CHAPTER THREE

**FREYA'S POV**

Pagkatapos naming kumain ni Dylan at magpalitan ng kaunting lambingan, nagpaalam na rin siya sa akin. Ayaw niya raw akong istorbohin dahil alam niyang marami pa akong kailangang asikasuhin sa trabaho.

Iyon ang isa sa mga bagay na gusto ko sa kanya. He's understanding, thoughtful, and mature enough to know when to give me space.

Bago tuluyang umalis, lumapit muna siya sa akin at hinalikan ako sa noo.

"Take care, sweetheart. Don't forget to rest, okay? Huwag mong masyadong pagurin ang sarili mo," paalala niya habang nakangiti.

"I will. Ikaw rin. Ingat sa biyahe."malambing kong sabi.

"Of course. I'll see you later."

Muli niya akong hinalikan bago tuluyang lumabas ng opisina.

Napangiti ako habang sinusundan ng tingin ang papalayo niyang pigura. I felt lucky to have someone like him in my life. Someone who never made me question my worth and never gave me a reason to doubt his feelings.

Pero ilang sandali lamang ang lumipas, unti-unting nawala ang ngiti sa labi ko.

Dahil bigla na namang sumagi sa isip ko ang isang alaala na pilit ko nang ibinaon sa limot.

Si Shun.

Hindi ko pa rin maintindihan kung bakit, sa kabila ng maayos na buhay na mayroon ako ngayon, hindi ko maiwasang makaramdam ng sakit at inis sa tuwing naaalala ko siya.

Perhaps some wounds never really heal. They just become memories we learn to live with.

Napapikit ako at marahang napabuntong-hininga.

I don't want to think about him anymore.

Pero bago ko pa man tuluyang maalis sa isip ko ang pangalan niya, bumalik na naman ang alaala ng tatlong taon na ang nakalilipas.

**FLASHBACK**

*Three years ago...*

"Freya!"nanlamig ako, ng marinig ang galit na boses ni mommy.

Kasama ko noon si Shun sa campus, parehos kaming vacant kaya nagkaroon kami ng oras sa isa't-isa. Kahit medyo may kalayuan ang department nila sa amin, pinuntahan niya paren ako, para makasama ako kahit sa maikling sandali.

"Mommy?"

Hindi ko inaasahang darating si mommy, One of the university's shareholders kasi si Mommy, kaya naroon siya para dumalo sa isang importanteng meeting.

Mabilis kong hinawakan ang kamay ni Shun, kahit nagangatog ang tuhod ko sa kaba. Ramdam ko ring kinakabahan siya.

"Mommy, what are you doing here?"

Hindi siya sumagot agad. Sa halip, malamig niyang tiningnan ang kamay naming magkahawak bago inilipat ang tingin kay Shun.

"Who's this?" matigas niyang tanong.

"Mom...he's Shun. My boyfriend."medyo nautal kong sagot.

Umisnat ang kilay niya..

"Your what?!"galit nitong tanong sa akin. I swallowed hard, dahil biglang nanuyo ang lalamunan ko.

"My boyfriend," ulit ko, this time mas matatag na ang boses ko.

Napailing si mommy at napatingin kay Shun mula ulo hanggang paa. Ramdam ko ang pangmamaliit sa tingin ni mommy, kaya nasaktan ako para sa boyfriend ko.

"So, this is the guy you've been seeing?"taas kilay na tanong ni mommy sa akin.

"Yes, Mommy."

"Are you out of your mind, Freya?"

napakagat labi ako.

"Mommy, please. We're in public."

"I don't care!"giit niya.

"Do you even know who you're dating?"

Napatingin ako kay Shun. Tahimik lamang siya, ngunit halata kong hindi siya komportable sa sitwasyon.

"Mommy, he's a good person. He's studying hard, and he's—"

"He's a scholar, Freya. And from what I've heard, he only has his grandmother. That's all."

Parang may kung anong kumirot sa dibdib ko.

I was born with a silver spoon in my mouth. Lumaki ako sa pamilyang hindi kailangang mag-alala tungkol sa pera. Halos lahat ng gusto ko ay naibibigay sa akin.

But Shun was different.

Scholar lamang siya sa university. Wala siyang marangyang buhay, at ang nag-iisa niyang pamilya ay ang kanyang lola.

Pero hindi iyon naging dahilan para maliitin ko siya.

In fact, mas hinangaan ko pa siya dahil sa kabila ng lahat ng pinagdaanan niya, patuloy siyang nagsisikap para sa pangarap niya.

"Mommy, what's wrong with that? Hindi naman sukatan ng pagkatao ang estado niya sa buhay."

"Freya, don't argue with me."

"But I'm not doing anything wrong!"

"You're my daughter. I know what's best for you. I will never allow you to ruin your future just because of a boy who can't even give you the life you deserve."

Napahigpit ang hawak ko sa kamay ni Shun.

"He's not just some boy, Mommy. I love him."

Sandaling natahimik ang paligid.

Maging si Shun ay bahagyang napalingon sa akin.

"Freya..." mahinang tawag niya, ramdam ko ang sobrang pagkapahiya sa boses niya.

Pero hindi ko na pinansin iyon. Sa pagkakataong iyon, gusto kong maintindihan ni Mommy na seryoso ako sa relasyon namin.

"I don't care if he's rich or poor. I chose him because of who he is, not because of what he can give me."

Tinitigan ako ni Mommy nang ilang segundo bago tuluyang napailing.

"You're making a huge mistake, Freya. And one day, you'll regret choosing him."

"Then let me make my own mistakes, Mommy. I'm not a child anymore."

Hindi na siya nakipagtalo. Sa halip, mariin niya akong tiningnan bago tuluyang tumalikod.

Pero bago siya tuluyang makalayo, narinig ko pa ang huli niyang sinabi.

"Don't expect me to accept that relationship."

Naiwan akong nakatayo roon, pilit pinipigilan ang emosyon ko.

"Freya..."

Dahan-dahang humarap sa akin si Shun at hinawakan ang magkabilang kamay ko.

"I'm sorry."

Umiling ako.

"Why are you apologizing? Wala kang ginawang mali."

"But because of me, you're having problems with your mom."

Napangiti ako nang bahagya at hinawakan ang pisngi niya.

"Don't worry about her. I'll handle everything. I promised myself that I would fight for us, Shun."

Tinitigan niya ako nang matagal bago marahang hinalikan ang noo ko.

"Then I'll do everything I can to deserve you."

**END OF FLASHBACK**

"I'll do everything I can, to deserve you! fuck you Shin!"napabalik ako sa ulirat.

"Fucking liar! cheater!"nag-init ng husto ang pisngi ko sa inis.

"Enough, Freya!" mariin kong saway sa sarili habang napapailing. Pinilit kong alisin sa isip ko ang nakaraan at muling mag-focus sa mga ginagawa ko.

Hindi ko na dapat pang balikan ang mga bagay na matagal ko nang iniwan.

Mabilis lamang lumipas ang oras.

Nang matapos ko ang mga kailangang asikasuhin, agad kong inayos at niligpit ang mga gamit ko dahil napag-usapan naming susunduin ako ni Dylan mamaya.

I was already looking forward to spending the rest of the evening with him.

Napatingin ako sa cellphone ko nang bigla itong mag-vibrate.

Isang message mula kay Dylan.

Humihingi siya ng paumanhin dahil hindi niya ako masusundo. Nagkaroon daw ng aberya ang kotse niya habang nasa biyahe at kailangan pa niyang asikasuhin iyon.

Napangiti ako nang bahagya.

It's okay. May sarili naman akong kotse, kaya hindi iyon magiging problema.

Agad akong nag-reply at sinabing magkikita na lamang kami sa favorite restaurant namin.

Pagkatapos, kinuha ko ang bag ko at tuluyan nang lumabas ng opisina.

Sumakay ako sa elevator at pinindot ang button papunta sa basement parking.

Ilang sandali lang ang lumipas bago bumukas ang elevator doors.

Paglabas ko, bahagya akong napahinto.

May kung anong pamilyar na presensiya ang agad nakatawag sa pansin ko.

At nang tuluyan kong makita kung sino iyon, biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Nanlaki ang mga mata ko.

Si Shun! nakahandusay malapit sa kotse nito, at tila wala ng malay.

Meron akong nakitang dalawang armadong lalaki, ang isa may hawak itong baseball bat.

**TO BE CONTINUED…**