ログインจังหวะนี้ผมรีบก้าวเท้ายาวเพื่อไปเก็บกระเป๋าน้อยที่พื้นใส่ไว้ในแจ็คเก็ตตัวเองและเดินปกติไปทางโซนขอ
หลังจากกิจกรรมทางศาสนาหน้าร้านจบลงด้วยบรรยากาศค่อนข้างตึงเครียด เพราะผมยังรู้สึกถึงการถูกจ้องมองด้วยสายตาพิฆาตจากผู้เป็นพ่อของแฟนสาวตลอดเวลา แต่ผมก็ยังพยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติเท่าที่จะทำได้โดยไม่ใส่ใจ ใครจะอยากมีปัญหากับว่าที่พ่อตา…ใช่ไหม“เถ้าแก่ อาซ้อ สวัส…ดีค่ะ” ประโยคทักทายดังขึ้นจากผู้มาเยือนใหม่ ดูเหมือนเธอจะสนิทสนมกับทุกคนที่นี่เป็นอย่างดี ส่วนจังหวะที่เว้นช่วงไปนั่นเพราะเธออยู่ในอาการตกตะลึงชั่วขณะ ไม่แน่ใจว่าเพราะมีผู้ชายแปลกหน้าโผล่มาอยู่ในร้านหรือเพราะความหล่อของผมแต่ดูแล้วน่าจะเป็นอย่างหลัง สำคัญคือผมยังได้รับสัญญาณบางอย่างจากหมาน้อยด้วย เธอถลึงตาใส่ผม แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ดูไปดูมา พ่อกับลูกก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่“ไหว้อั้ว มองหน้าอั้วด้วย” เธอคนนั้นถูกเรียกให้ละสายตาจากผมโดยคนที่ถูกเรียกว่า เถ้าแก่ ซึ่งในตอนนี้กำลังเดินอ้อมไปด้านในเคาน์เตอร์ไม้ ที่มีตู้กระจกไว้สำหรับโชว์อาหารและเตาวางเรียงกันหลายอันชิดกำแพง ตามสไตล์ร้านอาหารจีน โดยมีลูกสาวตัวน้อยที่ทำท่าทางกระฟัดกระเฟียดตามหลังไปติดๆส่วนผู้หญิงที่มาใหม่นั่น ก็เดินตามสองพ่อลูกเข้าไปหยุดยืนใกล้หมาน้อย แต่ใช่ว่าจะหยุด
“อ๋อ ไอ้ตี๋นี่ทำงานที่นั่นด้วย ลูกคบกันตอนฝึกงานนี่ใช่ไหม แล้วลูกจะมั่นใจได้ไงว่า…”“เฮีย ไหนบอกจะลูกตัดสินใจเองไง” แต่ยังมีหน่วยกล้าตายขัดขึ้นได้ทันท่วงที“มันก็อดห่วงไม่ได้ไหมล่ะ” เสียงอ่อนลงเล็กน้อย เมื่อเจอเสียงที่แข็งกว่า ผู้ชายต่อให้เก่งแค่ไหน ก็แพ้เมียอยู่วันยังค่ำ และเมื่อท่านทำอะไรไม่ได้ ก็หันมาพาลใส่ผมแทน“ไอ้ตี๋นี่หน้าตากะล่อนจะตาย”หื้อ…ผมเนี่ยนะกะล่อน เรด้าร์ท่านมีปัญหาแล้วละ แต่ใช่ว่าจะกล้าแย้ง ทำได้แค่ขมวดคิ้วมองอย่างสงสัย“ป๊า…” เสียงหวานของลูกสาวออดอ้อน พลางเอื้อมมือไปเกาะแขนพ่อตัวเอง แต่โดนสะบัดออก“ไม่ต้องมาจับ” ท่าทางท่านก็ไม่ได้โกรธอะไรจริงจัง ออกแนวไปทางน้อยใจซะมากกว่า“วันนี้ลูกจะพาไปหาหมอนะ” ซึ่งฝ่ายลูกก็ยังติดยื้อ“ป๊าไม่ไป ป๊ามันไม่สำคัญแล้วนี่ จะมาสนใจทำไม มีอะไรก็ไม่เคยบอกกันแล้ว” อินเนอร์มาเต็ม เทียบเท่าตุ๊กตาทองถ้าตอนนี้ ครอบครัวผมยังอยู่ จะเป็นเหมือนท่านทั้งสองไหมนะ ภาพตรงหน
นั่นเป็นสิ่งที่ผมตัดสินใจหยุดและหันกลับไปเผชิญหน้า คงแค่ป้องกันตัวแหละ ท่านคงไม่คิดจะลงไม้ลงมือหรอกผมกำลังจะอ้าปากอธิบาย แต่ต้องยกมือขึ้นกันหัวตัวเองซะก่อน จังหวะง้างคือเป็นอะไรที่กะเหนี่ยวสุดแรงเสียงสลิปเปอร์กระทบพื้นต่อเนื่อง และใกล้เข้ามาเรื่อยๆ นี่ดูจะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมรอดจากอุปกรณ์ป้องกันในมือเจ้าของบ้านได้ ถ้าพวกเขามาทัน“ป๊า อย่า!!” เป็นหมาน้อยที่รีบเข้ามาขว้าง แต่นี่ทำให้ผมกังวลมากกว่าเดิม เพราะไม่คิดว่าท่านจะยั้งมือทันในระยะที่ประชิดขนาดนี้ไวกว่าความคิดคือผมโอบกอดเธอไว้แน่นแล้วหมุนให้หันแผ่นหลังตัวเองเป็นเกราะกำบังแทน โดยที่ลืมเรื่องสำคัญบางอย่างไปและดูเหมือนโชคดียังเข้าข้างผมอยู่ นายหญิงของบ้านปรี่เข้าไปห้ามสามีตัวเองได้ทัน“เฮีย ใจเย็นก่อน”แต่ไม่ทันที่ผมจะได้พ่นลมหายใจออก“เฮ้ยๆๆ ไอ้เด็กนี่!” ท่านง้างมือขึ้นอีกรอบ เมื่อเห็นภาพบาดตาตรงหน้า ดีที่ด้ามสเตนเลสยังถูกรับไว้ด้วยมือของผู้หญิงที่อยู่ข้างท่าน“เฮีย อย่าออกแรงเยอะ ยังไม่หายดีเลยนะ”ผมผละออกจ
เช้าวันต่อมา...“เฮีย! เฮีย!”“อือ…”ผมรู้สึกตัวตื่นจากเสียงเรียกคุ้นหูและแรงสั่งสะเทือนจากการเขย่า จนต้องเอื้อมมือไปหยุดการกระทำเหล่านั้นของผู้บุกตัวน้อย พลางหรี่ตาขึ้นมองใบหน้าหวานเปื้อนรอยยิ้มสดใสด้วยความประหลาดใจ เพราะดูจากท้องฟ้าสีครามผ่านช่องหน้าต่าง น่าจะยังอยู่ในช่วงเช้ามืดหมาน้อยของผมตื่นเช้าขนาดนี้ได้ยังไงวะ อุกกาบาตจะตกไหมเนี่ย“ไปใส่บาตรกัน”“ฮะ…?”ระหว่างที่ผมยังอยู่ในอาการของคนครึ่งหลับครึ่งตื่น คนตัวเล็กที่ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ฉุดท่อนแขนให้ผมลุกจากเตียงได้อย่างง่ายดาย หรืออาจเพราะผมไม่ได้ขัดขืนด้วยแหละ“ไปค่ะ ไปล้างหน้าก่อน เพลินเตรียมของใช้ไว้ให้แล้ว”ร่างผมถูกดันให้มายืนอยู่หน้าประตู ที่คิดว่าหน้าจะเป็นห้องน้ำ ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบสาวเท้าลงบันไดไปด้วยความเร่งรีบผมมองตามแผ่นหลังเล็กไปจนลับตา หลุดยิ้มออกมาซ้ำๆ ในตอนที่เอื้อมจับลูกบิดประตู แล้วดันเข้าไปด้านใน แต่ใช่ว่าผมจะมีอารมณ์สำรวจสิ่งรอบข้าง แค่เห็นเงาตัวเอ
หลังจากที่กินข้าว จัดการธุระส่วนตัวเสร็จสับก็ปาเข้าไปตีหนึ่งกว่าแล้วฉันหอบหมอนและผ้าห่มตรงไปยังห้องนอนที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับแขกเหรื่อ ซึ่งวันนี้คนที่มาใช้บริการเป็นแฟนคนโปรดของลูกสาวบ้านนี้เองก๊อกๆๆ“เพลินเข้าไปนะคะ”หลังจากให้สัญญาณ ฉันเอื้อมหมุนลูกบิดและดันเปิดเข้าไปด้านใน เห็นเฮียฟิวส์นั่งไถหน้าจอมือถือในท่าทิ้งแผ่นหลังพิงหัวเตียง ซึ่งเขายังอยู่ในชุดเดิม แค่กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออกเยอะกว่าปกติ“ร้อนเหรอคะ” ฉันเอ่ยถามขณะวางเครื่องนอนที่หอบมาไว้ปลายเตียง ก่อนจะเหลือบมองเครื่องปรับอากาศที่ไม่ค่อยได้ใช้ เหมือนมันจะมีแต่ลม ไม่ค่อยมีความเย็น“นิดหน่อย แต่นอนได้”“รอแป๊บ เดี๋ยวมา” พูดจบฉันก็พาตัวเองออกมาและวิ่งกลับไปที่ห้องด้วยความเร่งรีบ ยกพัดลมที่ไม่ได้ใช้แล้วกลับไปหาเขาอีกครั้งพอเฮียฟิวส์เห็นฉันพยายามเปิดประตูอย่างทุลักทุเล ก็ดีดตัวลุกจากเตียงมาแบกพัดลมเข้าไปในห้อง พร้อมขยับริมฝีปากบ่น“ทำไมไม่บอกให้ฉันไปยกเอง มันหนัก” ความเป็นสุภาพบุรุษยืนหนึ่ง&ldquo
“เด็กในรูป…” ไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของสัตว์เลี้ยงแสนรักในบ้านบ็อก! บ็อก! หงิงๆๆต่อมาหน้าตักฉันก็กลายเป็นที่นั่งของสุนัขสุดโปรดตัวแรก“เฮ…ฟรุ๊ตตี้ คิดถึงเพลินใช่ไหม” ฉันหยอกล้อกับเจ้าปอมเมอเรเนียนน้อยบนตัก พร้อมกับกดจมูกลงบนหัวที่มีขนนุ่มนิ่มปกคลุมโดยรอบ “ตัวหอมจัง”“เฮียว่าอะไรนะคะ” แต่ใช่ว่าฉันจะลืมที่เราคุยกันค้างไว้ เหมือนเขาอยากจะถามอะไรเกี่ยวกับรูปพวกนั้น เพราะสายตาเขาเหลือบมองไปทางนั้นชั่วขณะ ก่อนจะหันกลับมาหาฉัน น่าแปลกที่เขาเลือกปล่อยผ่าน“ไม่มีไรหรอก”และฉันเองก็ไม่ใช่คนคาดคั้นเอาความ ก็เลยตัดจบความค้างคาไว้แค่นั้น แล้วหันไปหาสมาชิกใหม่ที่ได้รับการช่วยเหลือจากเราสองคนเมื่อเดือนก่อน“ฮะเก๋า มานี่มา” ฉันเป็นคนเรียก แต่เจ้าตัวน้อยขนปุ้ยสีขาวสะอาดกลับเดินผ่านไปคลอเคลียแข่งขาของแขกที่เพิ่งมาเยือนเป็นครั้งแรกแทนสงสัยจะจำกลิ่นได้ล่ะมั่ง…ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความตกใจ มองหน้าฉันกับเจ้าหมาน้อยที่พื
[Part Peerakan]19:30 น.@Sosay Pub ผมชะงักเล็กน้อยในตอนที่เปิดประตูห้องประจำเข้ามาแล้วเห็นเพื่อนตัวเองนั่งก้มหน้ากดหน้าจอสี่เหลี่ยมกันครบทีม ขาดก็แต่ไอ้เจ้าของผับคนเดียว ข้อมือถูกยกขึ้นเพื่อดู
“อุ้ย…” เสียงอุทานอย่างแผ่วเบาของคุณเตตอนที่เห็นเจ้านายตัวเอง ยืนล้วงกระเป๋าด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความหงุดหงิด เฮียฟิวส์เหลือบมองฉันวูบหนึ่ง ก่อนเลื่อนมองผู้ช่วยของตัวเอง ส่งผลให้คนถูกจ้องถึงกับต้องรีบบอกลา“ไปก่อนนะ”ฉันยิ้มรับเล็กน้อย หลังจากนั้นคนที่อยู่ในตำแหน่งน้อยกว่า รีบสาวเท้
หลังเสียงสัญญาณรถพุ่งตัวออกด้วยความเร็วและไม่มีตกตลอดเส้นทาง ถึงจะไม่ใช่คันโปรดที่คุ้นเคย แต่มันก็ยังทำหน้าที่ได้ดี สมกับเป็นรถในสังกัดของไอ้วาโยจริงๆและดูเหมือนผมจะประเมินฝ่ายตรงข้ามต่ำไปหน่อย เพราะมันตีคู่สูสีมากับผมแบบไม่ทิ้งห่าง นั้นแปลว่าถ้าผมพลาดแม้แต่นิดเดียว โอกาสจะชนะอาจถูกแย่งไป
[Part Peerakan] ผมไม่เคยคิดว่าฝีมือตัวเองอร่อยมากขนาดนี้มาก่อน จนกระทั่งมีคนตั้งใจกินมันอย่างจริงจังพร้อมกับรอยยิ้มแสนสดใส ราวกับเด็กน้อยได้ของขวัญแสนพิเศษ จนผมไม่อาจละสายตาจากเธอได้แม้แต่วินาที บรรยากาศท่ามกลางโต๊ะอาหารในสถานที่ที่เปลี่ยนไป







