All Chapters of CHASE ME, KEEPER — ถ้าจับฉันได้ ก็ลองดู: Chapter 1 - Chapter 10

เมื่อวีวี่ได้สติอีกครั้ง สิ่งแรกที่รับรู้คือความเย็นอากาศในห้องเย็นจนปลายนิ้วชา แต่แผ่นหลังกลับชื้นเหงื่อ หัวหนักอึ้งราวกับเพิ่งตื่นจากไข้สูงเธอค่อย ๆ ลืมตาแสงสีขาวจากเพดานสว่างเกินไปจนต้องหรี่ตาลงทันที“อื้อ…”ความทรงจำก่อนหมดสติค่อย ๆ กลับมาฝนคนพวกนั้นรถความเย็นที่ต้นแขน—วีวี่ลุกพรวดเร็วเกินไปโลกหมุนจนต้องรีบคว้าขอบที่นั่งเอาไว้“โอ๊ย…ให้ตายสิ”เธอหลับตา สูดลมหายใจลึกอยู่พักหนึ่ง ก่อนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นแล้วก็ต้องชะงักเธอไม่ได้อยู่คนเดียวรอบตัวมีคนอีกหลายคนชายหญิงอายุไล่เลี่ยกัน บางคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ บางคนยืนพิงกำแพง บางคนกำลังโวยวายอยู่ตรงประตูที่ปิดสนิทสีหน้าของทุกคนเหมือนกันหมดสับสนกลัวและไม่รู้ว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร“นี่มันที่ไหนวะ!”ผู้ชายคนหนึ่งตะโกนพลางทุบประตู“เปิดสิ!”“โทรศัพท์ฉันหาย!”“ของฉันก็หาย!”“ใครเป็นคนทำเรื่องบ้า ๆ แบบนี้!”เสียงแตกตื่นดังระงมไปทั่วห้องวีวี่กวาดตามองเธอพยายามนับคนหนึ่ง สอง สาม—รวมเธอด้วยน่าจะสิบสองข้อมือซ้ายของทุกคนมีอุปกรณ์สีดำแบบเดียวกันติดอยู่วีวี่ก้มมองของตัวเองไม่มีปุ่มไม่มีตัวล็อกไม่มีรอยต่อชัดเจนแน่นอนว่า

วีวี่เดินตามแนวสายไฟขึ้นไปยังชั้นสองอย่างไม่รีบร้อนนักบันไดไม้เก่าส่งเสียงลั่นเบา ๆ ใต้ฝ่าเท้าทุกครั้งที่เธอก้าวขึ้นไป น้ำฝนที่ติดมากับรองเท้าทิ้งรอยชื้นเป็นทางยาวบนขั้นไม้ ส่วนราวบันไดด้านข้างขึ้นสนิมจนผิวโลหะหลุดลอก เธอจึงแตะมันเพียงหลวม ๆ ไม่กล้าฝากน้ำหนักมากนักยิ่งสูงขึ้น แสงจากชั้นล่างก็ยิ่งจางลงเมื่อขึ้นมาถึงชั้นสอง เหลือเพียงแสงสีแดงจากป้ายทางออกฉุกเฉินที่ลอดขึ้นมาตามช่องบันได ความมืดกินพื้นที่แทบทั้งหมดของทางเดินตรงหน้า มีเพียงแสงจากภายนอกที่ลอดผ่านหน้าต่างแตกเข้ามาเป็นช่วง ๆเสียงฝนยังคงดังอยู่ด้านนอกแต่เมื่อถูกผนังอาคารกั้นไว้ มันกลับฟังไกลขึ้นจนเหลือเพียงเสียงซ่าเบา ๆ สลับกับเสียงลมที่พัดลอดเข้ามาตามช่องหน้าต่าง ผ้าม่านเก่าสีซีดตรงปลายทางเดินพองตัวขึ้นตามแรงลม ก่อนจะตกกลับลงมาอย่างเชื่องช้าเงาของมันลากยาวไปตามพื้นวีวี่หยุดฝีเท้าเมื่อครู่เหมือนเงานั้นขยับผิดจังหวะไปนิดหนึ่งเธอมองอยู่พักหนึ่งผ้าม่านไหวอีกครั้งคราวนี้ไม่มีอะไรผิดปกติหญิงสาวจึงเดินต่อพื้นชั้นสองเต็มไปด้วยฝุ่นจนรอยรองเท้าของเธอปรากฏชัดทุกก้าว เศษกระจกจากหน้าต่างที่แตกกระจายอยู่ตามมุม บางชิ้นสะท้อนแสง

วีวี่สูดลมหายใจเข้า“งั้นเสียงทั้งหมดเมื่อกี้ก็เป็นคุณสินะ”ชายตรงหน้าหัวเราะเบา ๆ“ส่วนใหญ่”วีวี่หรี่ตา“ส่วนใหญ่?”เขายกไหล่เล็กน้อย“เสียงลมก็มีบ้าง ผมคงรับหมดไม่ได้”วีวี่ไม่ได้หัวเราะตาม“คุณตามฉันมาตั้งแต่เมื่อไร”ชายตรงหน้ามองไปทางบันได ก่อนตอบอย่างไม่รีบร้อน“ก่อนคุณขึ้นไปข้างบนแล้ว”เขาหยุดเล็กน้อย“เห็นคุณไม่เปิดประตูตามที่ระบบชี้ ก็เลยอยากรู้ว่าจะเลือกทางไหนต่อ”วีวี่เงียบไปเขาเห็นทั้งหมดเห็นตั้งแต่ตอนที่เธอคิดว่าตัวเองยังอยู่คนเดียว“รอยเท้าตรงบันไดก็ของคุณ?”“ใช่”“แล้วเงาหลังเสาเมื่อกี้ล่ะ”เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรอยยิ้มจะกว้างขึ้นนิดหนึ่ง“อันนั้นคุณเห็นด้วยเหรอ”วีวี่รู้สึกเย็นวาบขึ้นมาอีกรอบอย่างน้อยก็แปลว่าเธอไม่ได้คิดไปเองชายตรงหน้ายืดตัวออกจากเสาเพียงเท่านั้น ความสูงของเขาก็ยิ่งชัดเจนขึ้นกว่าเดิมวีวี่ขยับเท้าออกด้านข้างโดยอัตโนมัติ เปิดพื้นที่ให้ตัวเองหากต้องวิ่งเขามองเห็นการเคลื่อนไหวนั้นแต่ไม่ได้ขยับตาม“คุณจะเข้ามาจับฉันตอนนี้เลยไหมคะ”คำถามหลุดออกไปตรงกว่าที่ตั้งใจชายตรงหน้ามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า“ยัง”เขาพยักหน้าไปทางตู้โลหะข้างตัวเธอ“

คราวนี้เขาหัวเราะเต็มเสียง“นี่จีบผมจริง ๆ เหรอ”“ขนาดนี้แล้วยังไม่ชัดอีกหรือไงคะ”“ชัดว่าคุณกำลังพยายามทำให้ผมสนใจอย่างอื่นมากกว่า”ตรงเกินไปจนวีวี่เกือบหลุดหัวเราะ“งั้นก็ถือว่าคุณรู้ทันค่ะ”เธอยังคงเดินเข้าไปใกล้“แต่เรื่องที่คุณหล่อ ฉันพูดจริงนะ”รอยยิ้มของเขานิ่งไปเพียงนิดเดียวพอให้วีวี่เห็นเขารู้ว่าเธอมีแผนแต่ดูเหมือนจะสนุกมากพอที่จะปล่อยให้เล่นต่อนั่นก็เพียงพอแล้ว“ว่าแต่คุณชื่ออะไรคะ”วีวี่มองเขาตรง ๆ“จีบมาตั้งพักหนึ่งแล้ว ฉันยังไม่รู้ชื่อเลย”มาเร็กส่ายหน้าพลางหัวเราะ“ตอนจะหนีคิดเร็ว แต่พอจะถามชื่อคนเพิ่งนึกขึ้นได้”“ถ้าหนีไปแล้วเกิดคิดถึงขึ้นมา จะได้รู้ว่าควรเรียกหาใครไงคะ”คำตอบทำให้เขาหัวเราะจริง ๆ“มาเร็ก”วีวี่ทวนชื่อช้า ๆ“มาเร็ก…”เธอพยักหน้าเบา ๆ“เข้ากับคุณดีนะ”“แล้วคุณล่ะ”วีวี่เลิกคิ้ว“คุณรู้ชื่อฉันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”“รู้”เขาตอบอย่างไม่คิดปิดบัง“วิเวียน ลูน่าเวส”การได้ยินชื่อเต็มของตัวเองจากคนที่เพิ่งเจอกันทำให้วีวี่รู้สึกแปลกไปนิดหนึ่งเธอยกมือขึ้นเหมือนขอให้หยุด“เรียกวีวี่ก็พอค่ะ ชื่อเต็มฟังแล้วเหมือนกำลังถูกเรียกไปเซ็นเอกสาร”มาเร็กหัวเราะ“วีวี่”เ

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้น“ถ้าจะหนีจริง ก็อย่าเสียเวลาเถียงกับผมเลย”วีวี่หัวเราะออกมา“พูดเหมือนกำลังช่วยเลยนะคะ”“ก็ช่วยให้คุณได้เริ่มก่อนตั้งสิบวินาทีแล้ว”“ใจดีจังนะ”น้ำเสียงประชดจนมาเร็กหัวเราะจากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นวีวี่เห็นก็รีบขยับตัว“เดี๋ยวสิ อย่างน้อยให้ตั้งหลักก่อน—”“สิบ”“คุณนี่จริง ๆ เลย!”รอยยิ้มของมาเร็กกว้างขึ้น“เก้า”วีวี่ไม่เสียเวลาบ่นต่อเธอหมุนตัวแล้วออกวิ่งทันที“แปด!”เสียงของเขาดังตามหลังวีวี่พุ่งผ่านประตูออกไปสู่สายฝนลมเย็นปะทะใบหน้าจนต้องหรี่ตา เสื้อผ้าที่เพิ่งเริ่มแห้งถูกละอองฝนซึมจนชื้นอีกครั้ง พื้นคอนกรีตเบื้องหน้ามีน้ำขังเป็นแอ่งเล็ก ๆ สะท้อนแสงจากเครื่องเล่นที่ติด ๆ ดับ ๆ เป็นริ้วสีแดง เหลือง และน้ำเงิน“เจ็ด!”วีวี่กระโดดข้ามราวเหล็กเตี้ยโดยไม่ลดความเร็ว“หก!”เธอก้มมองโนดเพียงแวบเดียวB-04 อยู่ทางตะวันออกเส้นทางตรงมีสิ่งกีดขวางมากกว่า แต่สั้นกว่าหากต้องแข่งกับคนช่วงขายาวอย่างมาเร็ก การวิ่งอ้อมคงมีแต่เสียเปรียบวีวี่เลือกทางตรง“ห้า!”ถังเหล็กเก่าล้มขวางอยู่ด้านหน้าเธอเร่งฝีเท้า มือแตะขอบถังเพียงชั่วขณะ ก่อนใช้แรงจากหัวไหล่กับสะโพกเหวี่ยงขาทั้งสองข