Kabanata 003

HINDI ko alam kung ano ang pumasok sa isip ko. Sa sobrang frustration ko ba ito o dahil sa nararamdaman kong sakit sa puso ko? Nasa VIP lounge ako ng bar, exclusive ito sa mayayaman. Dahil parang hotel room ang loob, isang may kuwarto, sala at kusina. Para ka ngang nasa isang condominium.

Pumayag ako sa isang kasunduan... isang kasunduan na gusto ko ring gawin at hindi ako pinilit ng lalaking kasama ko ngayon.

Pahamak talaga ang alak. Iyong akala ko na makakalimot ako. Perwisyo ang nangyari sa akin. Ang t*nga kasi. Iinom-inom, wala naman palang pambayad.

Biglang bumukas ang pintuan ng banyo. Nahigit ko ang aking paghinga. Nang lumabas ang bartender.

He offered me quits, kung ibibigay ko ang sarili ko sa kanya ng isang gabi. Babayaran niya ang nainom kong mamahaling tequila. And then, I can go home.

Pero paano kung malaman ni Mama ang kabaliwan ko ngayong gabi? Siguradong magwawala siya. Baka lalo na akong ikahiya ng Mama ko.

"Are you sure you want to continue this? May oras ka pa para umatras..." tanong ng lalaki na nakatayo sa harapan ko. Basa pa ang buhok niya at ang tanging saplot pang-ibaba ay isang puting tuwalya na nakatapis sa bewang.

Napalunok ako. 'Di ko sinasadya na mapatingin sa lalaking mala-Adonis ang katawan.

Oh my God!

Kusang gumapang ang tingin ko pababa mula sa kanyang paa, paakyat sa kanyang hita at tumigil sa kanyang tiyan.

Pandesal! Grabe, parang gusto kong mapamura. Paano naging ganito ang katawan ng isang bartender? Parang binuo siya para lang sa mga pantasya. Parang mga male lead sa Hollywood movies. Pero ito mas totoo, mas nakakaakit at nakaktakam.

Ang sarap! Palaman na lang ang kulang, puwedeng-puwede na siyang kainin. Ano ba itong pinag-iisip ko? Puro kahalayan ang nasa utak ko. Akala mo naman ay may experience na. Ni hindi pa nga ako nakakita ng live na ari ng lalaki.

Virgin pa ako. Sa maniwala kayo o hindi, totoo 'yon. Kahit na five years na kami ni Walter, wala pang nangyayari sa amin. Kaya siguro naghanap ng iba ang g*gong 'yon. Hindi nakatiis hanggang matapos ang kasal namin.

"Miss, natulala ka na," wika niya na may bahid na pang-aasar. "Do you like what you saw? Or maybe you want to see my friend inside the towel?" dagdag pa niya sabay smirk, habang bahagyang hinahapit ang tuwalya na parang nanunukso.

Mabilis akong napalayo ng tingin. What the hell? Bakit parang umiinit ang pisngi ko d'on? At bakit, kahit alam kong delikado 'to, may parte ng utak ko na gustong tanggapin ang alok niya?

Mabilis akong lumingon sa gilid para hindi makita ng mata ko ang friend na tinutukoy niya.

“I-I’m not looking at you,” tanggi ko, kahit na alam kong obvious na nagsisinungaling ako.

“Oh? Then why are your cheeks turning red?” balik niyang tanong. Habang nakasandal pa sa pader na parang nagpo-pose para sa isang magazine cover.

“Mainit lang dito,” palusot ko habang nagkunwaring abala sa pagtingin sa paligid.

Humakbang siya ng isang hakbang palapit at napansin kong may patak pa ng tubig na gumulong mula sa buhok niya pababa sa leeg, hanggang sa… Oh no. Hindi ko na tinuloy ang tingin ko. Stop it! Bawal tumingin kang sa baba, Giselle! Pigilan mo ang sarili mo...

“So… are you staying? Or are you going to run away?” tanong niya na parang sinusukat ang tapang ko.

Nakagat ko ang labi. Ano ba ‘tong pinasok ko? Parang gusto ko nang pagsisihan ang ginawa ko.

“Wala ka na bang ibang pwedeng gawin? I mean… maybe I can just wash the dishes? Or clean the bar?” desperado kong tanong. Baka sakali na pumayag siya. At least 'yon 'di ko kailangang ibigay sa kanya ang pinakamahalagang kayaman ko sa buhay.

Napangiti siya at lalo lang siyang naging mas gwapo sa mga mata ko. Nalulunod ang puso ko. G*gi! Kanina lang ay halos maubos na ang luha ko sa kaiiyak. Pero ngayon ang kiffy ko ay kilig na kilig.

“Hmm. Tempting. Pero… I prefer my original offer.”

Nadismaya ako. Laglag ang balikat ko na tumingin sa lalaki.

Muli siyang lumapit, isang hakbang na lang at halos magdidikit na naman ang mga katawan namin. Ramdam ko ang init ng balat niya kahit nakatapis lang siya.

“You still have time to say no,” bulong niya. “Pero kung oo ang sagot mo… I promise, hindi ka magsisisi.”

Bakit parang gusto ko tuloy subukan?

Hindi ko na alam kung saan ko ilalagay ang mga kamay ko. Parang ayaw gumalaw ng katawan ko habang unti-unti siyang lumalapit.

“Relax, Miss,” nakangisi siyang bulong habang tumigil sa tapat ko. “Parang ang tigas ng balikat mo, natatako ka ba sa’kin?”

“I’m not scared,” mabilis kong depensa. “I just… I just don’t usually do this.”

“Do what?” nag-angat siya ng kilay, sabay hila nang bahagya ng tuwalya para ayusin ito. Napatingin ako roon. Big mistake.

“'Yong a-ano...” hindi ko na alam ang isasagot. Pero ang mata ko ay nasa nakaumbok sa harapan nito.

Ngumisi siya nang parang nanalo sa laro. “You were looking again.”

“Ano ka ba, hindi!” mabilis kong tanggi. Bigla akong napaiwas ng tingin. Ramdam ko ang pamumula ng buong mukha ko.

Mas luumapit pa siya at sa sobrang lapit namin nararamdaman ko na ang init ng hininga niya sa pisngi ko.

“If you want, I can take this off para hindi ka mahirapan sa kakatingin,” tukso niya habang tinutukod ang kamay sa dingding, trapping me.

“Don’t you dare,” bulong ko na halos mawalan ako ng boses sa sobrang hina.

“Or… you can take it off yourself,” dagdag niya na may malisyosong ngisi.

“Hoy! Hindi ako gano’n!” napataas ang boses ko. Pero imbes na matakot siya mas lalo siyang tumawa ng mahina. Iyong tipong nakakaasar pero nakaka-turn on din. Ang sarap sa tenga ng nakakakiliting tawa niya.

“I like that you’re feisty,” sabi niya sabay abot ng isang tuwalya sa akin. “Here. Para may pangharang ka, baka maubos ang tingin mo sa’kin.”

G*go! Bakit parang ang hirap talagang tumanggi sa’yo?