Kabanata 002

PAGKATAPOS kong ilabas lahat ng sakit ng kalooban ko kanina, matapos akong umiyak nang umiyak sa loob simbahan dahil sa ginawa ni Walter. Nandito naman ako ngayon sa isang bar. Medyo lasing na 'ko, pero gusto ko pang mas malango pa sa alak. Baka sakaling pag sobrang lasing na ako maging manhid na rin ang wasak at nagdurugo na puso ko.

“Bartender, bigyan mo pa ako ng alak. Iyong kaya akong ipaglaban, ha. Ayoko ng peke. Traydurin lang ako n’yan,” sabi ko, medyo pasigaw at sabog na ang dila ko.

Napansin kong napatawa ang bartender. Napatingin ako sa kanya, madilim ang mata sa sobrang inis. Napatahimik siya at tinakpan ang bibig. Pero huli ko na dahil narinig ko rin naman ang paghagikhik niya ng tawa.

“Anong nakakatawa? Ha? Mukha ba akong nagpapatawa?” Itinuro ko pa ang mukha ko. “Ito ba?!” Sabay natawa rin ako nang malakas. Tawang nakakasuka at may halong panunuya.

“Miss, hindi kita pinagtatawanan,” sagot niya. “Lasing ka na kasi kaya kung ano-ano na sinasabi mo.”

Lasing daw ako? Hindi pa ako lasing. Normal pa ang pag-iisip ko. Diretso pa nga ang pagsasalita ko. Nahihilo lang ako na parang umiikot ang paningin, pero naaninag ko pa ang lalaking nasa harapan ko. Nakasuot nga siya ng puting polo at naka-slacks na black.

Guwapo siya, ha. Matikas ang pangangatawan, halata naman sa suot niya dahil humahapit sa braso niya ang sleeves ng polo niya. Naningkit ang mga mata ko at pinakatitigan ko siyang maigi.

F*ck! Ang ganda ng mga mata niya, parang matang-pusa. Grayish na katulad sa mga foreigner. Bartender ba talaga siya? O baka, may lahi siya? Siguro ang tatay niya ang foreigner.

Kung wala siya sa counter ay baka inakala ko na siyang may-ari ng bar na 'to.

Napakurap ako at itinuro ulit ang sarili.

“Hoy! Ako ba ang sinasabihan mong lasing?” Inirapan ko siya. “Tang*na, hindi ako lasing! Kaunti lang naman ang nainom ko!” sabay bottoms-up sa hawak kong baso. Nilaklak ko iyon na parang tubig lang. Kahit na sobrang pait na gumuguhit sa lalamunan ko. Pinilit ko pa ring ubusin ang laman ng baso. Halos masuka ako pero umakto akong normal sa harapan ng lalaking bartender. Pagtatawanan na naman niya 'ko.

Napangisi siya. “As far as I can see, naubos mo na ang isang bote ng tequila. At hindi ko alam kung kaya mong bayaran ang pinakamahal na tequila dito sa bar.”

Nanlaki ang mata ko. “Ha?!” Doon ko lang napansin ang bote na nilalabas niya mula sa ilalim ng counter. Nanlamig ako.

“Magkano ba ‘yan? At parang… parang kauupo ko lang dito ah! Hindi ako ang umubos niyan,” mariin kong tanggi, muling sabay irap ko sa kanya.

Isang bote lang naman ng tequila ang naubos ko. E, ano naman?

“Two hundred forty-six thousand pesos ang isang bote,” diretsong sagot niya.

Nagulantang ako sa presyo. Nanlaki ang mga mata ko sa narinig. Totoo ba 'yon? Ganoon kamahal ang tequila na ininom ko. Napatingin pa ako sa bote ng tequila. Ano 'to ginto?

Parang biglang nawala ang kalasingan ko at pinagpawisan ang noo.

“What?!” Parang gusto kong malaglag sa upuan ko. Tama ba ang narinig ko? Sa isang bote lang? “J-joke lang ‘yan, ‘di ba?” Napatawa pa ako, umaasang niloloko lang niya ako o nagbibiro lang siya nang sabihin ang presyo ng tequila.

Ngunit biglang unti-unting nawala ang ngiti niya. Umiling siya nang sunod-sunod. “No, miss. I'm not joking on you. Kaya kung may pera ka d’yan, bayaran mo na ang nainom mo. Or else, dito ka na titira sa bar hanggang sa mabayaran mo ang two hundred forty-six thousand pesos na ‘yan.”

Parang nanuyo ang lalamunan ko. Wala akong ganoon kalaking halaga ng pera ngayon. Ang pera ko ay halos naubos sa kasal namin ni Walter na hindi naman natuloy. Pakiramdam ko tuloy sinabayan pa ng tadhana ang panloloko ni Walter sa akin.

Dahan-dahan kong dinukot ang wallet ko sa bulsa ng pantalon ko, hindi 'ko na matignan ng diretso ang lalaki. Matiim ang tingin niya sa akin, wari'y pinagmamasdan ang bawat kilos ko. Palihim kong binilang ang pera sa loob ng wallet ko.

“Sh*t! Wala pang five thousand,” bulong ko sa isip. Nakagat ko ang pang-ibabang labi ko at halos tumigil ang paghinga sa sobrang kaba.

Paano ko babayaran ang nainom ko? Nanginginig na ang mga kamay ko na ibinalik ang wallet sa loob ng bulsa ko.

“Miss, may pambayad ka ba?” tanong ng bartender, halatang naiinip.

Mabilis kong isinara ang wallet at ibinalik sa bulsa ng pantalon ko. Matapang akong humarap sa kanya.

“Yes! Mamaya babayaran kita. Bigyan mo pa ako ng isa pang bote,” sabay taas ng baba, parang proud na proud.

Pero ramdam kong tagaktak na ang pawis ko, parang biglang umuusok ang loob ng bar kahit malamig ang aircon.

Napangisi ang bartender, nakatitig sa akin na parang may nababasa sa mukha ko. “Sure,” sabi niya, saka nagsalin ulit ng alak sa baso.

Paglapag niya, dinampot ko agad ang baso at ininom nang diretso. Ayokong magpahalata na kinakabahan ako.

Sa sulok ng aking mata, napansin ko na mataman niya akong tinititigan. Para bang sinusukat niya ang pagkatao ko. Napaka-intense ng tingin niya na parang nahihipnotize ako. Ano ba problema ng lalaking ‘to?

Pero wala na akong pakialam. Sa ngayon, isa lang ang goal ko, ang malasing hanggang sa mawalan ng pakiramdam. Mawala ang sakit na nararamdaman ko ngayon.