CHAPTER FOUR

**FREYA'S POV**

Kahit nakaramdam ako ng takot, pinilit kong magpakita ng tapang habang, hinaharap ang dalawang armadong lalaki.

Hindi ko alam kung saan ako huhugot ng lakas sa sitwasyong iyon, pero hindi ko maaaring hayaang basta na lamang nilang saktan si Shun.

Nagulat pa ang dalawa nang mapansin ang presensya ko. Ngunit nang tuluyan nilang mapagtantong babae ako, sabay silang nagkatinginan at napangisi ng nakakaloka.

"Well, well, well. Look what we have here. May bonus pa ata tayong magandang babae eh!" nakangising komento ng isa.

Tinaasan ko lamang siya ng kilay.

"Really? I didn't know you could still appreciate beauty with those ugly faces," sarkastiko kong sagot.

Bahagya silang natawa, tila hindi seryosong tinanggap ang sinabi ko.

Hinayaan ko silang lumapit habang maingat kong inoobserbahan ang bawat kilos nila.

Samantala, dinampot ng isa ang baseball bat na ginamit niya kanina sa pagpalo sa ulo ni Shun. Inikot-ikot pa niya iyon sa kamay bago basta na lamang ibinato sa sahig.

"You!" utos niya sa kasama.

"Mauna ka na sa kotse. Isakay mo na 'yung lalaki."

Tumango ang kasama niya at agad na lumapit kay Shun na nakahandusay at wala pa ring malay.

"How about her?" tanong nito habang nakatingin sa akin.

Dahan-dahang ngumisi ang lalaki sa harap ko.

"Don't worry about her. Ako na ang bahala sa magandang doktora na ito"

Napailing ako sa sobrang kumpiyansa niya.

Masyado siyang kampante.

Akala niya siguro, dahil babae ako, madali niya akong mapapasunod at matatakot.

Well, he's about to find out how wrong he is.

Napangisi ako nang bahagya.

"Are you sure about that?" tanong ko.

Hindi pa man siya nakakasagot ay tuluyan na siyang lumapit sa akin.

At nang nasa tamang distansya na siya, mabilis kong itinaas ang paa ko at buong lakas na sinipa ang dibdib niya.

Hindi pa man siya nakakabawi ay sinundan ko iyon ng isang malakas na suntok sa panga.

"Argh!"napahiyaw siya sa sakit.

Tuluyan siyang napabagsak sa sahig. Hindi na siya agad nakabangon, kaya hindi ko na sinayang ang pagkakataon.

Mabilis akong humarap sa pangalawang lalaki.

Nang mapalingon siya sa kasamahan niyang nakabulagta sa sahig, agad siyang napaatras. Naningkit ang mga mata niya habang mariin akong tinitingnan.

"What the hell?"

Hindi na ako sumagot.

Sa halip, agad akong naghanda sa anumang susunod niyang gagawin.

Nagulat ako nang bigla siyang kumuha ng kutsilyo mula sa bulsa niya.

Shit!

Wala na siyang pasabing sumugod at tinangkang saksakin ako.

Mabilis akong umiwas at bahagyang napaatras upang makaiwas sa talim ng kutsilyo. Nang makakita ako ng pagkakataon, sinalo ko ang braso niyang may hawak nito at malakas na sinipa ang kanyang tagiliran.

Napahiyaw siya sa sakit at tuluyang nabitawan ang kutsilyo.

Pero hindi pa pala siya sumusuko.

Napahangos ako nang makita siyang muling tumayo at sumugod sa akin.

This time, hindi na ako nagdalawang-isip.

Sinalubong ko siya ng sunod-sunod na malakas na sipa.

"Argh!"

Tuluyan siyang nabulagta sa sahig.

Ilang segundo akong nanatiling nakatayo habang hinihingal, tinitiyak na wala na sa dalawa ang makakabangon agad.

"Damn it!"

Hindi ko na inaksaya pa ang oras ko. Agad akong lumapit kay Shun at maingat na sinuri ang kalagayan niya.

"Shun? Can you hear me?"

Wala pa rin siyang malay.

Napatingin ako sa kanyang ulo, dumudugo ito, dahil sa paghampas ng baseball bat dito.

I swallowed hard.

Wala akong ibang naisip kundi ang dalhin siya pabalik sa opisina ko.

Maingat ko siyang inalalayan at pilit na binuhat. Kahit mabigat siya, pinilit kong kayanin.

"Come on, Shun. Please, wake up."

Halos mawalan ako ng balanse sa bigat niya, pero nagawa ko pa ring maipuwesto siya sa aking balikat at mai hakbang ang paa ko patungo sa office ko.

Hindi ko na pinansin ang dalawang lalaking nakahandusay sa sahig.

Kailangan madala ko siya sa loob upang malinis agad ang sugat niya baka ma infected iyon.

DYLAN'S POV

Halos kalahating oras na akong naghihintay sa loob ng restaurant, pero wala pa rin si Freya.

I glanced at my wristwatch before looking at the entrance for the nth time. I was expecting her to arrive any minute, especially since napag-usapan na naming dito kami magkikita.

I tried calling her, but she wasn't answering.

Perhaps she's still busy at the hospital.

I leaned back against my chair and took a sip of water. Mahaba naman ang pasensya ko, kaya hindi ko minadaling umalis. Besides, I knew Freya. She's not the type of person who would deliberately stand someone up.

I was about to check my phone again when a familiar female voice suddenly interrupted my thoughts.

"Well, well, well. Look who's here!"

Napalingon ako sa pinanggalingan ng boses.

And to my surprise, isang pamilyar na babae ang nakatayo sa tabi ng mesa ko.

"Is that really you, Dylan?"

Bahagya akong napangiti nang makilala siya.

"Hey. It's been a while."

"Exactly! I didn't expect to see you here."

She glanced at the empty chair in front of me before looking back at my face. Pagkatapos ay bahagya siyang ngumisi.

"Wait a minute. Don't tell me you're waiting for someone?"

"Obviously."

"Your date, perhaps?"

I chuckled and shook my head.

"Something like that."

She pulled out the chair opposite mine and sat down without waiting for an invitation.

"So, where is she? Don't tell me she stood you up."

Napataas ang isang kilay ko.

"Why would you assume that?"

"Well, you've been sitting here alone for almost thirty minutes. Unless you're planning to have a romantic dinner with that empty chair."

I laughed at her teasing.

"You're still as annoying as ever."

"And you're still as serious as ever!"

Napailing na lamang ako habang nakangiti.

"She's probably just caught up with something. I don't mind waiting."

She crossed her arms and studied me for a moment before leaning closer.

"Wow. Someone's really in love."

I simply smiled, then glanced at my phone again.

I couldn't deny that I was starting to worry. Freya wasn't answering my calls, and that wasn't like her.

I tried calling her one more time.

Still nothing.

"Dylan?" she called, noticing the sudden change in my expression.

"Hmm?"

"Are you okay?"

I forced a small smile and slipped my phone back into my pocket.

"Yeah. I'm fine."

But deep inside, I couldn't shake off the strange feeling creeping into my chest.

“Just don't mind her, I'm here oh, tayo na lang ang mag date”napatitig ako at agad na umiling.

“No! I have to go!”mabilis akong tumayo, para puntahan na si Freya sa hospital baka mayroong nangyaring masama dito.

TO BE CONTINUED…..