้าเด็กที่พี่พุดดูแลอยู่ล่ะคะ มันขายไม่ได้ยิ่งกว่าไลน์ผลิตชุดว่ายน้ำของเกดเสียอีก”

พุดซ้อนจ้องหน้าหล่อนนิ่ง ก่อนที่จะพูดเลี่ยงออกมา

“นี่คือการตัดสินใจของคุณนิค ลูกจ้างอย่างพวกเราต้องยอมรับและปฏิบัติตาม”

การะเกดกำมือแน่น และก็เดินออกจากเก้าอี้ของตัวเอง จะออกไปนอกห้องทำงาน

“เธอจะไปไหนการะเกด”

การะเกดหยุดเดิน ก่อนจะหมุนตัวกลับมามองพุดซ้อน ซึ่งมีตำแหน่งเป็นผู้จัดการห้องเสื้อซึ่งใหญ่โตว่าหล่อน

“เกดจะไปคุยกับคุณนิคไงคะ จะไปถามเหตุผลว่าทำไมถึงสั่งปิดไลน์ผลิตของเกด”

พุดซ้อนเดินเข้ามาหา จ้องหน้าหล่อน แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“ก็พี่บอกแล้วไงว่าเพราะชุดว่ายน้ำของเกดมันขายยาก ไม่มีอนาคต สู้กับแบรนด์อื่นไม่ได้”

“เกดจะออกแบบคอลเลคชั่นใหม่ในเดือนหน้า เกดมั่นใจว่ายอดขายมันจะดีขึ้น”

“ไม่มีใครมั่นใจในฝีมือของผู้หญิงที่แต่งตัวเชยๆ แบบเธอหรอกการะเกด พี่ว่ายอมรับเงินเดือนสามเดือนสุดท้าย และออกไปหางานใหม่ทำดีกว่า”

“ถึงการแต่งตัวของเกดจะเชย แต่พี่พุดก็เคยเห็นแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าชุดว่ายน้ำของเกดไม่ได้เชย และมันก็เคยขายดี”

“ใช่ มันเคยขายดี แต่ไม่ใช่ตอนนี้ไง ฝีมือของเธอมันตกไปนานแล้วล่ะ”

การะเกดไม่เคยโมโหใครเท่านี้มาก่อนเลย เมื่อก่อนหล่อนพอจะรู้ว่าพุดซ้อนนิสัยเห็นแก่ตัว แต่ไม่คิดว่าจะเห็นแก่ตัวมากถึงขนาดนี้

“เกดจะไม่มีวันยอมแพ้ พี่พุดคอยดูก็แล้วกัน”

“ต่อให้เธอเข้าไปกราบอ้อนวอนคุณนิค ไลน์ผลิตของเธอก็ไม่มีทางได้อยู่ต่อหรอก”

“ถึงจะไม่มีหวัง แต่เกดก็จะพยายามให้ถึงที่สุด ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต เกดก็จะรักษาไลน์การผลิตชุดว่ายน้ำเอาไว้ให้ได้”

พุดซ้อนปรายตามองหล่อนตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ก่อนจะหัวเราะเยาะ

“หาทางเข้าพบคุณนิคให้ได้ก่อนเถอะ”

การะเกดยืนมองพุดซ้อนที่เดินยิ้มเยาะหยันไปจนลับตา มือเล็กกำแน่นอยู่ข้างลำตัว

หล่อนไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า พุดซ้อนจะร้ายกาจถึงขนาดนี้

“เกดไม่มีวันยอมแพ้หรอก”

ใช่...

หล่อนไม่มีวันยอมให้ลูกน้องของตัวเองตกงานหรอก

หล่อนจะสู้ให้ถึงที่สุด

การะเกดพุ่งตัวออกไปนอกห้องทำงานของตัวเอง ระหว่างทางที่จะเดินไปยังห้องผู้บริหารก็พบว่าลูกน้องของตัวเองหลายคนที่น่าจะรู้ข่าวจากพุดซ้อนแล้วกำลังนั่งร้องไห้ระงม

ลำคอของหล่อนตีบตัน กระบอกตาร้อนผ่าว รู้สึกไม่ยุติธรรมเลยที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

หล่อนเดินเข้าไปตบบ่าของลูกน้องคนหนึ่งที่กำลังตั้งครรภ์

“ไม่ต้องกังวลนะ พี่จะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย พวกเราจะไม่ตกงานแน่นอน”

“แต่พี่พุดเขาประกาศว่า ไลน์ผลิตของเราจะปิดถาวร...”

“พี่จะไปคุยกับผู้บริหารเอง และทุกอย่างมันก็จะเรียบร้อย พี่เชื่ออย่างนั้น”

ทุกคนฝากความหวังเอาไว้กับหล่อน และแน่นอนว่าหล่อนจะต้องทำให้สำเร็จให้ได้

การะเกดก้าวออกมาจากลิฟต์ เมื่อลิฟต์ตัวใหญ่พาหล่อนขึ้นมาถึงชั้นบนสุดของห้องเสื้อ ซึ่งคือห้องทำงานของผู้บริหารนั่นเอง

หล่อนเดินตรงไปยังประตูไม้ แต่ยังไม่ถึง ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ห่างจากประตูไม้ไปไม่กี่เมตรรีบมาขวางทางเอาไว้

หล่อนไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อน...

“ฉันมาขอพบคุณนิคาซิโอค่ะ”

“ตอนนี้ท่านยังไม่สะดวกพบใครค่ะ เชิญคุณกลับไปก่อนค่ะ”

“แต่ฉันมีเรื่องด่วนมากนะคะ รบกวนเข้าไปเรียนท่านให้หน่อยว่า ฉันเป็นผู้จัดการของไลน์ผลิตชุดว่ายน้ำที่ท่านสั่งปิดน่ะค่ะ” การะเกดพยายามอ้อนวอน แต่ก็ไม่เป็นผล

“ท่านสั่งเอาไว้น่ะค่ะว่าไม่ให้ใครรบกวน”

“แต่ว่าฉัน...”

“ฉันว่าคุณกลับไปก่อนดีกว่านะคะ แล้วฉันจะโทรไปแจ้ง ถ้าท่านสะดวกให้คุณเข้าพบ”

ท่าทางจริงจังของสตรีตรงหน้า ซึ่งหล่อนเดาว่าคงจะเป็นเลขาฯ ส่วนตัวของนิคาซิโอที่เขาหอบหิ้วมาทำงานด้วย ทำให้หล่อนต้องยอมถอยชั่วคราว

“รบกวนคุณเรียนท่านด้วยนะคะ บอกว่าการะเกดผู้จัดการไลน์ผลิตชุดว่ายน้ำมีเรื่องด่วนขอพบค่ะ”

“ได้ค่ะ”

“ฝากด้วยนะคะ”

หล่อนไม่มีทางเลือก นอกจากเดินห่างออกมา ทุกย่างก้าวล้วนแต่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล