4

วีวี่เดินตามแนวสายไฟขึ้นไปยังชั้นสองอย่างไม่รีบร้อนนัก

บันไดไม้เก่าส่งเสียงลั่นเบา ๆ ใต้ฝ่าเท้าทุกครั้งที่เธอก้าวขึ้นไป น้ำฝนที่ติดมากับรองเท้าทิ้งรอยชื้นเป็นทางยาวบนขั้นไม้ ส่วนราวบันไดด้านข้างขึ้นสนิมจนผิวโลหะหลุดลอก เธอจึงแตะมันเพียงหลวม ๆ ไม่กล้าฝากน้ำหนักมากนัก

ยิ่งสูงขึ้น แสงจากชั้นล่างก็ยิ่งจางลง

เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสอง เหลือเพียงแสงสีแดงจากป้ายทางออกฉุกเฉินที่ลอดขึ้นมาตามช่องบันได ความมืดกินพื้นที่แทบทั้งหมดของทางเดินตรงหน้า มีเพียงแสงจากภายนอกที่ลอดผ่านหน้าต่างแตกเข้ามาเป็นช่วง ๆ

เสียงฝนยังคงดังอยู่ด้านนอก

แต่เมื่อถูกผนังอาคารกั้นไว้ มันกลับฟังไกลขึ้นจนเหลือเพียงเสียงซ่าเบา ๆ สลับกับเสียงลมที่พัดลอดเข้ามาตามช่องหน้าต่าง ผ้าม่านเก่าสีซีดตรงปลายทางเดินพองตัวขึ้นตามแรงลม ก่อนจะตกกลับลงมาอย่างเชื่องช้า

เงาของมันลากยาวไปตามพื้น

วีวี่หยุดฝีเท้า

เมื่อครู่เหมือนเงานั้นขยับผิดจังหวะไปนิดหนึ่ง

เธอมองอยู่พักหนึ่ง

ผ้าม่านไหวอีกครั้ง

คราวนี้ไม่มีอะไรผิดปกติ

หญิงสาวจึงเดินต่อ

พื้นชั้นสองเต็มไปด้วยฝุ่นจนรอยรองเท้าของเธอปรากฏชัดทุกก้าว เศษกระจกจากหน้าต่างที่แตกกระจายอยู่ตามมุม บางชิ้นสะท้อนแสงสีแดงวาบขึ้นมาเมื่อเดินผ่าน

สายไฟที่เธอตามขึ้นมาพาดเลียบผนังไปจนถึงประตูบานสุดท้าย ก่อนจะหายเข้าไปเหนือวงกบตรงนั้นพอดี

วีวี่ลองหมุนลูกบิด

แน่นสนิท

เธอถอนหายใจเบา ๆ

“ก็คิดไว้อยู่แล้ว…”

มือเล็กล้วงกิ๊บโลหะออกจากกระเป๋ากางเกง

ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา เธอยังสงสัยไม่หายว่าทำไมของใช้แทบทุกอย่างถึงถูกยึดไปหมด แต่กิ๊บชิ้นนี้กลับถูกคืนมาให้

อาจไม่มีใครสนใจมัน

หรืออาจมีใครตั้งใจปล่อยไว้

ความคิดอย่างหลังทำให้วีวี่เงยหน้ามองกล้องตรงมุมเพดาน

เลนส์สีดำเล็ก ๆ หันตรงมายังทางเดินอย่างเงียบงัน

ไม่มีไฟกะพริบ

ไม่มีเสียง

แต่นั่นกลับยิ่งทำให้รู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังนั่งมองอยู่หลังจอ

วีวี่สบตากับเลนส์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลง

“ถ้าอยากดูนักก็ดูไป…”

กิ๊บถูกดัดออกเล็กน้อย แล้วสอดเข้าไปในช่องล็อก

ครั้งแรกไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เธอลองขยับมุมใหม่

ยังเงียบ

วีวี่ถอนกิ๊บออกมามอง แล้วพยายามนึกถึงคลิปที่เคยเปิดดูตอนซ่อมตู้เก่า หลักการไม่ได้ซับซ้อน แต่ของจริงกลับให้ความรู้สึกต่างจากในคลิปมาก

ไม่ต้องออกแรงมาก

หาจังหวะของตัวล็อกก่อน

แล้วค่อยยก

เธอลองอีกครั้ง

ปลายโลหะค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไป

กึก

วีวี่หยุดมือทันที

แรงสะท้อนเล็ก ๆ ส่งผ่านขึ้นมาถึงปลายนิ้ว

เธอค่อย ๆ เปลี่ยนองศา

กึก

อีกครั้ง

แล้ว—

แกร๊ก

ลูกบิดคลายออก

วีวี่นิ่งไปชั่วอึดใจเหมือนไม่แน่ใจว่าตัวเองทำสำเร็จจริง ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะผุดขึ้น

“ได้จริงด้วยแฮะ”

เธอเก็บกิ๊บกลับเข้ากระเป๋า แล้วค่อย ๆ ผลักประตูเข้าไป

ด้านในเป็นห้องควบคุมระบบขนาดเล็ก ผนังแทบทุกด้านเต็มไปด้วยตู้ไฟ แผงรีเลย์ และสายเคเบิลเส้นหนาที่พาดไขว้กันอยู่เหนือศีรษะ กลิ่นฝุ่นผสมกลิ่นโลหะเก่าอบอยู่ในห้องจนรู้สึกฝืดคอ

ไฟสถานะสีแดงสามดวงกะพริบอยู่เหนือแผงหลัก

หน้าจอตรงกลางขึ้นข้อความ

POWER LINK FAILURE

โนดบนข้อมือสั่นขึ้นทันที

A-17 — POWER RELAY STATION

OBJECTIVE

กู้คืนระบบจ่ายพลังงานของสถานี A-17

RELAY STATUS: 0 / 3

วีวี่กวาดตามองแผงตรงหน้า

อย่างน้อยคราวนี้สิ่งที่ระบบบอกก็ดูตรงกับสิ่งที่เห็น

รีเลย์ตัวแรกถูกเปิดฝาครอบค้างไว้ สายไฟสองเส้นหลุดออกจากช่อง แต่ยังมีหมายเลขกำกับอยู่ครบ เธอใช้เวลาไล่ตำแหน่งอยู่ไม่นาน ก่อนเสียบกลับเข้าไปทีละเส้น

ไฟสีแดงดับลง

สีเขียวติดขึ้นแทน

RELAY 01 — ONLINE

เสียงฮัมต่ำดังขึ้นจากด้านในผนัง พร้อมแรงสั่นบางเบาใต้ฝ่าเท้า

วีวี่ผ่อนลมหายใจออก

“หนึ่งแล้ว…”

เธอเดินไปยังแผงถัดไป

ทันทีที่เปิดฝาครอบออกก็เห็นช่องว่างอยู่ตรงกลาง

ชิ้นส่วนบางอย่างหายไป

โนดแสดงข้อมูลขึ้นตามมา

FUSE CORE REQUIRED

พร้อมกับแผนผังอาคารที่ปรากฏบนหน้าจอ จุดสีขาวกะพริบอยู่ชั้นล่างบริเวณด้านหลังเคาน์เตอร์

วีวี่มองจุดนั้น ก่อนจะเหลือบกลับไปทางบันได

“อุตส่าห์ให้ขึ้นมาแล้วก็ให้ลงไปอีก…”

เธอปิดฝาแผง แล้วเดินออกจากห้อง

เท้าเพิ่งแตะบันไดขั้นแรก—